การลอบสังหารที่ล้มเหลว

"ถอยออกไป ริน!" เสียงคำรามของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลในงานกาล่าการกุศลประจำปี แสงไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลที่เคยส่องประกายระยิบระยับบัดนี้ดูหม่นแสงลงทันที เมื่อไอสังหารอันเยือกเย็นพุ่งทะลุเพดานกระจกเข้ามา ราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศโดยไร้เสียง แบรดลีย์ที่ยืนจิบไวน์อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรพลันแสยะยิ้มที่มุมปาก "แกจบเห่แล้ว ลีโอ... วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่แกจะได้เหยียดหลังตรงต่อหน้าคนในสังคมชั้นสูง" *ฉึก!* เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านสายตาผู้ร่วมงานด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มันคือนักฆ่าระดับ S ที่ถูกว่าจ้างมาด้วยเงินมหาศาล มีดสั้นอาบยาพิษสลายวิญญาณเล็งตรงไปยังหัวใจของลีโอในระยะประชิด รินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยซีดเผือด แต่ทว่าในวินาทีที่คมมีดเกือบจะสัมผัสกับผิวหนังของสามี ระบบมหาเศรษฐีก็ส่งเสียงแจ้งเตือนก้องอยู่ในโสตประสาทของลีโอ [แจ้งเตือน: ตรวจพบการโจมตีระดับสังหาร! เปิดใช้งานโหมด 'โล่บัตรดำไร้พ่าย' ทำการสะท้อนความเสียหาย 1,000%!] ลีโอไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงแค่ยืนนิ่งดุจขุนเขา สายตามองนักฆ่าคนนั้นด้วยความสมเพชดั่งมองมดปลวก วินาทีที่ปลายมีดกระทบกับรัศมีรอบตัวลีโอ พลังงานสีทองอร่ามก็ระเบิดออก! *เปรี้ยง!* แรงสะท้อนมหาศาลตีกลับรุนแรงยิ่งกว่าพายุทอร์นาโด ร่างของนักฆ่าระดับ S ที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรงกลับกระเด็นลอยไปปะทะกับผนังหินอ่อนจนแตกละเอียด ราวกับเศษแก้วที่ถูกทุบด้วยค้อนยักษ์ เขาสำลักเลือดสีดำออกมาคำโต ก่อนจะทรุดลงกองกับพื้นในสภาพสิ้นไร้ทางสู้ พลังชีวิตระดับฮันเตอร์ระดับ S ที่สะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งงาน แขกเหรื่อหลายร้อยชีวิตยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ลีโอกระชับสูทราคาแพงของตนให้เข้าที่ พลางปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่อย่างใจเย็น เขาเดินก้าวไปหานักฆ่าคนนั้นช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจของทุกคนในห้อง "แบรดลีย์" ลีโอเอ่ยชื่อศัตรูออกมาเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นกลับดังก้องกังวาน "ของเล่นราคาถูกพวกนี้ คิดว่าจะทำอะไรฉันได้งั้นหรือ?" เขาก้มลงมองนักฆ่าที่นอนหอบหายใจรวยริน ก่อนจะเหลือบสายตาไปทางแบรดลีย์ที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มเปลี่ยนจากความสะใจเป็นความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ลีโอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่มีลวดลายทองคำสลักเสลาอย่างประณีตออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แสงไฟตกกระทบบัตรสะท้อนเข้าตาของแบรดลีย์จนต้องหรี่ตาหนี "ระบบ... ทำการโอนเงินจำนวนหนึ่งพันล้านเข้าบัญชีของผู้เสียหายทั้งหมดในงานนี้ เพื่อเป็นค่าทำขวัญที่งานกร่อย" ลีโอสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด [ดำเนินการโอนเงินสำเร็จ! ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: Infinity] หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าทุกคน ยอดเงินมหาศาลที่ระบุว่า 'ไม่จำกัดวงเงิน' ทำเอาพวกชนชั้นสูงที่เคยดูแคลนเขาต้องอ้าปากค้าง บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น สั่นเทาด้วยความตระหนักรู้ว่า พวกเขากำลังเล่นตลกอยู่กับปีศาจทางการเงินผู้กุมชะตาของโลกใบนี้ รินเดินเข้ามาคว้ามือลีโอไว้แน่น เธอไม่ได้มองนักฆ่าที่บาดเจ็บ แต่เธอมองลีโอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและรักใคร่ "เรากลับกันเถอะค่ะลีโอ... ที่นี่ไม่คู่ควรกับคุณอีกต่อไป" ลีโอพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับแบรดลีย์ที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล "อ้อ แบรดลีย์... พรุ่งนี้เช้าบริษัทของแกจะไม่มีชื่ออยู่ในตลาดหลักทรัพย์อีกต่อไป เตรียมตัวรับหมายศาลด้วยล่ะ เพราะค่าความเสียหายจากการลอบสังหารครั้งนี้ มันจะมากกว่ามูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลแกเป็นร้อยเท่า" ทว่าในจังหวะที่ลีโอกำลังจะหันหลังกลับ สัญญาณเตือนภัยของระบบก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการโจมตีจากนักฆ่าคนเดิม! [คำเตือน! ตรวจพบ 'สิ่งแปลกปลอม' กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วเสียง... ความร้อนสูงผิดปกติ... เป้าหมายคือ... คุณริน!] ลีโอเบิกตากว้าง สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เคยถูกกดทับพุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาพุ่งตัวเข้าโอบรัดรินไว้ในอ้อมกอดและหมุนตัวหลบไปทางซ้ายสุดกำลัง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวที่จุดที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว! ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นมาจากความมืดหลังเวที "ลีโอ... นายทำได้ดีมากที่รอดมาได้" เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด ก่อนที่ร่างของบุรุษในชุดคลุมสีเทาจะค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา "แต่เสียใจด้วยนะ ระบบที่แกครอบครอง... ถึงเวลาต้องส่งต่อให้ผู้ถือครองที่แท้จริงแล้ว" นัยน์ตาของลีโอวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เขาจำคนผู้นี้ได้ดี... เขาคือคนที่เคยทิ้งเขาไว้ในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงจุดพลิกผันที่สำคัญที่สุดนี้ด้วยกันนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา