การเปิดตัวสินค้าแบรนด์ 'เฉินซื่อ'

ความเงียบภายในห้องทำงานรับรองแขกวีไอพีของโรงแรมรัฐวิสาหกิจแห่งชาติไม่ได้หมายถึงความสงบสุข แต่มันคือแรงกดดันระดับแปดร้อยกิโลปาสคาลที่บีบให้ปอดของเลขาฯ หยางแทบแฟบลงไปกองกับพื้น ปลายปากกาหมึกซึมยี่ห้อฮีโร่ในมือของชายวัยกลางคนสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อจรดลงบนกระดาษสัญญาซื้อขายล่วงหน้า นั่นไม่ใช่เสียงของเลขาฯ หยาง แต่มันคือเสียงของคนที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้ในอดีต... คนที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งที่ผมต้องเผชิญหน้าโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตก้าวพ้นม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มออกมา ใบหน้านั้นคมคาย ดวงตาคมปลาวาฬคู่นั้นกวาดมองเอกสารบนโต๊ะด้วยความเย้ยหยันที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มการค้า "ไม่เจอกันนานนะ... พี่ใหญ่เฉิน หรือตอนนี้ควรเรียกว่า 'ประธานเฉิน' แห่งอาณาจักรเฉินซื่อดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความริษยาแฝงเร้นดังขึ้น "ไป๋ซื่อ" หรือ ไป๋หลาง อดีตเด็กหนุ่มที่เคยนอนรอความตายข้างกองขยะในมณฑลซานซีเมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนนั้นเขามีสภาพไม่ต่างจากสุนัขข้างถนนที่กระดูกซี่โครงแทบทะลุผิวหนัง หากไม่ใช่เพราะพลังลมปราณบริสุทธิ์ของผมที่ช่วยต่อลมหายใจและเงินทุนก้อนแรกที่หยิบยื่นให้ ป่านนี้ป้ายหลุมศพของเขากลายเป็นดินกลบไปนานแล้ว ผมไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้นยืน ผมยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ มือข้างหนึ่งหมุนแหวนหยกโบราณเล่นอย่างใจเย็น สายตากวาดมองสำรวจรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หางคิ้วขวาของเขา... รอยแผลที่ผมเป็นคนฝากไว้ในวันที่เขาเลือกจะหักหลังสำนักแพทย์แผนโบราณเพื่อไปซบตักกลุ่มทุนต่างชาติ "คนเรามักลืมที่มาของตัวเองได้ง่ายเมื่อมีเงินทองอำนาจมาบังตา... ไป๋หลาง เจ้าเองก็ดูจะโตขึ้นมากทีเดียว ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าแทรกแซงซัพพลายเชนวัตถุดิบแป้งสาลีของโรงงานฉันเชียวหรือ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงพลังกดดันระดับปรมาจารย์ที่ทำให้แอร์ในห้องถึงกับเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ไป๋หลางสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยเมื่อถูกพลังจิตคุกคาม แต่เขาก็ฝืนยืดอกขึ้นเชิดหน้าสู้ สายตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่สะสมมานานหลายปี "บุญคุณที่ท่านเคยช่วยชีวิต ข้าไป๋หลางจำได้ไม่เคยลืม! แต่ในโลกธุรกิจ ไม่มีคำว่าพี่น้องหรือผู้มีพระคุณ มีแต่ผลประโยชน์และความอยู่รอด! ท่านคิดจะผูกขาดตลาดสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วประเทศด้วยแบรนด์ 'เฉินซื่อ' ของท่านคนเดียวหรือ? ฝันไปเถอะ!" ตึง! กำปั้นของไป๋หลางทุบลงบนโต๊ะกระจกจนแก้วชาสั่นสะเทือน เล่มสัญญาฉบับนั้นถูกเลื่อนมาตรงหน้าผมด้วยแรงเหวี่ยง "เซ็นสละสิทธิ์การจัดจำหน่ายในเขตภาคเหนือซะ แล้วผมจะปล่อยให้โรงงานของท่านหายใจต่อได้อีกสักระยะ... ไม่อย่างนั้น วัตถุดิบทั้งหมดของเฉินซื่อจะถูกบล็อกไม่ให้เข้าสู่ระบบโลจิสติกส์ของรัฐแม้แต่กิโลกรัมเดียว!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหยดเป็นเลือด เลขาฯ หยางกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่หลี่มู่ฮุ่ย ภรรยาคู่ชีวิตของผมที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องมาโดยตลอดค่อยๆ วางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องเคลือบดัง 'กริ๊ก' เบาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันไปมอง มู่ฮุ่ยไม่ได้ตื่นตระหนก ใบหน้าของเธอนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ เธอยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เฉียบคมไม่แพ้สามี "คุณไป๋หลาง... ท่าทางคุณจะมั่นใจในเครือข่ายเส้นสายใหม่ของคุณมากสินะคะ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น เธอหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเอกสารหนังสีดำ "คุณคงลืมไปว่า ยุค 70 นี้ไม่ใช่ยุคที่ใครมีอำนาจมืดหรือเงินทุนต่างชาติหนุนหลังแล้วจะผูกขาดได้ทุกอย่าง... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อ 'เฉินซื่อ' ไม่ได้พึ่งพาแค่ซัพพลายเชนแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว" ไป๋หลางขมวดคิ้วแน่น "เอกสารอะไรของแก?" ผมส่งยิ้มบางๆ ให้ภรรยา ก่อนจะหันมามองหน้าศัตรูเก่าด้วยแววตาสสมเพชเจือความเอ็นดู เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กน้อยที่กำลังพยายามพังบ้านเล่น "ไป๋หลางเอ๋ย ไป๋หลาง..." ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูป "เจ้ารู้จักคำว่า 'การกระจายอำนาจทางเศรษฐกิจ' หรือเปล่า? วัตถุดิบแป้งสาลีที่เจ้าพยายามกว้านซื้อไว้ทั่วประเทศ... ตอนนี้มันอยู่ในมือของใครกันแน่?" สีหน้าของไป๋หลางเริ่มเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความฉงน เขารีบควักวิทยุสื่อสารรุ่นกระเป๋าออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ด กดโทรหาผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของตัวเองด้วยความร้อนรน "ฮัลโหล! รายงานสถานการณ์คลังสินค้าภาคเหนือซิ! เกิดอะไรขึ้น?" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงตะโกนตื่นตระหนกดังเล็ดลอดออกมาจนทุกคนในห้องได้ยินชัดเจน *(“ประธานครับ!แย่แล้วครับ! โกดังสินค้าสำรองของเราถูกเจ้าหน้าที่รัฐตรวจสอบภาษีย้อนหลังและอายัดไว้ทั้งหมด! แถม... แถมตอนนี้มีกลุ่มสหกรณ์การเกษตรท้องถิ่นรายย่อยนับร้อยแห่งประกาศเทขายแป้งสาลีราคาถูกตัดหน้าเราจนตลาดพังหมดแล้วครับ!”)* โทรศัพท์เกือบหลุดจากมือของไป๋หลาง ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาดึงข้อมือตัวเองสั่นเทา หันขวับมามองหน้าผมราวกับเห็นผี "แก... แกทำอะไรลงไป! เป็นไปไม่ได้! นายทุนฮ่องกงหนุนหลังฉันอยู่ ทำไมเส้นสายของฉันถึงใช้การไม่ได้!" ผมเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ กลิ่นอายของความกดดันระดับเซียนยุทธภพแผ่ซ่านออกไปจนไป๋หลางต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง "ในยุทธภพ คนโง่มักตายด้วยความโลภ ส่วนในโลกธุรกิจ คนโง่มักตายเพราะไม่รู้ว่าใครคือผู้ถือไพ่ตัวจริง" ผมตบไหล่เขาเบาๆ สองครั้ง "ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง ถือว่าเราหายกันในชาตินี้ ส่วนเรื่องธุรกิจ... เชิญเจ้ากลับไปตั้งหลักใหม่เถอะ ก่อนที่บริษัท 'ไป๋ซื่อ' ของเจ้าจะกลายเป็นแค่ชื่อในประวัติศาสตร์" ผมโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน เลขาฯ หยางรีบก้มหัวโค้งคำนับแล้วลากตัวไป๋หลางที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นออกไปจากห้องอย่างทุลักทุเล ประตูปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง หลี่มู่ฮุ่ยเดินเข้ามาใกล้ จัดเนกไทให้ผมอย่างเบามือ สายตาทั้งคู่ประสานกันด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง "คุณคะ... ดูเหมือนว่าการเปิดตัวแบรนด์ 'เฉินซื่อ' วันนี้ จะดังกระหึ่มกว่าที่เราคาดไว้เสียอีกนะ" มู่ฮุ่ยเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ผมโอบเอวเธอเข้ามาเบาๆ มองลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ลงไปเบื้องล่าง ถนนสายหลักของเมืองหลวงในยุค 70 เต็มไปด้วยรถบรรทุกสินค้าที่ติดป้ายโลโก้แบรนด์ 'เฉินซื่อ' วิ่งเรียงรายกันเป็นขบวนยาวเหยียด มุ่งหน้าสู่ทุกภูมิภาคทั่วประเทศอย่างยิ่งใหญ่ ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะหันหลังกลับไปพักผ่อน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก เลขาฯ หยางเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดขาวกว่าเดิม มือถือซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มที่ไม่มีจ่าหน้าผู้ส่งยื่นให้ผมด้วยอาการมือไม้สั่นเทา "ประธานเฉินครับ... มีคนฝากซองนี้มาให้คุณจากหน่วยงานลับส่วนกลาง... เขาบอกว่า... ถ้าคุณเปิดอ่านแล้ว คุณจะต้องรีบเดินทางไปมณฑลทางใต้คืนนี้ทันทีครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตาชีวิตยุค 70 ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ