ยอดขายพุ่งกระฉูดหลังวิกฤต

“คุณเฉินครับ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมยอดสั่งซื้อถึงพุ่งทะลุเพดานแบบนี้?” เสียงของหัวหน้าฝ่ายบัญชีตะโกนถามด้วยความตื่นตระหนกปนตื่นเต้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมในขณะที่เขาวิ่งฝ่าฝูงชนที่ยังคงมุงดูความวุ่นวายบริเวณหน้าโรงงานเข้ามาหาผม ผมยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างกระจกชั้นสอง มองลงไปเบื้องล่างที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมของพ่อค้าคนกลางและตัวแทนจำหน่ายที่แย่งกันกว้านซื้อสินค้าของเราจนแทบจะเหยียบกันตาย เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ พวกเขายังเป็นกลุ่มคนที่ยืนก่นด่าเราด้วยความไม่พอใจหลังจากข่าวลือเรื่องวัตถุดิบไม่ได้มาตรฐานถูกปล่อยออกมา แต่ตอนนี้ ดูเหมือนความโลภจะเอาชนะความระแวงได้ราบคาบ “ใจเย็นๆ ครับ คุณหยาง” ผมหันกลับไปสบตาเขา แววตาของผมสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน “ความตื่นตระหนกคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในธุรกิจ หากคุณคุมอารมณ์ไม่ได้ คุณก็แพ้ตั้งแต่เริ่มเปิดเกมแล้ว” “แต่...แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้วนะครับ!” เขาเว้นวรรคหายใจถี่ “ยอดสั่งจองล่วงหน้าทะลุหลักหมื่นหน่วยภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง หลังจากการแถลงการณ์แก้ต่างเรื่องคุณภาพสินค้าของคุณจบลง... คนพวกนี้เปลี่ยนฝั่งเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ในยุค 70 นี้ คนส่วนใหญ่ยังยึดติดกับ ‘ข่าวลือ’ แต่คนที่ฉลาดจะเห็น ‘ช่องว่าง’ ผมใช้เวลาทั้งคืนที่ผ่านมาในการจัดฉากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผลิตภัณฑ์ด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และพยานที่น่าเชื่อถือที่สุด และเมื่อผมเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นเครื่องพิสูจน์มาตรฐานได้ ความเชื่อมั่นที่เคยสั่นคลอนก็ถูกแทนที่ด้วยความศรัทธาที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า ฮุ่ยเดินเข้ามาในห้องช้าๆ ในมือมีแก้วชาร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่น เธอวางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊กก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ผม แล้วกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน “เฉินเว่ย... มีคนนอกกลุ่มพ่อค้าคนกลางพยายามติดต่อเข้ามา พวกเขาไม่ใช่คนทำธุรกิจทั่วไป แต่ท่าทางเหมือนคนจาก ‘หน่วยงานส่วนกลาง’ คุณคิดว่าอย่างไร?” ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบของผมหรี่ลงทันที การที่ ‘คนของรัฐ’ ก้าวเข้ามาในช่วงเวลานี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มันคือผลลัพธ์จากการที่เราสร้างชื่อเสียงได้โดดเด่นเกินไปจนไปเตะตาผู้มีอำนาจเข้า “ให้พวกเขาเข้ามาครับ” ผมตอบเสียงเรียบ “แต่พาไปที่ห้องรับรองฝั่งตะวันออก อย่าให้ปะปนกับพวกพ่อค้าข้างล่าง” ฮุ่ยพยักหน้าเข้าใจ เธอสัมผัสที่ข้อมือผมเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ “ระวังตัวด้วยนะ ถ้าเขามาไม้แข็ง เราก็ต้องมีวิธีตอบโต้ที่เหนือกว่า” ผมเดินออกมาจากห้องทำงาน ตรงดิ่งลงไปยังโถงชั้นล่าง ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกร้องสินค้าจากบรรดาพ่อค้าที่ยังคงล้อมรอบโรงงาน ผมเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ความเย็นชาของผมไม่ใช่ความหยิ่งยโส แต่มันคือการประกาศสถานะว่า ‘ผู้ควบคุมเกม’ คือใคร เมื่อถึงห้องรับรอง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มขัดกับบรรยากาศที่ค่อนข้างล้าหลังของยุคสมัยนี้กำลังนั่งจิบชาอยู่ เขาวางถ้วยลงทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามา “คุณเฉินเว่ย สินค้าของคุณ... ทำให้ผมประหลาดใจจริงๆ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน “ไม่ใช่แค่ยอดขาย แต่เป็นวิธีการที่คุณพลิกสถานการณ์ที่ควรจะทำให้โรงงานพังพินาศ กลายเป็นเวทีโฆษณาที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ” “ขอบคุณครับ” ผมนั่งลงตรงข้ามเขา ประสานมือไว้บนตัก “แต่ผมว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อชมการตลาดของผมเพียงอย่างเดียวหรอกครับ เข้าเรื่องเลยเถิดครับ ผมไม่ชอบเสียเวลา” ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางไว้บนโต๊ะ “คุณฉลาดกว่าที่ผมคิด... เราได้รับรายงานว่าโรงงานของคุณมีการขยายตัวที่ผิดปกติในช่วงไม่กี่เดือนมานี้ และตอนนี้เราต้องการให้คุณเข้าร่วมเป็น ‘คู่ค้าพิเศษ’ กับส่วนกลาง... แน่นอนว่ามันมาพร้อมกับสิทธิพิเศษ แต่ก็มาพร้อมกับ ‘ข้อตกลงลับ’ ที่คุณอาจจะไม่ถูกใจนัก” เขาผลักซองเอกสารมาทางผม ผมยังไม่เปิดดูแต่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากข้อความภายในนั้น “ถ้าผมปฏิเสธล่ะครับ?” ผมถามสวนกลับ ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นทันใด “คำตอบนั้น... อาจจะทำให้โรงงานที่กำลังรุ่งโรจน์แห่งนี้ กลับสู่จุดตกต่ำที่รวดเร็วกว่าเดิมสิบเท่าครับคุณเฉิน” ผมเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารขึ้นมา ในจังหวะที่ผมกำลังจะแกะออก เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของหลี่มู่ก็ดังแทรกเข้ามาที่ประตูพร้อมกับหน้าตาที่ตื่นตระหนก “เฉินเว่ย! มีรถบรรทุกทหารล้อมโรงงานเราไว้แล้ว... พวกเขากำลังบุกเข้ามา!” ผมหันไปมองชายตรงหน้าทันทีที่เห็นรอยยิ้มที่เขายกขึ้นอย่างผู้ชนะ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากทางประตูใหญ่ของโรงงาน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมลุ้นไปกับทุกวิกฤตที่ผมเผชิญนะครับ!