แผนการค้าสมุนไพรครั้งใหญ่

เสียงกระแทกของถ้วยชาเคลือบสีหม่นกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังขึ้นเบาๆ แต่กลับมีน้ำหนักมากพอที่จะดึงสติของพ่อค้าคนกลางแห่งหมู่บ้านสกุลหลี่ให้กลับมาจดจ่ออยู่เบื้องหน้า "ข้อเสนอของข้า ไม่ใช่การชวนพวกท่านมาทำการค้าแบบฉาบฉวย แต่เป็นการวางรากฐานระยะยาว... หลี่มู่ฮุ่ย เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับตัวเลขที่ข้าเพิ่งขีดเขียนลงไป?" เฉินเว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องโถงคับแคบของตระกูลหลี่ ทว่ารัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ผู้อาวุโสในห้องถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในยุคปี 1970 ที่ทุกอย่างถูกจำกัดด้วยโควตาและสายตาอันเข้มงวดของรัฐบาล การขยับ180 องศาเพื่อทำธุรกิจใต้ดินเล็กๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ใครจะกล้าเสี่ยง แต่สำหรับอดีตเจ้าสำนักผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กฎเกณฑ์เหล่านี้เป็นเพียงแค่กรอบไม้ผุๆ ที่รอวันพังทลาย หลี่มู่ฮุ่ยไม่ตอบทันที นางก้มลงมองกระดาษแผ่นบางที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ตัวหนังสือที่เขียนด้วยพู่กันจีน (ที่เฉินเว่ยแอบประยุกต์ใช้หมึกทำเอง) มีความเฉียบคมและทรงพลัง แผนผังการกระจายกำลังคนเพื่อเก็บเกี่ยวสมุนไพรป่าในเทือกเขาด้านหลังถูกแบ่งออกเป็นหมวดหมู่อย่างน่าทึ่ง ราวกับเป็นการจัดทัพเดินหมากรุก ไม่ใช่แค่การขึ้นไปขุดโสมหรือตังกุยตามมีตามเกิดเหมือนที่ชาวบ้านเคยทำกันมาหลายชั่วอายุคน "ท่านพี่... แผนนี้รัดกุมมากก็จริง" มู่ฮุ่ยเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี แววตาของนางมีความกังวลฉายชัด แต่ก็มีความเชื่อมั่นระคนอยู่ลึกๆ "แต่การที่เราจะดึงคนในหมู่บ้านมาร่วมมือ โดยเฉพาะพวกตระกูลหวังที่คอยจ้องจะหาเรื่องเราอยู่ตลอดเวลา เกรงว่าหากข่าวเรื่องการเก็บเกี่ยวสมุนไพรล็อตใหญ่รั่วไหลออกไป ทางการหรือพวกสหกรณ์หมู่บ้านอาจเข้ามาแทรกแซง และถ้าเป็นเช่นนั้น... แรงที่เราลงไปทั้งหมดจะกลายเป็นศูนย์ทันที" เฉินเว่ยแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างล้นเหลือ เขายื่นมือออกไปเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "มู่ฮุ่ย เจ้ามองการณ์ไกลได้ดี สมกับที่เป็นภรรยาของเฉินเว่ย... แต่เจ้าลืมคิดไปอย่างหนึ่ง" เขาเว้นจังหวะให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย "คนของตระกูลหวัง ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิด พวกเขาเห็นแก่ประโยชน์ระยะสั้น ยิ่งเราทำให้พวกมันเห็นว่าการเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเราได้เงินเร็วกว่าการไปฟ้องร้องทางการ พวกมันจะเปลี่ยนจากหมาป่า... มาเป็นสุนัขเฝ้าบ้านให้เราเสียเอง" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าเฉียบขาดจนผู้อาวุโสหลี่ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ชายหนุ่มผู้นี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือตั้งแต่เมื่อไหร่? จากอดีตคนซุ่มซ่ามที่เอาแต่ก้มหน้าทำงานหนัก บัดนี้เขากลับกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมและมองเกมขาดในทุกย่างก้าว "ท่านเฉิน... ท่านแน่ใจหรือว่าจะให้พวกเราเริ่มดำเนินการตั้งแต่คืนนี้เลย?" ผู้อาวุโสหลี่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเทาเล็กน้อย ความโลภและความกลัวกำลังตีกันอยู่ในอก "ความลังเล คือศัตรูที่ร้ายที่สุดในการค้าขาย และในยุทธภพก็เช่นกัน" เฉินเว่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องราวกับลดลงฮวบฮวบ "คืนนี้ พระจันทร์เต็มดวง เหมาะแก่การขึ้นเขา สมุนไพรป่าชั้นดีที่ซ่อนอยู่หลังแนวป่าสนย่อมตื่นรับน้ำค้างบริสุทธิ์ ข้าได้วางเส้นทางลับไว้หมดแล้ว มู่ฮุ่ย... เจ้าจดรายชื่อคนที่เราไว้วางใจได้สิบคนแรก ส่วนที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าในการเจรจา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าคัดค้านสายตาคู่นั้น หลี่มู่ฮุ่ยสูดลมหายใจเข้าลึก 3 ครั้ง นางรู้ดีว่าสามีของนางในยามนี้นั้นน่ากลัวเพียงใด แต่นางก็รู้เช่นกันว่า นี่คือโอกาสเดียวที่จะทำให้ครอบครัวหลุดพ้นจากความยากจนข้นแค้นและสายตาดูแคลนของผู้คนในหมู่บ้าน นางพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ตกลงค่ะ... เอ๊ย... ตกลงครับ ข้าจะจัดการเรื่องรายชื่อคนให้เรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วยามนี้" เฉินเว่ยพึงพอใจกับคำตอบ เขาหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องเพื่อไปตรวจเช็กอุปกรณ์สำหรับภารกิจสำคัญในคืนนี้ ทว่าในจังหวะที่มือหนากำลังจะผลักประตูไม้เก่า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกที่ทำให้ทุกคนในห้องหน้าถอดสี *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ผู้ตรวจการจากอำเภอมาตรวจสอบหมู่บ้าน ได้ข่าวว่าบ้านหลังนี้แอบซ่อนของผิดกฎหมาย ค้นให้พลิกแผ่นดิน!" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเฉินเว่ยทันที ดวงตาคู่คมทอประกายวับวาวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอเหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความสมัครใจ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ