ดินเนอร์ใต้แสงเทียนของสองเรา

"ฉันไม่เคยคิดเลย... ว่าชีวิตนี้จะได้ยืนอยู่ ณ จุดที่สูงที่สุดของโลกใบนี้ ร่วมกับคุณ" เสียงหวานแว่วกังวานท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนบนดาดฟ้าชั้นสูงสุดของ 'เดอะ เซเลสเชียล โฮเทล' โรงแรมระดับเจ็ดดาวที่แพงและหรูหราที่สุดในมหานคร รินกวาดสายตามองทัศนียภาพเบื้องล่าง แสงไฟนับล้านดวงจากตึกระฟ้าทอดตัวยาวเหยียดดั่งผืนผ้าใบประดับเพชรพลอย เม็ดเหงื่อและความเหนื่อยล้าจากอดีตอันร้าวรานเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือเรียวของเธอเอาไว้แน่น ลีโอยิ้มบาง เขาไม่ได้มองวิวทิวทัศน์เบื้องล่างแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของฮันเตอร์แรงก์ SSS ผู้ครอบครองระบบมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด ทอดมองเพียงใบหน้าของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ รินในชุดเดรสยาวสีไวน์แดงเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างอรชร ทรงผมดัดลอนคลื่นทิ้งตัวรับกับแสงเทียนวับแวมบนโต๊ะอาหารตัวยาวที่ถูกจองไว้แบบเอกสิทธิ์พิเศษ ไม่มีแขกคนอื่นมารบกวน ไม่มีสายตาเหยียดหยามจากตระกูลไฮโซจอมปลอม มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาเคล้าคลอ และหัวเต้นระรัวของคนสองคนที่ผ่านความตายมาด้วยกัน "ไม่ใช่เพราะโลกใบนี้หรอกริน..." ลีโอเอ่ยน้ำทุ้มต่ำ นัยน์ตาฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม "แต่เป็นเพราะ... มันคือโลกที่มีคุณอยู่ต่างหาก ที่ทำให้ทุกวินาทีมันมีความหมาย" รินชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอก้มมองแก้วไวน์ในมือเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอาย อดีตภาพจำที่พวกเขาเคยต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตในห้องเช่าแคบๆ ผนังห้องขึ้นรา และเสียงทวงหนี้อันน่ารังเกียจของพวกตระกูลแบรดลีย์ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ย้อนอดีต ใครจะเชื่อว่าเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ ผู้ชายที่เคยถูกเหยียบย่ำว่าเป็นแค่ 'สวะไร้ค่า' จะพลิกฟื้นขึ้นมาเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของโลกฮันเตอร์ และเนรมิตค่ำคืนนี้ให้เธอดั่งเจ้าหญิงในเทพนิยาย "คุณยังจำวันที่เราโดนไล่ออกจากร้านอาหารหรูแห่งนั้นได้ไหมคะ?" รินเงยหน้าขึ้นสบตา ชวนคุยด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้มเศร้าสร้อยเล็กน้อย "วันที่คุณชายแบรดลีย์สาดไวน์ใส่หน้าคุณ แล้วหัวเราะเยาะว่าต่อให้ทำงานทั้งชีวิต ฉันก็ไม่มีวันได้เหยียบเข้าไปในโรงแรมระดับนี้" รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอยังคงอบอุ่น แต่ประกายในดวงตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "จำได้แม่นเลยล่ะครับ" ลีโอวางแก้วไวน์ลงช้าๆ เสียงกระทบกับโต๊ะหินอ่อนเบาหวิวแต่กลับทรงพลัง "และผมก็จำได้ด้วยว่า... วันนี้ สุนัขรับใช้ของตระกูลแบรดลีย์เพิ่งมายื่นหนังสือคุกเข่าขอซื้อหุ้นบริษัทที่ใกล้ล้มละลายของพวกเขา เพื่อแลกกับการไม่ถูกผมฟ้องล้มละลายทั้งตระกูล" บรรยากาศรอบตัวราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงทันตา ลีโอไม่ได้โกรธเกรี้ยว ความแค้นถูกชำระสะ้างไปหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงความเด็ดขาดของบุรุษผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปลิวตามลมของรินอย่างอ่อนโยน ความแตกต่างระหว่างความโหดเหี้ยมในโลกฮันเตอร์และความอ่อนโยนที่มีให้เธอคนนี้ คือเสน่ห์ที่ทำให้รินหลงรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น "ทานอาหารเถอะครับ อาหารมื้อนี้เชฟมิชลินสามดาวเป็นคนรังสรรค์ด้วยวัตถุดิบที่บินตรงมาจากยุโรปเพื่อคุณโดยเฉพาะ" ลีโอเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับตักเนื้อแกะย่างราดซอสทรัฟเฟิลลงในจานของเธอ ดินเนอร์ดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความผูกพัน รินมีความสุขเสียจนรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป เธอตักอาหารป้อนลีโอสลับกับเสียงหัวเราะคิกคัก ความตึงเครียดจากภารกิจลงดันเจี้ยนระดับ SSS หรือระบบผู้กล้าที่คอยแจ้งเตือนภารกิจมหาศาลในหัวของลีโอ ถูกปิดกั้นไว้ชั่วคราว เหลือเพียงพื้นที่ตรงนี้สำหรับคนรัก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานถึงขีดสุด— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบผู้กล้าดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจสะสมเงิน แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤต! [ระบบตรวจพบการบุกรุกเขตหวงห้ามบนดาดฟ้า!] [เป้าหมาย: ฮันเตอร์รับจ้างระดับ SSS เงาลึกลับ (ไม่ปรากฏในฐานข้อมูล) จำนวน 1 ราย กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ในระยะ 15 เมตร พร้อมอาวุธพลังงานสูง!] นัยน์ตาของลีโอหรี่แคบลงในเสี้ยววินาที ร่างกายตอบสนองด้วยสัญชาตญาณดิบของฮันเตอร์ผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน เขายื่นมือออกไปคว้าตัวรินเข้าหาอกทันทีโดยไม่ต้องคิด ชีวิตของเธอคือกฎข้อที่หนึ่งของเขา *เปรี้ยง!* กระสุนพลังงานความร้อนสูงพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง เฉียดหัวไหล่ของลีโอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงระเบิดจากการกระทบกับพื้นกระจกนิรوارทำเอาโต๊ะอาหารหรูหรากระจุยกระจาย เศษแก้วและเศษอาหารกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง รินกรีดร้องด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด ซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี "ลีโอเกิดอะไรขึ้นคะ!" รินละล่ำละลักถาม เสียงสั่นเทา ลีโอกอดรินไว้แน่น มืออีกข้างหนึ่งแบออกเบาๆ แสงสีทองสว่างวาบจากอากาศธาตุ ก่อนที่การ์ดสีดำสนิทลวดลายมังกรทองจะปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ—บัตรดำสะท้านโลกันตร์ที่ปลุกพลังสูงสุดของระบบมหาเศรษฐี เขากวาดสายตามองไปยังความมืดริมขอบดาดฟ้า ที่ซึ่งเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย และในวินาทีที่แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าของมือสังหาร... ลีโอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อ เพราะใบหน้านั้น... คือคนตายที่ควรจะถูกฝังอยู่ในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนตอนพิเศษนี้ไปพร้อมกับความตื่นเต้นเร้าใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ