คุกเข่าต่อหน้าภรรยา

ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนความดังระดับวิกฤตจากระบบดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของลีโอ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบถี่กระชั้นชิด แบตเตอรี่ฉุกเฉินของระบบผู้กล้าลดฮวบลงเหลือเพียงส้าววินาทีสุดท้าย ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ประตูลิฟต์แก้วหรูหราพรีเมียมก็เลื่อนเปิดออกต้อนรับด้วยแรงดันลมที่เฉียบคม ลีโอก้าวเท้าออกมาอย่างมั่นคง ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตของฮันเตอร์แรงก์ SSS ออกมาโดยไม่ต้องพยายาม สายตาคมกริบกวาดมองไปยังห้องโถงรับรองวีไอพีของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร ที่ซึ่งเวลานี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและกลิ่นอายความพินาศ ที่เบื้องหน้าของเขา... แบรดลีย์ คุณชายผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียดหยามผู้คนด้วยปลายหางตา บัดนี้กำลังทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนควบคุมไม่อยู่ "ริน... ได้โปรด... เมตตาผมด้วยเถอะครับคุณริน!" แบรดลีย์ละล่ำละลักละเมอเพ้อพจน์ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความมั่นใจ บัดนี้ซูบซีดไร้สีเลือด เขากำลังหมอบกราบอยู่แทบเท้าของหญิงสาวผู้ที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียง "ผู้หญิงไร้ค่าเกาะคนจนกิน" รินยืนนิ่งสงบ เธออยู่ในชุดสูทลำลองเรียบหรูที่ลีโอเพิ่งซื้อให้ด้วยบัตรดำสะท้อนโลกันตร์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ใบหน้างดงามฉายแววเรียเฉยและเด็ดเดี่ยว เธอมองดูชายหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำชีวิตของเธอและสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความเคียดแค้นชิงชัง หลงเหลือเพียงความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย "คุณแบรดลีย์ครับ..." รินเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตอนที่คุณสั่งคนมาขับไล่เราออกจากร้านอาหาร และตอนที่คุณพยายามฉีกสัญญาธุรกิจเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสามีดิฉัน... คุณไม่เคยคิดถึงคำว่าเมตตาเลยสักครั้งไม่ใช่หรือครับ?" "ผม... ผมถูกบังคับ! ตระกูลของผมกำลังจะล้มละลาย หุ้นทั้งหมดดิ่งลงเหวเพราะคำสั่งของ... ของสามีคุณ!" แบรดลีย์แผดเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าสมเพช เขารีบคลานเข่าเข้ามาหมายจะเอื้อมมือไปแตะชายกระโปรงของรินเพื่อร้องขอชีวิต แต่ทว่า... พรึบ! รองเท้าหนังขัดเงาอย่างดีคู่หนึ่งก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างเยือกเย็น ลีโอใช้ปลายเท้ายันอกของแบรดลีย์ไว้เบาๆ แต่มีแรงกดมหาศาลจนชายหนุ่มตระกูลดังไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหายใจแรง "มือสกปรกของคุณ... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเฉียดชายผ้าของภรรยาผม" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น จนอุณหภูมิภายในห้องโถงลดฮวบลดลงทันตาเห็น แรงกดดันระดับ SSS แผ่ขยายปกคลุมจนแบรดลีย์รู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนแผ่นหลัง แบรดลีย์เงยหน้าขึ้นมองลีโอด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก "แก... แกเป็นใครกันแน่ทำไมระบบการเงินระดับประเทศถึงสั่งอายัดทรัพย์สินของฉันภายในเวลาไม่ถึงนาที! แกไม่ใช่แค่ฮันเตอร์กระจอกๆ!" ลีโอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความสะใจขั้นสุด หน้าจอระบบในหัวส่งเสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายก่อนพลังงานสำรองจะหมดลง แต่มันหาได้มีความหมายใดๆ อีกต่อไป ในเมื่อทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาหมดสิ้นแล้ว "ผมก็คือคนที่คุณเคยหัวเราะเยาะไงครับ... แบรดลีย์" ลีโอก้มตัวลงกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คนที่เราไม่ควรดูถูกมากที่สุดในโลกใบนี้ ก็คือคนที่ยอมล้มลุกคลุกคลานเคียงข้างกันมาตั้งแต่ในวันที่ไม่มีอะไรเลย... และวันนี้ ถึงเวลาที่คุณต้องชดใช้ความโง่เขลาของตัวเองแล้ว" ทันทีที่สิ้นคำพูดของลีโอ ประตูลิฟต์อีกด้านก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษแห่งสหพันธ์ฮันเตอร์และตำรวจกองปราบปรามการเงินระดับสูงในชุดเครื่องแบบเต็มยศ พวกเขาเดินตรงเข้ามาอย่างไร้ความลังเล "แบรดลีย์ ฟอร์ستر! คุณถูกจับในข้อหาทุจริตทางการเงิน ฟอกเงิน และสมคบคิดทำลายความมั่นคงทางเศรษฐกิจ มีสิทธิ์ที่จะ ─" เสียงแจ้งสิทธิ์ของเจ้าหน้าที่ดังกลบเสียงโวยวายและเสียงร้องคร่ำครวญของแบรดลีย์จนหมดสิ้น ร่างของคุณชายผู้เย่อหยิ่งถูกกระชากให้ลุกขึ้นและใส่กุญแจมืออย่างไม่ใยดี ก่อนจะถูกลากตัวถูลู่ถูกังผ่านออกไปจากห้องโถงหรูหรานั้น ทิ้งไว้เพียงรอยคราบน้ำตาและความอัปยศอดสูชั่วชีวิต บรรยากาศในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ลีโอหันกลับมามองคู่ชีวิตของตน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งในพริบตา เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวบางของรินไว้อย่างทะนุถนอม ฝ่ามือของเขายังคงอบอุ่นและมั่นคงเช่นเดียวกับในวันที่พวกเขาต้องแชร์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อเดียวกัน "เหนื่อยไหมครับที่รัก?" ลีโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทอดสายตามองหญิงสาวด้วยความรู้สึกรักใคร่ระคนซาบซึ้งใจ รินส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มที่งดงามที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวย "ไม่เลยค่ะ... เอ่อ... ไม่เลยครับ เพราะดิฉันรู้มาตลอดว่าสามีของดิฉันคือผู้ชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก" เธอยิ้มแก้เขินเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำพูดติดปาก แต่ลีโอกลับหัวسาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าดูถูกพวกเราอีกแล้วครับริน บัลลังก์ทั้งหมดนี้... ผมสร้างมันขึ้นมาเพื่อราชินีของผมคนนี้โดยเฉพาะ" ทั้งสองสวมกอดกันท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนที่สะท้อนผ่านกระจกใสบานยักษ์ ความสุข ความมั่งคั่ง และอำนาจที่ได้มาจากการร่วมทุกข์ร่วมสุข ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขากลมเกลียวและมั่นคงยิ่งกว่าเพชร ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบสงบกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ที่ลึกลับและไม่เคยปรากฏมาก่อน ก็ดังขึ้นแทรกจากนาฬิกาสื่อสารข้อมือของลีโอ หน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดสาดส่องขึ้นมาเตะตา... [แจ้งเตือนด่วนระดับโอเมก้า: ตรวจพบรหัสลับพลังงานจาก 'ดันเจี้ยนต้องห้าม' ที่ถูกปิดตายเมื่อสิบปีก่อน และเป้าหมายของมันกำลังพุ่งตรงมาที่ตำแหน่งของคุณ... โดยมีชื่อของ "อดีตผู้กล้าหมายเลขศูนย์" เป็นผู้ปลุกมันขึ้นมาอีกครั้ง] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมานะครับ