คฤหาสน์หลังใหม่ริมทะเล

"คุณแน่ใจแล้วหรือครับว่า... คนคนนั้นคือเธอจริงๆ?" เสียงทุ้มต่ำของลีโอเปล่งออกมาท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนขวางทางอยู่หน้าลิฟต์แก้วส่วนตัว กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปีลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่า—กลิ่นที่ติดตัวรินมาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังอาศัยอยู่ในห้องพักรูหนูราคาถูก รินที่ยืนอยู่เคียงข้างถึงกับผ่อนลมหายใจยาวด้วยความตกตะลึง มือเรียวบางเอื้อมมาจับชายเสื้อสูทของลีโอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ เธอกะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่กล้าเชื่อภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า หญิงสาวในชุดคลุมสีดำค่อยๆ เปิดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวได้รูป ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับเส้นผมสีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววทั้งความคิดถึงและความเจ็บปวดระคนกัน ทว่าสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องชะงักงันยิ่งกว่าหน้าตา ก็คือรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวจางๆ ที่มุมไหปลาร้าข้างซ้าย—รอยแผลที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ระเบิดในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามปีก่อน ซึ่งมีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่รู้ "ลีโอ... ริน..." เสียงหวานใสที่สั่นเครือเอ่ยเรียกชื่อพวกเขาทั้งสองเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบจากความฝัน "ฉันเอง... ไม่คิดเลยว่าพวกคุณจะรอดมาได้ถึงขนาดนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ลีโอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเหมือนฮันเตอร์ทั่วไปยามเจอเรื่องเหลือเชื่อ แต่กระแสจิตสังหารอันเยือกเย็นกลับแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาโดยอัตโนมัติ ระบบผู้กล้าในหัวของเขาส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วจนหน้าจอสีทองสว่างวาบ [ติ๊ง! ตรวจพบตัวตนระดับปริศนา: อดีตหน่วยสอดแนมเงา 'เซรีนา' ผู้สูญหายในสงครามดันเจี้ยนโลกันตร์] [ระดับอันตราย: ไม่สามารถประเมินได้เนื่องจากถูกปิดกั้นพลัง] [คำแนะนำจากระบบ: ระวังการถูกชักจูงเข้าสู่แผนการซ้อนแผน] ลีโอกวาดสายตาคมปลาบสำรวจร่องรอยบนร่างกายของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ สามปีก่อน เซรีนาคือสหายร่วมรบที่กระโดดเข้ามารับแรงระเบิดแทนริน ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงหล่นลงไปในเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ทีมสำรวจค้นหาในตอนนั้นยืนยันตรงกันว่าไม่มีทางรอดชีวิต แต่วันนี้... เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ณ ทางเข้าคฤหาสน์มูลค่าหมื่นล้านที่เพิ่งสร้างเสร็จในชั่วข้ามคืน "คุณรอดมาได้อย่างไร เซรีนา" ลีโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นแต่ก็ไม่ได้คุกคาม ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้คู่สนทนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันถูกช่วยไว้โดย... องค์กรลับใต้ดินแห่งหนึ่งค่ะ" เซรีนาก้มหน้าลงเล็กน้อย หลบสายตาคมกริบที่ราวกับจะทะลุปรุโปร่งทุกความคิดของเธอ "พวกเขาต้องการพลังของฉันเพื่อแลกกับการรักษาชีวิต แต่ตอนนี้... ฉันหนีออกมาได้แล้ว และเป้าหมายเดียวที่ฉันนึกถึง มีเพียงแค่การมาหาพวกคุณ" รินขยับตัวเข้ามาใกล้ลีโอมากขึ้น ความระแวงฉายชัดในแววตา ถึงแม้เธอจะเคยสนิทสนมกับเซรีนาในฐานะสหายร่วมเป็นร่วมตาย แต่โลกของฮันเตอร์และระบบมหาเศรษฐีในปัจจุบัน สอนให้เธอเรียนรู้ว่า ไม่มีสิ่งใดได้มาฟรีๆ และไม่มีใครกลับมาจากความตายโดยไม่มีเงื่อนไข "คุณรู้ได้อย่างไรว่าเราอยู่ที่นี่?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น สัญชาตญาณความเป็นภรรยาของฮันเตอร์ผู้กุมอำนาจเริ่มตื่นตัว เธอย่อมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาทำลายความสุขที่เธอกับลีโอสร้างร่วมกันมาอย่างยากลำบากเด็ดขาด เซรีนามองหน้าทั้งสองคน สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม มันคือการ์ดโลหะสีดำสนิทที่มีลวดลายอักษรย่อ 'L&R' สลักด้วยทองคำแท้—การ์ดเชิญพิเศษที่ออกโดยระบบผู้กล้า ซึ่งมีเพียงมหาเศรษฐีระดับท็อปเท็นของโลกเท่านั้นที่ครอบครอง "เพราะการ์ดใบนี้... ส่งสัญญาณเชื่อมต่อกับเครือข่ายที่ฉันเคยถูกกักขังอยู่ค่ะ" เซรีนาเงยหน้าขึ้นสบตากล้าหาญ "และฉันก็นำข่าวสารสำคัญเกี่ยวกับ 'แบรดลีย์' มาแลกเปลี่ยนด้วย... คนคนนั้นไม่ได้ยอมแพ้กับการล้มละลายแค่ครั้งก่อนแน่ ตอนนี้เขากำลังร่วมมือกับกลุ่มกองกำลังนอกกฎหมาย เพื่อเตรียมทำลายพิธีเปิดคฤหาสน์หลังใหม่ของคุณในคืนนี้" ชื่อของแบรดลีย์หลุดออกมาจากปากของเซรีนา ทำให้แววตาของลีโอดาร์กวูบลงทันที ความทรงจำเกี่ยวกับคุณชายตระกูลใหญ่ผู้เคยเหยียดหยามและพยายามเหยียบย่ำพวกเขาในอดีตผุดขึ้นมา ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่ล้นเหลือ "แบรดลีย์งั้นหรือครับ..." ลีโอก้าวเท้าเข้าไปใกล้เซรีนาทีละก้าว จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงคืบทำให้เซรีนาต้องเงยหน้ามองฮันเตอร์หนุ่มผู้ทรงพลังที่สุดในปฐพี "คุณคิดว่ากองกำลังขยะพวกนั้น จะทำอะไรคฤหาสน์มูลค่าหมื่นล้านที่สร้างด้วยเทคโนโลยีต้านทานแรงระเบิดระดับ SSS ได้อย่างนั้นหรือครับ?" ก่อนที่เซรีนาจะทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของลีโอก็แผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอสีทองฉายภาพเรดาร์สามมิติที่แสดงให้เห็นจุดสีแดงนับร้อยกำลังเคลื่อนที่เข้าประชิดเขตแดนคฤหาสน์ริมทะเลอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับเสียงเฮลิคอปเตอร์รบติดอาวุธหนักนับสิบลำที่บินแหวกม่านหมอกยามค่ำคืนเข้ามาล้อมรอบอาณาจักรส่วนตัวของเขา รินไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างสง่างาม เอื้อมมือไปจัดปกเสื้อสูทให้สามีด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับราชินีผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน "ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดนะคะที่รัก..." รินกระซิบเบาๆ ข้างหูของลีโอ ลีโอยกมุมปากยิ้มตอบรับสัมผัสอันอบอุ่นนั้น สายตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือท้องทะเลกว้างใหญ่ เขาไม่ได้หันกลับไปมองเซรีนาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง แต่กลับยกมือขึ้นแตะนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะเบาๆ เพื่อปลดล็อกระบบป้องกันขั้นสูงสุด [ติ๊ง! ยืนยันคำสั่งเปิดใช้งานระบบป้องกันภัยอัตโนมัติ: 'ป้อมปราการสุริยันคลั่ง'] [วงเงินงบประมาณคงเหลือในบัญชีดำ: 999,999,999,000 บาท (ไม่จำกัดวงเงิน)] ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักลึกเอื้อนเอ่ยประโยคคำสั่งที่ทรงพลังที่สุดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ก้องกังวานไปทั่วห้องโถงหรู "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นจุดจบของตัวเองนัก... ก็จงต้อนรับพวกมันด้วยการกวาดล้างให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่ซากเศษเหล็กกลับไปก็พอครับ" พูดจบ ลีโอก็หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างสบายๆ ก่อนจะรูดมันผ่านอากาศเบาๆ เพื่อยืนยันการใช้จ่ายวงเงินหมื่นล้านในการเปิดใช้ระบบทำลายล้าง ทันใดนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมผืนน้ำทะเลสีครามให้กลายเป็นสีทองอร่าม พร้อมๆ กับเสียงระเบิดก้องกังวานที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาณาเขต! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ร่วมกันครับ