งานเลี้ยงรุ่นที่รอคอยการตบหน้า

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับเจ็ดดาวพลันสะดุดกึก เมื่อบานประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตรถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีรัตติกาลก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จนแก้วคริสตัลในมือของบรรดาไฮโซและฮันเตอร์ระดับสูงถึงกับสั่นระริก นั่นคือ "ลีโอ" และข้างกายเขาคือ "ริน" หญิงสาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างในยามที่เขายังเป็นเพียงฮันเตอร์ไร้ชื่อเสียง วันนี้เธอก้าวเข้ามาในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตขับผิวผ่อง รัศมีแห่งความสง่างามที่เปล่งประกายออกมาทำให้เหล่าคุณหนูตระกูลดังที่เคยเชิดหน้าชูตาถึงกับต้องหลบสายตาด้วยความรู้สึกอับอายอย่างประหลาด "โอ๊ะ ดูนั่นสิ... นึกว่าใครที่ไหน ฮันเตอร์ตกอับกับเมียยาจกไม่ใช่หรอกรึ?" เสียงแหลมสูงของ "แบรดลีย์" ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาควงแขนมากับหญิงสาวตระกูลใหญ่ พร้อมรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก แววตาที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามเช่นเดียวกับเมื่อวันวาน วันที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลีโอจนจมดิน บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นในอดีตต่างพากันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก บ้างก็กระซิบกระซาบด้วยความสมเพชเวทนา หลายคนจำได้ว่าลีโอเคยถูกขับไล่ออกจากกิลด์อย่างไร้เยื่อใย และถูกตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วงของปาร์ตี้ การปรากฏตัวในงานเลี้ยงรุ่นของคนกลุ่มนี้จึงเป็นเพียงตัวตลกที่พวกเขาตั้งใจจะเชิญมาเพื่อเหยียบย้ำซ้ำเติมให้จมเข่าอีกครั้งเท่านั้น ลีโอไม่ได้แสดงอาการโกรเกรี้ยวดั่งเช่นอดีต มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังพิจารณาสินค้าไร้ค่าในตลาดสด [ติ๊ง! ตรวจพบเจตนาคุกคามจากบุคคลเป้าหมาย... ระบบผู้กล้าทำการสแกนสถานะทางการเงินและยศฮันเตอร์ของคู่สนทนา] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเฉพาะเขาเท่านั้น ข้อมูลทรัพย์สินและหนี้สินของแบรดลีย์และพวกพ้องแสดงหราขึ้นมาทันที ชายหนุ่มปรายตามองตัวเลขเหล่านั้นก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "น่าเสียดายนะแบรดลีย์..." ลีโอเอื้อnเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "ฉันนึกว่านายจะฉลาดกว่านี้เสียอีก ถึงได้กล้าเอาเศษเงินก้นกระเป๋ามาจัดงานเลี้ยงฉลองบนกองหนี้สินที่ใกล้จะล้มละลาย" รอยยิ้มบนใบหน้าของแบรดลีย์แข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว "แก! แกพูดเรื่องบ้าอะไรวะ ลีโอ! แกมันก็แค่ไอ้สวะไร้ค่าที่เกาะเมือกิน อย่ามาอวดดีในงานของฉันนะ!" "สวะงั้นเหรอ?" รินก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย เธอมองหน้าแบรดลีย์ด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ราวกับพญาหงส์ที่มองดูมดปลวก "สามีของฉันคือคนที่พวกคุณไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหากล่ะคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง 'ไม่มีวัน' ตลอดไปต่างหาก" คำพูดของรินสร้างความฮือฮาให้กับคนในงาน เสียงซุบซิบนินทาเงียบลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับความนิ่งสงบและมั่นใจเกินร้อยของสองสามีภรรยา แบรดลีย์หน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกลายร่างเป็นอสูรกาย เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นลั่นห้อง " guards! จัดการมัน! เอาไอ้เศษสวะนี่ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" สิ้นคำสั่งของแบรดลีย์ ชายชุดดำร่างยักษ์นับสิบคนซึ่งเป็นบอดี้ว่าจ้างระดับแรงก์ S ที่เขาซ่อนไว้รอบงานก็พุ่งพรวดออกมาปิดล้อมลีโอและรินไว้ทุกด้าน แรงกดดันจากจิตสังหารระดับสูงแผ่กระจายจนแขกเหรื่อในงานต่างพากันกรีดร้องและวิ่งหนีตายไปหลบที่มุมห้องด้วยความหวาดกลัว ทว่า ลีโอกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นโอบเอวบางของรินเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ราวกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงแค่การแสดงละครสัตว์ยามว่าง "คิดจะใช้กำลังแก้ปัญหาเมื่อจนมุมสินะ นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ" ลีโอกระซิบเบาๆ แต่ทว่าเสียงนั้นกลับทรงพลังพอที่จะทำให้มือสังหารระดับ S ที่กำลังพุ่งเข้ามาต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติจากแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาจากตัวของลีโอเอง [ระบบผู้กล้าทำการปลดล็อก: 'บัตรดำมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด' (Black Card of Supreme Authority)] [สถานะฮันเตอร์: อัปเกรดสู่ระดับ SSS สมบูรณ์แบบ] ลีโอควักการ์ดสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงลึกลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น เขายื่นมันออกไปข้างหน้าท่ามกลางความมืดมิดของจิตสังหารรอบตัว "ก่อนที่พวกนายจะลงมือ..." ลีโอกวาดสายตามองหน้าบอดี้ว่าจหารทั้งหมดด้วยแววตาเยือกเย็น "ฉันอยากให้พวกนายดูนี่เสียก่อน ว่าเงินในบัญชีของฉัน... สามารถซื้อชีวิตพวกนายได้ทั้งหมดกี่รอบ" เครื่องรูดบัตรดิจิทัลพกพาถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกกลางห้อง เสียงแจ้งเตือนการเชื่อมต่อดังขึ้นก้องกังวาน บัตรสีดำสนิทถูกเสียบลงไปโดยมือของลีโอเอง และวินาทีนั้นเอง แสงไฟนีออนทั่วทั้งห้องโถงก็พลันกะพริบดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอเครื่องรูดบัตรที่สว่างวาบขึ้นมาจนแสบตา... ตัวเลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงระบบที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ: *[ทำธุรกรรมสำเร็จ: ซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลแบรดลีย์และปลดหนี้สินทั้งหมดเรียบร้อย ยินดีด้วยครับ ท่านคือเจ้าของคนใหม่ของตระกูลนี้]* แบรดลีย์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที สีหน้าของเขาซีดเผือกไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีดเมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่นระรัวพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการล้มละลายและประกาศไล่ออกจากตระกูลที่ส่งตรงเข้ามาพร้อมกัน แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งสติ เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสิบลำก็บินมาจอดสนิทบนดาดฟ้าเหนือห้องจัดเลี้ยง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยชีวิตที่กำลังพังประตูเหล็กเข้ามาสมทบจากด้านนอก — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมานะครับ