ของขวัญชิ้นแรกให้ภรรยา

แรงลมจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นแบล็กฮอกก์นับสิบลำตีระรอกคลื่นอากาศจนกระจกหน้าต่างตึกระฟ้าสั่นสะเทือน กองกำลังฮันเตอร์ระดับ SSS ในชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยนายที่กรูลงมาคุกเข่าคำนับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ได้ทำให้ความสนใจของลีโอหลุดโฟกัสไปจากหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างกายแม้แต่น้อย มือหนาของลีโอยื่นไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของรินเอาไว้เบาๆ ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายของเธอยังคงแข็งทื่อ ภาพของแบรดลีย์ที่เคยเหยียดหยามพวกเขาก่อนหน้านี้กำลังล้มฟุบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ขาของมันพับอ่อนแรงจนไม่สามารถแม้แต่จะยืนหยัดต่อหน้ากองกำลังนับร้อยที่แผ่จิตสังหารระดับสูงออกมาพร้อมกันได้ "ริน... กลับกันเถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนโยน แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศกดดันรอบตัวที่ทำให้เหล่าผู้บริหารตึกสูงถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น รินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดและความอบอุ่นของสามี หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความยากลำบาก ตรอกซอกซอยแคบๆ หนี้สินที่รุมเร้า และสายตารังเกียจเดียดฉันท์จากสังคมที่เคยได้รับตลอดหลายปีที่ผ่านมา ราวกับถูกลบเลือนหายไปในพริบตาด้วยประโยคเดียว "ลีโอ... นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ... เอ๊ย... ครับ?" รินเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ความตกใจทำให้เธอเผลอขยับปากด้วยความสับสน ลีโอเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ให้ภรรยา ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายยืดยาวในตอนนี้ ระบบผู้กล้าได้ตื่นขึ้นแล้ว และสิทธิ์ขาดทั้งหมดในโลกใบนี้กำลังจะถูกวางลงแทบเท้าของผู้หญิงที่ยอมร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาในวันที่ไม่เหลือใคร "ไม่ต้องคิดอะไรมากครับ วันนี้ผมจะพาคุณไปช้อปปิ้ง" พริบตาเดียว ร่างของทั้งสองก็ก้าวขึ้นสู่เบาะหนังแท้ระดับเฟิร์สคลาสภายในเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ทิ้งให้แบรดลีย์และเหล่าคนใหญ่คนโตที่เคยหยามเหยียดต้องนอนหมอบราบคาบกับพื้นคอนกรีตอย่างไร้ศักดิ์ศรี เสียงใบพัดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของมหานคร เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีวันหวนกลับไปจุดเดิมอีกแล้ว เครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลบนลานจอดดาดฟ้าของห้างสรรพสินค้าลักชัวรีใจกลางเมือง ซึ่งถูกปิดพื้นที่ทั้งหมดทันทีตามคำสั่งเร่งด่วน ประธานบริหารของห้างและผู้จัดการแบรนด์แฟชั่นระดับโลกนับสิบชีวิตยืนเรียงแถวต้อนรับด้วยเหงื่อกาฬท่วมกาย ทันทีที่ประตูเปิดออก พรมแดงถูกปูยาวเหยียดไปจนถึงลิฟต์แก้วส่วนตัว รินก้าวเท้าลงมาด้วยความประหม่า เธอมองชุดยูนิฟอร์มเก่าๆ และรองเท้าผ้าใบที่มอมแมมของตนเองสลับกับเหล่าผู้บริหารที่โค้งคำนับให้เธออย่างนอบน้อม "ลีโอคะ ฉัน... ฉันใส่ชุดแบบนี้เดินเข้าไปมันจะไม่..." รินกระตุกชายเสื้อของลีโอเบาๆ ด้วยความกังวล ลีโอหยุดเดิน หันมาสบตาภรรยาด้วยแววตาที่มั่นคง มืออุ่นจัดเอื้อมไปจัดปอยผมที่ปลิวไสวให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม "จำไว้นะครับริน นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ไม่มีใครบนโลกใบนี้มีสิทธิ์ทำให้คุณต้องก้มหน้าหลบสายตาใครอีกแล้ว คุณคือราชินีของผม และทุกสิ่งที่อยู่ที่นี่... เป็นของคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงคำปลอบโยน แต่ทว่ามันหนักแน่นราวกับประกาศิต ผู้จัดการแบรนด์เสื้อผ้าแบรนด์เนมชั้นนำระดับโลกถึงกับรีบก้าวเข้ามาพร้อมกับแค็ตตาล็อกรุ่น Limited Edition ที่ไม่มีวางขายทั่วไปในท้องตลาด "ยินดีต้อนรับท่านลีโอและคุณรินครับ ทางเราได้เตรียมคอลเลกชันฤดูกาลล่าสุดส่งตรงจากมิลานไว้ให้ท่านเลือกสรรเป็นพิเศษ..." ภายในบูติกส่วนตัวที่ถูกปิดตายเพื่อความเป็นส่วนตัว รินถูกพนักงานผู้เชี่ยวชาญดูแลอย่างใกล้ชิด ชุดเดรสผ้าไหมอิตาลีปักด้วยด้ายทองคำ เสื้อผ้าแคשิเมียร์เนื้อนุ่ม และรองเท้าส้นสูงประดับเพชรถูกนำมาให้เลือกสรรทีละชิ้น ทุกครั้งที่รินสวมใส่ชุดไหน ลีโอมักจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พร้อมกับโยนบัตรสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับให้พนักงานจัดการรูดโดยไม่ต้องมองป้ายราคาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว แต่การช้อปปิ้งเสื้อผ้ายังไม่ใช่เป้าหมายหลักของค่ำคืนนี้ หลังจากที่รินได้รับการแปลงโฉมจนกลายเป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับเจ้าหญิงหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ลีโอก็จูงมือเธอเดินตรงไปยังโชว์รูมซูเปอร์คาร์ระดับไฮ엔ด์ที่ตั้งอยู่ชั้นล่างสุดของตึก เสียงฮือฮาจากพนักงานขายในโชว์รูมเงียบกริบลงทันที เมื่อร่างของฮันเตอร์หนุ่มในชุดสูทร่วมสมัยเดินจูงมือหญิงสาวผู้เลอโฉมเข้ามา รถสปอร์ตไฮเปอร์คาร์สัญชาติอิตาลีรุ่นท็อปสุดเรือนร่างสีดำเงางามสะท้อนแสงไฟ LED จอดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง ผู้จัดการโชว์รูมรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ เนื่องจากเห็นท่าทางและเสื้อผ้าของทั้งคู่ในตอนแรกเกือบจะเอ่ยปากไล่ตะردอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะการแจ้งเตือนระดับวีไอพีขั้นสูงสุดจากระบบของห้างที่ส่งตรงเข้ามาในแท็บเล็ตของเขาก่อนหน้านี้ "เอ่อ... สวัสดีครับท่านลีโอ สนใจรุ่นนี้เหรอครับ คันนี้สนนราคาอยู่ที่แปดสิบล้านบาทครับ เป็นรุ่นพิเศษที่มีเพียงสามคันในโลก..." ผู้จัดการพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ลีโอไม่ได้สนใจฟังคำบรรยายสรรพคุณ เขาก้มลงมองรินที่กำลังจ้องมองรถคันนั้นด้วยดวงตากระประกายระยิบระยับ แม้เธอจะพยายามเก็บอาการเกรงใจไว้ก็ตาม "ชอบไหมครับ?" ลีโอกรอกเสียงถามเบาๆ ข้างใบหูของเธอ "มัน...สวยมากเลยค่ะลีโอ แต่ว่า... มันแพงเกินไปหรือเปล่าคะ?" รินกระซิบตอบด้วยความตกใจกับตัวเลขราคา ลีโอยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับผู้จัดการโชว์รูมด้วยแววตาที่เยือกเย็นและทรงอำนาจ "ไม่ต้องพูดมากครับ จัดเอกสารโอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อของภรรยาผมทันที" ผู้จัดการหน้าซีดเผือด รีบพยักหน้ารัวๆ สั่งให้ลูกน้องเตรียมเอกสารสัญญาซื้อขายอย่างลนลาน เงินแปดสิบล้านบาทสำหรับคนทั่วไปอาจต้องใช้เวลาทำงานทั้งชีวิต แต่สำหรับลีโอในเวลานี้ มันเป็นเพียงแค่เศษเงินในระบบที่เพิ่มขึ้นมาจากการปลุกพลังงานเลเวลอัปเท่านั้น พนักงานสาวสวยคนหนึ่งนำเครื่องรูดบัตรไร้สายเข้ามายื่นให้อย่างนอบน้อม มือของเธอยังคงสั่นเทาขณะมองหน้าจอแสดงยอดเงินมหาศาล ลีโอนำบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ไม่มีแถบแม่เหล็กใดๆ นอกจากชิปอัจฉริยะที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์—บัตรดำแห่งระบบผู้กล้า—ออกมาเสียบลงในเครื่อง *ติ๊ด! เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมไฟสีเขียวสว่างวาบ* หน้าจอเครื่องรูดบัตรแสดงข้อความอนุมัติวงเงินสำเร็จในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเดียว โดยไม่มีการติดขัดหรือร้องขอรหัสผ่านใดๆ ทั้งสิ้น รินยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอรู้ดีว่าสามีของเธอเปลี่ยนไปแล้ว... เปลี่ยนไปเป็นคนที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง แต่ทว่า ในวินาทีที่รอยยิ้มแห่งความสุขกำลังจะระบายบนใบหน้าของรินนั้นเอง... เสียงปรบมือดังขึ้นช้าๆ จากมุมมืดของโชว์รูม พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงระยับที่เดินออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... ฮันเตอร์ตกอับผู้ไม่มีแม้แต่หัวนอนปลายเท้า กลับกลายมาเป็นเศรษฐีชั่วข้ามคืนได้... แกไปปล้นธนาคารไหนมาวะ ลีโอ!" เสียงนั้นทำลายบรรยากาศความสุขลงในพริบตา และเมื่อลีโอหันไปมอง เจ้าของเสียงคือน้องชายแท้ๆ ของแบรดลีย์ ผู้กุมอำนาจกองกำลังฮันเตอร์เขตเหนือที่มาพร้อมกับกลุ่มมือสังหารระดับ SSS อีกสิบนายที่ปิดล้อมทางออกไว้ทุกด้าน! — ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมครับ —