เสียงร้องขอชีวิตจากคุณชาย

"แปะ... แปะ... แปะ..." เสียงปรบมือจังหวะเชื่องช้าทว่าหนักแน่นดั่งค้อนเพชรที่ทุบลงบนทั่งเหล็ก ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนสีดำสนิทของชั้นบนสุด บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวอนเดอร์เวิร์ลที่เคยคุกรุ่นไปด้วยความเย่อหยิ่งพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ทุกสายตาหันขวับไปยังต้นเสียงด้วยความตกตะลึง เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูลิฟต์ส่วนตัวออกมาอย่างมั่นคง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงกระทบไหล่กว้างและใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวจนผู้ทรงอิทธิพลหลายคนในห้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นั่นคือ "ลีโอ" ฮันเตอร์หนุ่มผู้เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่าในสังคมชั้นสูง แต่ในยามนี้ เขากลับสวมชุดสูทตัดเย็บพิเศษสั่งทำจากมิลาน ทอดน่องเดินเข้ามาด้วยท่าทีของราชาผู้กุมชะตากรรมของทุกคนไว้ในอุ้งมือ "แก... ลีโอ? แกเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร รปภ. ไปไหนหมดวะ!" เสียงตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากหัวโต๊ะประชุม แบรดลีย์ คุณชายตระกูลใหญ่ผู้เย่อหยิ่ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงระคนกัน ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองชายหนุ่มที่เขาเคยเหยียบย่ำให้อยู่ใต้รองเท้า แบรดลีย์ผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดคนต่ำต้อยเช่นนี้จึงมายืนสง่าผ่าเผยอยู่ ณ จุดสูงสุดของตระกูลเขาได้ ลีโอหยุดเดิน ห่างจากโต๊ะประชุมเพียงไม่กี่ก้าว เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทอย่างใจเย็น สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผู้บริหารระดับสูงของตระกูลวอนเดอร์เวิร์ลที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่โดยรอบ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของแบรดลีย์ "รปภ. อย่างนั้นหรือครับคุณชายแบรดลีย์..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "พวกเขาคงกำลังยุ่งกับการเคลียร์พื้นที่รอบอาคาร และจัดการกับเอกสารลาออกที่ผมเพิ่งส่งให้พวกเขาเซ็นเมื่อห้านาทีก่อน... ในฐานะ 'เจ้าของคนใหม่' ของที่นี่ ผมมีสิทธิ์ที่จะไล่ใครออกก็ได้ไม่ใช่หรือครับ" สิ้นคำพูดนั้น ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องประชุม ร่างของบรรดาบอร์ดบริหารสะดุ้งเฮือก บางคนทำแฟ้มเอกสารหลุดมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น "โกหก! เรื่องเหลวไหลสิ้นดี!" แบรดลีย์แผดเสียงลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่ง "บริษัท 'วอนเดอร์เวิร์ล โฮลดิ้งส์' ของตระกูลฉันมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน! แกเป็นแค่ฮันเตอร์กระจอกๆ ที่เพิ่งไต่เต้าขึ้นมา จะเอาปัญญาที่ไหนมาฮุบอาณาจักรของฉัน! การ์ด! อยู่ไหนวะ เข้ามาลากคอมันออกไปเดี๋ยวนี้!" ความเงียบงันคือคำตอบ ไม่มีเงาร่างของการ์ดหรือบอดี้การ์ดคนใดก้าวเข้ามาตามคำสั่ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าบอร์ดบริหารที่นั่งก้มหน้าหลบสายตา ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทรงเสน่ห์แต่น่าขนพองสยองเกล้า เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบการ์ดสีดำสนิททำจากโลหิตไทเทเนียมฝังเพชรแท้ส่องประกายระยิบระยับออกมา บัตรดำสะท้อนโลกันตร์... ไอเทมระดับพระเจ้าที่ระบบผู้กล้ามอบให้หลังจากกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดในตลาดหลักทรัพย์ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที "คุณชายแบรดลีย์ครับ... บางทีคุณอาจจะลืมไปว่าโลกใบนี้หมุนด้วยเงิน ไม่ใช่ด้วยชาติตระกูลจอมปลอมที่คุณภาคภูมิใจนักหนา" ลีโอกวาดสายตามองเอกสารกองโตบนโต๊ะ ก่อนจะโยนแท็บเล็ตเครื่องหรูลงตรงหน้าแบรดลีย์ หน้าจอปรากฏตัวเลขบัญชีและโฉนดที่ดิน รวมถึงสิทธิ์การถือครองหุ้น 94.7% ที่ถูกโอนย้ายมาเป็นชื่อของ 'ลีโอ' อย่างสมบูรณ์แบบตามกฎหมาย แบรดลีย์ก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากและลำคอ สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งจองหองบิดเบี้ยวจนน่าเวทนา "มะ... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้... พ่อฉันสร้างบริษัทนี้มากับมือ! ตระกูลของเรายิ่งใหญ่มาหลายชั่วคน! แกทำแบบนี้ไม่ได้!" แบรดลีย์พึมพำซ้ำไปซ้ำมา ราวกับคนเสียสติ เขาทรุดตัวลงนั่งกระแทกกับเก้าอี้ แรงทั้งหมดในร่างเหมือนถูกสูบหายไปในพริบตาเมื่อตระหนักได้ว่าความมั่งคั่งและอำนาจที่เคยค้ำจุนชีวิตเขาพังทลายลงไม่มีชิ้นดี ลีโอก้าวเข้าไปใกล้ชายผู้เคยเหยียดหยามเขา ร่างสูงโปร่งยืนค้ำหัวอีกฝ่ายด้วยท่าทีสง่างาม เขาก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน "จำวันที่คุณเหยียบย่ำภรรยาของผมที่ร้านอาหารหรูได้ไหมครับคุณชาย? วันนั้นคุณบอกว่าคนอย่างพวกเราไม่มีวันเอื้อมถึงสวรรค์... แต่วันนี้ น่าแปลกนะครับ ที่ตัวคุณเองกลับต้องมาคุกเข่าอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคนที่คุณเคยเรียกว่า 'ขยะ'" แบรดลีย์เงยหน้าขึ้นมองลีโอ น้ำตาแห่งความอัปยศอดสูและสิ้นหวังไหลรินอาบสองแก้ม ร่างกายสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม เขารู้ซึ้งแล้วว่าความพินาศที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดสูงสุดแห่งความสะใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันดังลั่นสนั่นตึก แสงไฟทั่วทั้งชั้นดับวูบลง เหลือเพียงแสงกะพริบจากระบบสำรองฉุกเฉิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องประชุมสั่นพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ข้อความแจ้งเตือนปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอของลีโอและทุกคนในที่นั้น รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของลีโอชะงักไปเล็กน้อย เมื่อข้อความปริศนาบนหน้าจอระบุพิกัดบางอย่าง พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นไปตาตุ่ม: *“ท่านฮันเตอร์ลีโอ... เกมเศรษฐีของคุณสนุกดีนี่ครับ แต่ตอนนี้... ภรรยาสุดที่รักของคุณ 'ริน' กำลังอยู่ในโซนสังหาร นอกเหนือจากเขตคุ้มครองของระบบแล้วนะครับ”* "ริน!" ลีโอตาดำขยายวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับระเบิดออร่าสังหารระดับ SSS ออกมาจนกระจกหน้าต่างห้องประชุมร้าวเป็นทางยาว เขารีบหันหลังพุ่งตัวไปยังลิฟต์ส่วนตัวทันทีโดยไม่สนใจแบรดลีย์ที่กำลังนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่เบื้องหลังอีกต่อไป นิ้วเรียวรีบกดปุ่มลิฟต์ลงสู่ชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวว่าแบตเตอรี่ฉุกเฉินกำลังจะหมดลงในอีกสามสิบวินาที... (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) -------------------------------------------------- หวังว่าตอนนี้จะถูกใจรี้ดเดอร์ทุกท่านนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ! — เงาฮันเตอร์ไร้เงา