วิกฤตศุมลุมตบหน้า

“ถอนหุ้นทั้งหมดออกจากตระกูลแบรดลีย์… เดี๋ยวนี้” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ ‘ลีโอ’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงประชุมหรูใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศภายในห้องที่เคยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งอำนาจของเหล่ามหาเศรษฐีพันธมิตรของแบรดลีย์กลับกลายเป็นสนามรบทางจิตวิทยาที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ แบรดลีย์แค่นหัวเราะออกมาทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด เขายืนอยู่ปลายโต๊ะยาว ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นและประหม่า “แกคิดว่าแกเป็นใครกันลีโอ? แค่มีระบบกระจอกๆ กับบัตรดำที่อาจจะวงเงินเต็มไปแล้ว แกกล้าสั่งให้พันธมิตรของฉันถอนตัวงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!” ลีโอไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขาทำเพียงแค่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วกดปุ่มเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางห้องพลันปรากฏภาพถ่าย ข้อมูลลับทางบัญชี และเส้นทางการเงินที่ผิดกฎหมายของตระกูลแบรดลีย์ที่ถูกเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายของระบบผู้กล้าโดยตรง “ผมไม่ได้สั่งครับ” ลีโอขยับเนคไทอย่างใจเย็น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่บรรดาผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มพันธมิตร “แต่ถ้าใครยังยืนหยัดอยู่ข้างคนที่กำลังจะถูกลบชื่อออกจากตลาดหลักทรัพย์และเข้าคุกในอีกไม่เกินห้านาทีข้างหน้า… ก็เชิญตามสบายครับ ผมไม่ได้บังคับ” สิ้นคำพูด ริน ภรรยาของเขาที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง ก็ก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาและเหนือกว่าปรากฏบนใบหน้าสวยสง่า เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาและเลื่อนผ่านหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ทุกครั้งที่นิ้วเรียวของเธอขยับ เสียงแจ้งเตือนการโอนย้ายสินทรัพย์และการยกเลิกสัญญาจากบริษัทชั้นนำก็ดังระงมไปทั่วทั้งโถงประชุม “ท่านประธานครับ… ผมต้องขอโทษด้วย” ชายวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของธนาคารยักษ์ใหญ่ที่เคยหนุนหลังแบรดลีย์ลุกขึ้นยืน ก้มหัวให้ลีโออย่างนอบน้อมก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่มองหน้าแบรดลีย์อีกเลย ตามมาด้วยเสียงเก้าอี้เลื่อนดังระงมเป็นทอดๆ พันธมิตรคนแล้วคนเล่าทยอยลุกขึ้นและเดินไปหาลีโอด้วยความหวาดกลัวและเกรงขาม “ลีโอ! แกทำแบบนี้ไม่ได้! แกมันไอ้คนทรยศ!” แบรดลีย์แผดเสียงลั่น พยายามจะพุ่งเข้ามาหาลีโอ แต่ทว่าบอดี้การ์ดระดับ SSS ที่ลีโอจ้างมาผ่านระบบกลับขยับตัวเข้าขวางด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แรงกดดันจากพลังฮันเตอร์ระดับสูงกดทับลงมาจนแบรดลีย์เข่าทรุดลงกับพื้น ลีโอเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าชายที่เคยหยามเหยียดเขาอย่างต่ำต้อยที่สุดในอดีต เขาย่อตัวลงในระดับสายตาเดียวกัน ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชวนให้ขนลุก “วันนั้นที่ผมไม่มีอะไรเลย คุณเหยียบย่ำผมราวกับมดปลวก วันนี้คุณก็แค่ได้รับเศษเสี้ยวของความรู้สึกนั้นกลับไป… แค่สิบเท่าเองครับ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางตบไหล่แบรดลีย์เบาๆ สองสามครั้งราวกับจะปลอบประโลม “ยินดีด้วยนะแบรดลีย์ ตอนนี้คุณกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว” ในขณะที่ความโกลาหลยังไม่จางหาย เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่เพิ่งแลนดิ้งลงบนดาดฟ้าอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว ลีโอหันไปมองรินแล้วส่งยิ้มให้เธอ ก่อนที่รินจะกระซิบข้างหูเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและเงื่อนงำบางอย่าง “ลีโอ… ข้อมูลที่คุณเพิ่งเปิดเผยเมื่อครู่ มันไม่ใช่สิ่งที่ระบบมีให้ตั้งแต่ต้น แต่มันคือไฟล์จากห้องนิรภัยชั้นสูงสุดของตระกูลคุณเอง… บอกฉันทีสิคะ ว่าคนคนนั้นกลับมาแล้วใช่ไหม?” ลีโอชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาวโรจน์เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวใจ ‘ตรวจพบผู้บุกรุกระดับตำนาน… ฮันเตอร์เงาแห่งตระกูลหลักกำลังรอคุณอยู่ที่ดาดฟ้า’ เขาสูดหายใจเข้าลึก มือขวาหยิบบัตรดำใบนั้นขึ้นมาและรูดผ่านอากาศในช่องว่างมิติ เสียงสัญญาณปลดล็อกดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น ลีโอหันไปหาศัตรูที่คุกเข่าอยู่เบื้องหลังเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟต์แก้วเพื่อมุ่งหน้าขึ้นสู่จุดจบที่แท้จริง ทว่าทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ ก็ทำเอาลีโอถึงกับต้องชะงักกึก… เธอไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่คือคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอและรินนะครับ หวังว่าตอนถัดไปจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงครับ!