สืบหาเบื้องหลังผู้บงการ

กลิ่นอายของวิชาดัชนีเหมันต์ที่ไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้จางหายไปพร้อมกับเงาร่างนั้น แต่ความเย็นเยียบยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูกสันหลังของผม เฉินเว่ยผู้นี้ไม่ได้ตื่นตระหนก แต่เลือดในกายกลับเดือดพล่านเหมือนน้ำมันที่ถูกสาดลงบนกองเพลิง "เฉินเว่ย... คุณเป็นอะไรไปครับ?" เสียงของหลี่มู่ดังแผ่วเบาจากด้านหลัง มือเรียวเล็กของเธอแตะลงบนหัวไหล่ผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นดึงสติผมให้กลับมาสู่ยุค 70 แห่งการเปลี่ยนแปลงนี้อีกครั้ง ผมหันไปสบตาเธอ แววตาที่เคยมั่นคงของผมบัดนี้มีความกระหายเลือดที่ยากจะปิดมิด "คุณกลับไปที่โรงงานก่อนหลี่มู่ บอกทุกคนว่าคืนนี้ให้ล็อกประตูหน้าต่างให้แน่นหนา ส่วนผม... มีธุระที่ต้องสะสางกับ 'คนคุ้นเคย' ในเงามืดครับ" "คุณหมายถึงคนที่ทิ้งร่องรอยไว้ที่ตึกนั่นน่ะหรือครับ?" หลี่มู่ไม่ได้ถามด้วยความตื่นตูม เธอเป็นหญิงสาวที่ฉลาดเกินวัย เธอรู้ดีว่าในโลกธุรกิจที่ผมกำลังกรุยทางอยู่นี้ มักจะมีพวกหมาลอบกัดคอยจ้องจะฉกฉวยโอกาสอยู่เสมอ "ครับ สิ่งที่มันทิ้งไว้ไม่ใช่แค่คำท้าทาย แต่มันคือจดหมายเหตุของความตายที่อาจารย์ผมเคยเขียนไว้ก่อนท่านจะ 'สิ้นใจ' ไปต่อหน้าต่อตาผมในภพนั้น" ผมกระชับเสื้อแจ็กเก็ตตัวหนา พุ่งตัวออกไปในความมืดด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ทิ้งให้หลี่มู่ยืนมองตามด้วยความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ผมแกะรอยกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ มันไม่ได้มุ่งหน้าไปทางเขตอุตสาหกรรมที่กลุ่มทุนใหญ่ครอบครอง แต่มันวกกลับเข้าสู่ย่านตึกแถวเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นจุดอับสายตาของพวกเจ้าหน้าที่สายตรวจ ผมหยิบเศษผ้าที่เกี่ยวติดกับขอบหน้าต่างตึกร้างเมื่อครู่นี้ขึ้นมาดม กลิ่นเขม่าดินปืนผสมกับกลิ่นกำยานศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ในการทำพิธีลับของสำนัก "ปรากฏตัวออกมาเสียที อย่าให้ผมต้องเสียเวลาทำลายวิชาที่อาจารย์พร่ำสอนคุณมากับมือเลยครับ" ผมตะโกนลั่นในความเงียบ เสียงของผมไม่ได้ดังมาก แต่มันแฝงไปด้วยพลังปราณที่ทำให้ฝุ่นผงรอบตัวสั่นสะเทือน เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังเสาปูนเก่าๆ ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยผ้าคลุมสีเทา แต่ท่วงท่าการเดินที่ดูเย่อหยิ่งและองอาจนั้น... มันคือนักฆ่าระดับต้นๆ ของสำนักผมในอดีต "เฉินเว่ย เจ้าเก่งกาจขึ้นมาก" น้ำเสียงแหบพร่าดุจเสียงกระดาษทรายขูดกับโลหะ "นึกไม่ถึงว่าวิญญาณของเจ้าจะข้ามภพมาอยู่ในร่างเศษสวะที่ไร้ค่าในยุคสมัยที่ต่ำต้อยเช่นนี้ได้" "เศษสวะงั้นหรือ?" ผมแค่นยิ้ม "ยุคสมัยนี้อาจจะดูต่ำต้อยในสายตาคุณ แต่มันคือยุคที่คนธรรมดาสามารถเปลี่ยนสถานะจากยาจกกลายเป็นมหาเศรษฐีได้ด้วยสมอง... ต่างจากคุณที่ยังคงจมปลักอยู่กับการเป็นสุนัขรับใช้ของความแค้นเก่าๆ" ผมพุ่งตัวเข้าหาในพริบตา ฝ่ามือกระแทกเข้าที่จุดสกัดชีพของเขา แต่ชายคนนั้นกลับเบี่ยงหลบได้ทันท่วงที ท่วงท่าการต่อสู้ที่คุ้นเคยทำเอาใจผมกระตุก มันคือกระบวนท่า 'ผีเสื้อล้อลม' ที่มีเพียงอาจารย์และผมเท่านั้นที่รู้แจ้ง "ใครส่งคุณมา? หรือว่าอาจารย์ยังไม่ตาย?" ผมถามพร้อมกับหมุนตัวเตะกวาดขาเข้าที่ข้อพับ ชายคนนั้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะแฝงไปด้วยความเวทนา "อาจารย์? หึ! เขากำลังนั่งดูเจ้าดิ้นรนอยู่ในบ่อโคลนนี้ยังไงล่ะ เขาอยากรู้ว่าถ้าศิษย์รักของเขาต้องเลือกระหว่าง 'ความยิ่งใหญ่ในอดีต' กับ 'ชีวิตใหม่ที่มีครอบครัวคอยค้ำจุน' เจ้าจะเลือกสิ่งใด!" คำพูดนั้นหยุดฝีเท้าผมลงทันที ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้ผมตระหนักได้ว่า การฮุบกิจการที่ผมกำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือบททดสอบที่ถูกวางหมากโดยคนที่ผมเคยเคารพที่สุด "งั้นผมจะทำให้เขาดู... ว่าต่อให้ต้องพังทลายโลกใบนี้ ผมก็จะรักษาสิ่งที่ผมสร้างมากับมือเอาไว้!" ผมรวบรวมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยความเร็วเหนือระดับสายตา เสียงปะทะของพลังปราณดังก้องไปทั่วตึกร้างจนกระจกหน้าต่างที่เหลืออยู่แตกละเอียดเป็นจุณ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้ามก็นิ่งสนิท ก่อนจะยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบเสียงลง นั่นไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นอาจารย์ของผม... คนที่ถือครองบันทึกยุทธภัณฑ์มิติและเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ผมทะลุมิติมาที่นี่! เขาโยนห่อกระดาษสีน้ำตาลลงมาที่เท้าผมก่อนจะหายวับไปกับตา ผมรีบหยิบมันขึ้นมาเปิดดู มือที่มั่นคงมาตลอดกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อของผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังการฮุบกิจการทั้งหมด ซึ่งรายชื่อสุดท้ายในกระดาษแผ่นนั้น... กลับเป็นชื่อของ 'หลี่มู่' ภรรยาของผมเอง! ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจทันที นี่คือคำลวงหรือความจริงที่ถูกซ่อนไว้กันแน่? ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในทุกๆ บทตอนนะครับ เฉินเว่ยสายลุยจะพาไปลุยต่อในตอนหน้าครับ!