ตลาดหุ้นระส่ำระส่าย

"ขาย! ขายให้หมด! ไม่ว่าราคาจะเป็นเท่าไหร่ก็เทขายทิ้งให้เกลี้ยงพอร์ตเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดลั่นของแบรดลีย์ดังก้องไปทั่วห้องโถงซื้อขายหุ้นส่วนตัวของตระกูลโบราณ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล เส้นเลือดบนขมับปูดโปนจนน่ากลัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ คำสั่งซื้อขายมหาศาลจากบัญชีปริศนาถึงได้ถาโถมเข้ามาถล่มหุ้นของตระกูลเขาเหมือนเขื่อนแตก ลีโอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัว แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมระบบ 'บัตรดำพิฆาต' ส่องกระทบดวงตาที่เย็นเยียบของเขา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะที่นิ่งสนิท ข้างกายของเขาคือริน หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ เธอนั่งเคียงข้างอย่างสงบนิ่ง มือเรียวของเธอวางทาบลงบนมือของลีโอราวกับจะส่งผ่านกำลังใจ "พี่ลีโอครับ... แรงสั่นสะเทือนนี้ เริ่มทำให้ตลาดหุ้นหลักของเมืองสั่นคลอนแล้วนะครับ" รินเอ่ยเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความเฉลียวฉลาด เธอไม่ได้กลัวเกรงในสิ่งที่ลีโอกำลังทำ ตรงกันข้าม เธอภูมิใจที่ได้ยืนเคียงข้างผู้ชายที่กำลังจะเปลี่ยนโลกใบนี้ "รินครับ ที่พวกเขาเคยเหยียดหยามเราที่ยอมให้เรานอนในห้องเช่าแคบๆ เพราะมองว่าเราไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ วันนี้ผมจะทำให้พวกเขารู้ว่า 'ไม่มีวัน' ของพวกเขามันจบลงตั้งแต่วินาทีที่ผมเปิดระบบนี้ขึ้นมา" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก หน้าจอของลีโอแสดงกราฟแท่งสีแดงฉานที่พุ่งดิ่งลงเหวอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ราวกับเส้นกราฟนั้นคือชีวิตของแบรดลีย์ที่กำลังจะดับสูญ มูลค่าหุ้นของตระกูลโบราณร่วงลงติดฟลอร์ภายในสามนาที! ความโกลาหลในตลาดหุ้นที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นสมรภูมิเลือด บรรดาเหล่านักลงทุนตระกูลดังต่างลุกลี้ลุกลนโทรศัพท์หาเบอร์สายตรงของแบรดลีย์จนแทบระเบิด แต่สิ่งที่พวกเขาได้รับกลับไปมีเพียงความเงียบและเสียงหัวเราะเยาะของระบบมหาเศรษฐี แบรดลีย์ที่ตอนนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาเลขาฯ ส่วนตัวด้วยมือที่สั่นเทา "ไอ้พวกนั้นมันเป็นใคร! ใครมีเงินมากพอที่จะกว้านซื้อหุ้นของตระกูลเราทั้งหมดในเวลาแค่นี้! ไปสืบมา! ไปสืบมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นพวกมึงทั้งหมดเตรียมตกงาน!" ทว่า ในขณะที่เขากำลังคลุ้มคลั่ง หน้าจอในห้องของเขากลับปรากฏข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามขึ้นมาแทนที่กราฟหุ้นที่พังพินาศ [แจ้งเตือนจากระบบ: ยินดีด้วยครับ คุณได้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของ 'กลุ่มอุตสาหกรรมโบราณ' ด้วยมูลค่าเงินมหาศาลที่คุณเพิ่งสั่งการไป] แบรดลีย์ชะงักงัน ดวงตาเบิกโพลงจนแทบถลนออกมาจากเบ้า สิ่งที่เขาเห็นคือชื่อของผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนใหม่... 'ลีโอ' "เป็นไปไม่ได้..." เขากระซิบเสียงสั่น เอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ "ไอ้ขยะนั่น... ไอ้ฮันเตอร์ที่ไร้ค่าคนนั้นน่ะเหรอ!" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของลีโอ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ สายตาของเขาจ้องมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นตึกระฟ้าของตระกูลแบรดลีย์ได้อย่างชัดเจน รินลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา เธอจัดปกเสื้อให้สามีอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเธอนั้นงดงามราวกับนางฟ้าที่คอยประคองราชัน "พี่ครับ... จะไปหาเขาตอนนี้เลยไหมครับ?" รินถามพลางสบตา "แน่นอนครับที่รัก เราต้องไปแสดงความยินดีกับเขาเสียหน่อยว่าเขานอนในห้องทำงานของเขามานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่เขาต้องย้ายออกไปอยู่ที่ที่เหมาะสม... ที่ที่ความหยิ่งผยองของเขาคู่ควร" ลีโอหยิบการ์ดสีดำสนิทที่แผ่ออร่าสีม่วงจางๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจที่ไม่มีใครในโลกนี้ปฏิเสธได้ เขาเดินไปที่ระเบียงห้องพัก ซึ่งมีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหรูจอดรออยู่บนลานจอดนิ่งสนิท ลมแรงพัดผ่านใบหน้าของเขา แต่สายตาของเขายังคงแน่วแน่และดุดัน ทว่าในจังหวะที่ลีโอกำลังจะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างฉับพลันด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและผิดปกติ [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ 'เงาปริศนา' ปรากฏตัวในระยะ 50 เมตร... ดูเหมือนว่าการล้มยักษ์ครั้งนี้ จะดึงดูด 'ใครบางคน' ที่เฝ้ามองคุณมาตลอดให้เผยตัวออกมาเร็วกว่ากำหนด!] ลีโอหยุดชะงัก ฝีเท้าที่มั่นคงค่อยๆ วางลงบนพื้นลานจอด เขารู้สึกถึงกระแสลมที่เย็นเฉียบผิดธรรมชาติแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายของพลังฮันเตอร์แรงก์ SSS ที่เขารู้จักดี... มันเป็นกลิ่นของความตายที่เขาเคยเผชิญหน้าในวันแรกที่ถูกหักหลัง! เขาสัมผัสได้ถึงปลายดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอของรินอย่างเงียบเชียบ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่สำคัญที่สุดนี้ด้วยกันนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ