ค่าอาหารมื้อนี้ฉันเหมาหมด

"พังประตูเข้ามาให้หมด! ใครขัดขวาง จัดการให้ราบคาบ!" เสียงคำรามก้องกังวานของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยพิเศษระดับ SSS ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงสุดหรู ประตูเหล็กนิหนาหนักหลายตันถูกแรงกระแทกจากภายนอกจนบานพับหลุดกระเด็น เสียงเหล็กกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์นับสิบลำด้านนอกพัดโหมกระหน่ำจนผ้าม่านไหมราคาแพงปลิวสะบัด เศษแก้วและจานชามบนโต๊ะอาหารสั่นสะเทือนตามแรงสั่นสะเทือน แขกเหรื่อและบรรดาไฮโซในงานต่างพากันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก บางคนถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ภาพความโอ่อ่าหรูหราเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลอลหม่านราวกับสนามรบ ทว่า... ใจกลางของพายุลูกใหญ่กลับมีคนกลุ่มหนึ่งยืนนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ลีโอยืนบังร่างของรินไว้เบื้องหลังด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือขวาของเขายังคงถือแก้วไวน์ราคาแพงลิบลิ่ว ดวงตาคมกริบกวาดมองกองกำลังนับร้อยคนที่กรูเข้ามาล้อมกรอบห้องจัดเลี้ยงไว้ทุกตารางนิช ชุดสูดทหารรับจ้างระดับประเทศและตราสัญลักษณ์หน่วยรบพิเศษปรากฏเด่นชัดบนอกเสื้อของชายฉกรรจ์เหล่านั้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... พวกเขาทั้งหมดกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง หันหน้ามาทางลีโอพร้อมกันด้วยความเคารพสูงสุด! "ท่านลีโอ! หน่วยพิทักษ์โลกันตร์พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งแล้วครับ!" หัวหน้าหน่วยรบพิเศษก้าวออกมาคุกเข่าเบื้องหน้าชายหนุ่ม เสียงทุ้มต่ำทรงพลังนั้นดังฟังชัดไปทั่วห้องที่ตกอยู่ในความเงียบงัน แบรดลีย์ที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกล ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันชาญฉลาดของนายน้อยตระกูลดังกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง *เป็นไปได้ยังไง? หมอนี่มันเป็นแค่ฮันเตอร์กระจอกๆ ที่เพิ่งหย่ากับ...* "อะ... อะไรกันเนี่ย! พวกแกเป็นใคร บุกเข้ามาในงานเลี้ยงส่วนตัวของตระกูลฉันได้อย่างไร!" แบรดลีย์ตะโกนเสียงหลง พยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยอำนาจเงินที่เขามีในมือ ลิซ่า อดีตแฟนสาวของลีโอ ที่ยืนเกาะแขนแบรดลีย์อยู่ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกใจ เธอมองหน้าลีโอสลับกับกองกำลังนับร้อยด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ลีโอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระทบกับเนื้อไม้เกิดเสียงดังเบาๆ ทว่ากลับทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจคนฟัง เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง "งานเลี้ยงส่วนตัวงั้นหรือ?" ลีโอทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงกระดูก "น่าเสียดายนะแบรดลีย์... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตึกนี้ ห้องนี้ แม้กระทั่งเก้าอี้ที่แกกำลังยืนสั่นอยู่นี้... มันเป็นของฉันทั้งหมดแล้ว" "แก... แกพูดบ้าอะไร! ฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ!" แบรดลีย์แผดเสียงลั่นเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แม้ว่าเหงื่อกาฬจะไหลท่วมแผ่นหลัง "ตึกนี้มูลค่าหลายหมื่นล้าน! ต่อให้แกขายวิญญาณให้ปีศาจ แกก็ไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่ห้องน้ำของที่นี่ด้วยซ้ำ! อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย ไอ้ฮันเตอร์ตกอับ!" ลิซ่ารีบเสริมขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงแหลมสูงเพื่อสนับสนุนคนรักใหม่ แม้ในใจจะเริ่มหวาดหวั่นกับบรรยากาศรอบตัว "ใช่แล้วลีโอ! เลิกเพ้อเจ้อแล้วไสหัวไปซะเถอะ แกมันก็แค่คนไร้ค่าที่ฉันทิ้งมา ถ้ารู้จักเจียมตัว ก็รีบก้มกราบขอร้องคุณแบรดลีย์ซะ เผื่อเขาจะเมตตาโยนเศษเงินให้แกไปตั้งตัวใหม่!" รินที่ยืนเงียบมาตลอดค่อยๆ ก้าวออกมาเคียงข้างลีโอ มือเรียวบางเอื้อมไปจับมือหนาของสามีไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่แผ่ออกมาจากตัวเขา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ เหลืออยู่ในแววตางดงามคู่นั้นอีกต่อไป ลีโอบีบมือตอบรับภรรยาเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับแบรดลีย์และลิซ่าด้วยสายตาที่ราวกับพญามารมองมดปลวก "เศษเงินงั้นหรือ..." ลีโอยิ้มเยาะ หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง ระบบเสียงอัจฉริยะของห้องจัดเลี้ยงก็เชื่อมต่อเข้ากับระบบการเงินระดับจักรวาลทันที ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบผู้กล้าดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ [ ตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงินสูง ] [ ดำเนินการชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดของห้องจัดเลี้ยง รวมถึงค่าเสียหายและค่าลิขสิทธิ์อาคารแห่งนี้ ] [ ยอดรวมทั้งสิ้น: 1,450,000,000 บาท (หนึ่งพันสี่ร้อยห้าสิบล้านบาทถ้วน) ] [ ยืนยันการชำระเงินด้วย: บัตรดำมหาเศรษฐี (Black Unlimited Card) ] ลีโอไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นใดๆ เขาราวกับกำลังจ่ายเงินซื้อลูกอมราคาไม่กี่บาท ชายหนุ่มเพียงแค่ยื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอแสดงผลการโอนเงินสำเร็จให้ผู้จัดการโรงแรมที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ ดู "ตรวจสอบดูสิครับ ว่าเงินจำนวนนี้เข้าบัญชีของทางโรงแรมเรียบร้อยดีไหม" ผู้จัดการโรงแรมรับโทรศัพท์มาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลและตรารับรองจากธนาคารกลางระดับโลก เข่าของชายวัยกลางคนทรุดฮวบทันที ลมหายใจสะดุดกึก เหงื่อเม็ดโตไหลอาบใบหน้า "อะ... วงเงิน... หนึ่งพันสี่ร้อยห้าสิบล้านบาท... ยืนยัน... ยืนยันการชำระเงินเรียบร้อยสมบูรณ์แล้วครับท่าน!" ผู้จัดการละล่ำละลักละลานพูดด้วยความตกตะลึงจนลิ้นพันกัน สิ้นเสียงของผู้จัดการ ทั้งห้องจัดเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชนิดที่เรียกว่าแม้แต่เสียงเข็มตกพื้นก็ยังได้ยิน บรรดาแขกเหรื่อต่างอ้าปากค้าง ตาค้าง ราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน แบรดลีย์หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำ ร่างกายเซถอยหลังไปหลายก้าวชนเข้ากับโต๊ะอาหารจนแก้วไวน์ล้มคว่ำ "เป็นไปไม่ได้..." แบรดลีย์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่อยากเชื่อ "แก... แกไปเอาเงินพันล้านมาจากไหน! แกมันเป็นแค่..." "ฉันจะเป็นใคร มันไม่สำคัญเท่ากับ..." ลีโอก้าวเท้าเดินเข้าไปหาแบรดลีย์ช้าๆ ทุกย่างก้าวที่กดลงบนพื้นสร้างแรงกดดันมหาศาลจนคนรอบข้างต้องถอยร่น "ตอนนี้... แกกำลังยืนอยู่บนพื้นที่ที่เป็นของฉัน และกำลังกินอาหารที่ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ" ลีโอหยุดยืนตรงหน้าแบรดลีย์ ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสสีดำสนิทคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารระดับ SSS ที่กดทับจนแบรดลีย์รู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับอยู่บนอก "ค่าอาหารและค่าจัดงานมื้อนี้..." ลีโอยิ้มเยาะ พลางตบเบาๆ ที่แก้มของนายน้อยตระกูลดังด้วยความเหยียดหยาม "ฉันเหมาจ่ายหมดแล้ว... และตอนนี้ ถึงเวลาที่ฉันจะไล่พวกแกออกไปให้พ้นหูพ้นตาเสียที" "จัดการ." ลีโอออกคำสั่งสั้นๆ พริบตาเดียว หน่วยรบพิเศษนับร้อยนายก็ขยับตัวเข้ามาประชิดตัวแบรดลีย์และลิซ่าทันที แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่จนทั้งสองคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ แต่ก่อนที่ความวุ่นวายจะจบลง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของตึกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับหน้าจอขนาดมหักยักษ์บนผนังห้องที่เปลี่ยนเป็นภาพถ่ายดาวเทียมจากภายนอก ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ... เฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะนับร้อยลำกำลังบินวนรอบตึกระฟ้าแห่งนี้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูดสีดำสนิทกำลังโปรยตัวลงมาจากดาดฟ้าด้วยเชือกโรยตัว พร้อมกับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ปรากฏหราอยู่บนหน้าอกของพวกเขาทุกคน! รินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์นั้น ก่อนจะหันมามองหน้าลีโอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ลีโอเพียงแค่ยกย่องรอยยิ้มลึกลับขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ประตูห้องจัดเลี้ยงด้านหลังถูกกระแทกเปิดออกอีกครั้งอย่างรุนแรง... "เรียนท่านประธานใหญ่... ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของกลุ่มบริษัทเครือข่ายข้ามชาติมาถึงแล้วครับ!" เสียงรายงานดังขึ้นท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคนในที่นั้น โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่สนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมาครับ!