การโจมตีทางสื่อสิ่งพิมพ์

"ซองจดหมายนี่... มีกลิ่นดินประสิวจางๆ ผสมกับกลิ่นหมึกพิมพ์ราคาถูก นี่ไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่มันคือคำประกาศสงคราม" ผมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะนิ้วหัวแม่มือคลึงผ่านขอบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูเปื่อยยุ่ยในมือ หลี่มู่ฮุ่ยยืนอยู่ข้างกาย ความเงียบในห้องทำงานยามค่ำคืนถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเลขาฯ ด้านนอก ผมตัดสินใจฉีกซองจดหมายออกโดยไม่รอช้า ภายในนั้นไม่ใช่เอกสารลับทางราชการอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด แต่มันคือหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับเช้าวันพรุ่งนี้ที่ถูกพับครึ่งมา หน้าแรกปรากฏพาดหัวข่าวตัวหนาปื้น: *‘สินค้าไร้มาตรฐานจากโรงงานเฉิน: พิษร้ายที่ซ่อนอยู่ในสินค้าอุปโภคบริโภค’* "มันเริ่มแล้วครับคุณมู่ฮุ่ย" ผมวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก แสงไฟสีส้มสลัวกระทบใบหน้าที่บูดเบี้ยวของคนที่ถูกกล่าวหาในภาพถ่าย "พวกมันเลือกจังหวะได้แยบยลนัก เลือกช่วงเวลาที่ผมต้องออกเดินทางไปมณฑลทางใต้ เพื่อที่โรงงานจะได้ไร้ผู้นำในการตอบโต้" หลี่มู่ฮุ่ยขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยวแม้จะมีร่องรอยของความกังวล "ข่าวโคมลอยเรื่องสารปนเปื้อนในผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูป... ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ ยอดสั่งซื้อทั้งหมดจะถูกยกเลิกภายในไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง โรงงานเราจะถูกปิดตายโดยคำสั่งชั่วคราวของหน่วยงานควบคุมคุณภาพ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสันหลัง "คนพวกนี้อ่านตำราพิชัยสงครามมาไม่น้อย แต่พวกมันลืมไปว่า ในยุคที่สื่อสิ่งพิมพ์คือกระบอกเสียงที่ทรงพลังที่สุด ใครที่กุมความจริงในมือได้ก่อน คนนั้นคือผู้ชนะ" ผมหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา เขียนตัวเลขชุดหนึ่งลงบนกระดาษแล้วยื่นให้เธอ "มู่ฮุ่ย ฟังผมให้ดีนะครับ คืนนี้คุณไม่ต้องไปกับผม คุณต้องอยู่จัดการที่นี่ ใช้สายสัมพันธ์ที่เรามีกับสำนักพิมพ์คู่แข่ง ปล่อยข่าวสวนกลับไปว่าข้อมูลในหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นมีที่มาจากการกลั่นแกล้งเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาด และที่สำคัญ... นำตัวพยานที่ไปตรวจสารปนเปื้อนคนนั้นออกมาให้ได้" "แล้วคุณล่ะคะ... เอ้ย! แล้วคุณล่ะครับ?" เธอแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาที่ดุดันของผม "ผมต้องไปมณฑลทางใต้" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อโค้ทให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบมองไปยังแผนที่ที่กางอยู่บนผนัง "หน่วยงานลับที่เรียกผมไป ไม่ใช่การเรียกไปลงโทษ แต่เป็นการเชิญไปเพื่อ 'ตรวจสอบ' ของชิ้นหนึ่งที่หายไปจากคลังเก็บของรัฐ หากผมไม่ไป สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายกว่าข่าวปลอมพวกนี้หลายเท่า" ผมก้าวเดินออกจากห้องทำงาน ความกดดันในอากาศดูจะหนักอึ้งขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อก้าวเข้าสู่พื้นที่โรงงาน เสียงเครื่องจักรที่เคยดำเนินไปอย่างปกติบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนของเหล่าคนงาน ข่าวการโจมตีทางสื่อกำลังแพร่สะพัดเหมือนไฟลามทุ่ง ผมหยุดยืนกลางโถงทางเดิน มองดูเงาของตัวเองที่ทอดยาวบนพื้น ในตอนที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์สีดำที่จอดรออยู่หน้าประตูโรงงาน ชายสวมชุดกากีคนหนึ่งก็เดินสวนเข้ามา ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาคือหัวหน้ากองบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ฉบับที่เพิ่งลงข่าวทำลายชื่อเสียงผม! "คุณเฉิน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะยัดกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มือผม "ผมถูกบังคับให้ทำ ผมไม่มีทางเลือก... ในซองนี้คือ 'รายชื่อผู้บงการ' ที่แท้จริง" ผมขยับยิ้มที่มุมปาก ไม่ได้รับกระดาษแผ่นนั้นทันที แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาจนอีกฝ่ายต้องหลบสายตา "คุณคิดว่าความกลัวของคุณจะซื้อใจผมได้งั้นหรือครับ? ถ้าคุณต้องการถอนตัวตอนนี้ มันสายเกินไปแล้ว... เพราะในวินาทีที่คุณตัดสินใจยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้ผม คนที่ส่งคุณมาก็จะไม่มีวันปล่อยคุณไว้เช่นกัน" เขาสะดุ้งโหยง มือที่ถือกระดาษสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะที่รถยนต์ของหน่วยงานลับเบรกกะทันหันข้างหน้าผม ชายร่างกำยำสองคนในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถ สายตาของพวกเขามุ่งตรงมาที่ชายกองบรรณาธิการคนนั้นไม่ใช่ผม สถานการณ์พลิกผันไปในทิศทางที่ผมคาดไม่ถึง ชายที่ส่งกระดาษให้ผมชักปืนสั้นออกมาจากใต้เสื้อโค้ทโดยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายที่กำลังจะปะทุขึ้น เสียงกระซิบจากความมืดข้างหูผมดังขึ้นแผ่วเบา... "ประธานเฉินครับ... คนที่อยู่ในรถคันนั้น ไม่ใช่หน่วยงานราชการอย่างที่คุณคิดหรอกครับ แต่เขาคือ 'คนตาย' ที่คุณเคยจัดการเมื่อสามปีก่อน" ผมชะงักค้าง หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะหนักแน่น ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่ไขสันหลัง หากสิ่งที่คนผู้นี้พูดเป็นความจริง เกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องธุรกิจ แต่เป็นเรื่องของความแค้นที่ฝังรากลึกข้ามภพข้ามชาติ และคนที่จะต้องเดินหมากกระดานนี้ต่อไป... คือตัวผมเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความเดือดดาลของเฉินเว่ยมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ