การประมูลแข่งกันด้วยเงินสด

เสียงปรบมือเยาะเย้ยและเสียงหัวเราะคิกคักจากมุมมืดของห้องประมูลระดับวีไอพีดังขึ้น ราวกับฝูงไฮยีนที่กำลังล้อมวงรอขย้ำเหยื่อที่ไร้ทางสู้ แบรดลีย์ ทายาทมหาเศรษฐีผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามมองตรงมายังที่นั่งแถวหน้า ซึ่งมีลีโอและรินนั่งอยู่ "สิบล้านเครดิต! สำหรับศิลาแห่งราชันย์อสูร... มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ?" ผู้ดำเนินรายการเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผม เนื่องจากนี่คือการประมูลที่ดุเดือดที่สุดในรอบทศวรรษ รินขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางของเธอเอื้อมมาสัมผัสหลังมือของลีโอที่วางอยู่บนที่วางแขน ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเธอสะท้อนถึงความกังวลใจ แม้ในยามนี้เธอกลاتهนเคียงข้างเขามาตลอดตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังกัดก้อนเกลือกินในสลัมชั้นต่ำ แต่ตัวเลขสิบล้านมันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ ที่ฮันเตอร์ไร้ชื่อเสียงจะหามาได้ในชั่วข้ามคืน "ลีโอ... พอเถอะครับ" รินกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความห่วงใย "ของชิ้นนี้... เราไม่ต้องเอามาก็ได้ครับ ผมไม่อยากให้คุณต้องไปกู้หนี้ยืมสินใครมาเพื่อผม" ลีโอหันไปมองภรรยาคนสวย รอยยิ้มอบอุ่นและมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขากุมมือบางนั้นไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงผ่านฝ่ามือ "รินครับ จำคำที่ผมเคยบอกไว้ได้ไหม?" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "วันที่ผมสัญญาว่าจะเอาดวงดาวมาวางไว้แทบเท้าคุณ... มันเริ่มต้นตั้งแต่วินาทีนี้ต่างหากครับ" ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงหัวเราะเยาะหยันจากด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นมา แบรดลีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาปรับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินมาหยุดอยู่ที่ทางเดินระหว่างแถว สายตาคมกวาดมองลีโอด้วยความสมเพชเวทนา "ฮ่าๆๆ! เอาดวงดาวมาวางไว้แทบเท้าเหรอ? พูดจาเพ้อเจ้ออะไรวะไอ้เศษสวะลีโอ แกคิดว่าที่นี่คืองานวัดหรือไงถึงได้กล้ามาขยับปากพูดจาใหญ่โต?" แบรดลีย์หัวเราะลั่นห้องประมูล สายตาของแขกผู้มีเกียรติคนอื่นๆ เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ บ้างก็ซุบซิบและหัวเราะตาม แบรดลีย์หันไปทางผู้ดำเนินรายการ พร้อมกับชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว "ผมขอเพิ่มราคาเป็น ยี่สิบ миллион (ล้าน) เครดิต! และขอแถมสิทธิ์ในการขับไล่พวกไร้ค่าออกจากงานประมูลนี้ด้วยครับ!" เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วห้อง ศิลาแห่งราชันย์อสูรมีมูลค่าประเมินสูงสุดไม่เกินสิบห้าล้านเครดิต การที่แบรดลีย์กล้าทุ่มเงินถึงยี่สิบล้าน ไม่ใช่เพราะตัวศิลามีค่ามากขนาดนั้น แต่เขาต้องการ "เหยียบย่ำ" ศักดิ์ศรีของลีโอให้จมดินต่อหน้าธารกำนัลต่างหาก รินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อตอบโต้ความไร้มารยาทนั้น แต่ลีโอกลับใช้มืออีกข้างกดไหล่เธอเบาๆ ให้เธอนั่งลงตามเดิม ลีโอยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเสียงเห่าหอนของแบรดลีย์เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดสูทราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาใหม่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างเงียบเชียบ แรงกดดันระดับฮันเตอร์แรงก์ SSS ที่ถูกสะกดไว้ภายใต้การควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหลายคนถึงกับหายใจไม่ออก "ยี่สิบล้านงั้นเหรอครับ?" ลีโอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำกังวานไปทั่วห้องประมูลที่บัดนี้เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก แบรดลีย์ยักไหล่ด้วยความเหนือกว่า "ใช่! ทำไมล่ะวะ? ไม่มีปัญญาจะสู้แล้วใช่ไหมไอ้จนตรอก? ถ้าไม่มีเงินก็กราบเท้าขอร้องผมสิ บางทีผมอาจจะเมตตาโยนเศษเงินให้แกไปซื้อข้าวสารกรอกหม้อสักถุง!" รอยยิ้มมุมปากของลีโอปรากฏขึ้น รอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย "ระบบครับ" ลีโอพึมพำเบาๆ ในใจ [ติ๊ง! ตรวจพบความต้องการใช้งานระบบมหาเศรษฐีและฟังก์ชันผู้กล้า] [เป้าหมาย: ตบหน้าศัตรูด้วยอำนาจทางการเงินขั้นสูงสุด] [สถานะบัตรเครดิตดำ: วงเงินไร้ขีดจำกัด (Infinite Limit) - เชื่อมต่อกับคลังสมบัติทวีปมืด] [กรุณาระบุยอดเงินที่ต้องการเสนอครับ นายท่าน!] ลีโอหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด ลวดลายมังกรทองสลักนูนต่ำสะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างไม่รีบร้อน เขายื่นการ์ดใบนั้นให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลการประมูลที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด "ผมขอเสนอราคา..." ลีโอเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อสร้างความระทึก ก่อนจะเอ่ยตัวเลขที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้ "หนึ่งร้อยล้านเครดิตครับ และขอซื้อตึกประมูลแห่งนี้พ่วงไปด้วยเลย" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ จะดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง แบรดลีย์ที่กำลังยิ้มเยาะถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะถลออกมานอกเบ้า "วะ... ว่าไงนะ?! หนึ่งร้อยล้าน?! แถมซื้อตึกประมูลเนี่ยนะ?! แกเอาเงินมาจากไหนวะไอ้สวะ!" แบรดลีย์ตะโกนลั่นด้วยความสติหลุด ภาพลักษณ์คุณชายผู้สูงส่งพังทลายไม่เป็นท่า เจ้าหน้าที่ผู้รับบัตรรับมือสั่นเทา เขาคีย์ข้อมูลลงบนเครื่องชำระเงินพกพาด้วยความหวาดกลัว ทันทีที่เสียบการ์ดสีดำลงไป *ติ๊ง!* หน้าจอสีทองสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบการเงินระดับจักรวาลที่ดังจนได้ยินกันทั่ว [ชำระเงินสำเร็จ: 100,000,000 เครดิต] [ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: ∞ (อนันต์)] [สถานะอาคาร: กรรมสิทธิ์ถูกโอนเป็นของ "ลีโอ" และ "ริน" เรียบร้อยแล้วครับ] กระดาษใบเสร็จสีทองยาวเหยียดพุ่งออกมาจากเครื่อง รินยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง ดวงตาคู่สวยเอ่อ คลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน เธอมองสามีผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเหยียบย่าม แต่วันนี้เขากลับกวาดซื้อทั้งการประมูลและตึกแห่งนี้ด้วยการรูดบัตรเพียงครั้งเดียว ลีโอหันกลับมามองแบรดลีย์ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว เขาก้าวเข้าไปใกล้ชิดทีละก้าว จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณชายตระกูลดังผู้เย่อหยิ่ง "เมื่อกี้คุณบอกว่ายังไงนะครับ..." ลีโอก้มตัวลงกระซิบข้างหูแบรดลีย์ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ให้ผมกราบเท้าขอร้องคุณงั้นเหรอครับ?" แบรดลีย์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ใบซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง เขารู้ทันทีว่าชีวิตที่สุขสบายของตนเองได้จบสิ้นลงแล้วในวินาทีนี้ แต่ก่อนที่เรื่องราวจะจบลง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสิบลำก็บินแหวกน่านฟ้าเหนืออาคารประมูล เสียงใบพัดคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ พร้อมกับลำแสงสปอตไลท์สว่างจ้าส่องตรงลงมาที่ดาดฟ้า และร่างของกองกำลังพิเศษนับร้อยนายที่โรยตัวลงมาล้อมรอบอาคารแห่งนี้ไว้ทั้งหมด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา