งานประมูลร้อยล้าน

"ราคาเริ่มต้นของดาบราชันย์มังกรเพลิง... อยู่ที่สามสิบล้านเครดิตครับ" เสียงกังวานของประธานการประมูลดังก้องไปทั่วโถงจัดงานอันโอ่อ่าระดับเจ็ดดาว แสงไฟสปอตไลต์นับร้อยดวงสะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดเงาจนวิบวับ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาของบรรดาชนชั้นนำที่มองมายังจุดศูนย์กลางของงานด้วยความเหยียดหยาม "หึ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้คนตกอับกับเมียยาจกที่ชอบสะตอเบอร์รี่ไปวันๆ" แบรดลีย์ในชุดสูทแบรนด์เนมสั่งตัดพิเศษราคาเหยียบล้าน ยืนพิงเสาหินอ่อนพลางยกแก้วไวน์ราคาแพงขึ้นจิบ สายตาของเขาจ้องมองลีโอและรินด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง รอบกายเขาเต็มไปด้วยบรรดาเซเลบริตี้ที่พร้อมจะหัวเราะเยาะลีโอตามคำสั่งของทายาทมหาเศรษฐีผู้นี้เสมอ ลีโอไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองแบรดลีย์ เขาเพียงแค่ขยับเนคไทผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับให้ใบหน้าคมเข้มของเขาดูทรงอำนาจขึ้นเป็นทวีคูณ ในมือของเขากุมมือเรียวบางของรินเอาไว้อย่างมั่นคง รินในวันนี้งดงามราวกับเทพธิดาหลุดออกมาจากนิตยสารระดับโลก ชุดราตรีเปิดไหล่สีน้ำเงินเข้มดุจท้องฟ้ายามค่ำคืนประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับ ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคงและสง่างาม ไม่เหลือเค้าของหญิงสาวที่เคยอดมื้อกินมื้อเคียงข้างเขาในอดีต "ริน... สวยมากครับ" ลีโอกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความรักเต็มเปี่ยม "เพราะคุณเลือกให้ฉันนะคะ... เอ้อ ผมหมายถึง เพราะคุณเลือกให้ครับ" รินอมยิ้ม มือที่สั่นเล็กน้อยถูกลีโอกุมไว้แน่นจนอบอุ่นขึ้น "ห้าสิบล้าน!" แบรดลีย์ตะโกนตัดบทด้วยเสียงอันดัง หวังจะกลบเกลื่อนความหรูหราที่ผิดคาดของคนตรงหน้า "ไอ้สวะอย่างแก คงไม่มีปัญญาแตะต้องสมบัติชิ้นนี้หรอก กลับไปนอนกอดเศษเงินในรูหนูของแกซะเถอะ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วโถงประมูล หลายคนกระซิบกระซาบถึงความกล้าหาญที่โง่เขลาของลีโอที่บังอาจนำคนอย่างรินเข้ามาในสถานที่ระดับนี้ ลีโอปล่อยมือรินช้าๆ ก่อนจะเดินก้าวเข้าไปกลางโถงประมูลอย่างใจเย็น เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย ราวกับว่าเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างทางไม่สามารถระคายผิวหนังของเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว "ห้าสิบล้าน... สำหรับขยะชิ้นนั้นหรือครับ?" ลีโอพูดพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของแบรดลีย์ "งั้นผมขอเปิดราคาใหม่ที่... ห้าร้อยล้านเครดิตครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ ประธานการประมูลอ้าปากค้าง ไมโครโฟนในมือสั่นไหว แบรดลีย์ชะงักค้าง มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกจนไวน์สีแดงฉานหกเลอะสูทราคาแพงของเขา "แก... แกพูดว่าอะไรนะ!" แบรดลีย์คำราม "ห้าร้อยล้าน! แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันก็แค่คนกระจอกที่เพิ่งเลเวลอัปมาได้ไม่นาน!" "ระบบ... ทำรายการให้หน่อย" ลีโอไม่สนใจเสียงเห่าหอนของคู่ปรับ เขาเพียงแค่แตะที่หน้าต่างโปร่งแสงในอากาศที่เห็นเพียงเขาคนเดียว ระบบผู้กล้าตอบสนองอย่างรวดเร็ว บัตรเครดิตสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระโบราณโผล่ขึ้นมาในมือของเขา "ประธานครับ..." ลีโอยื่นบัตรใบนั้นให้แก่เจ้าหน้าที่งานประมูล "ตรวจสอบยอดเงินด้วยครับ ถ้าไม่พอใจ... ผมยินดีจะซื้อตึกนี้รวมถึงบริษัทที่แบรดลีย์ถือหุ้นอยู่ด้วยเลยแล้วกันครับ" บรรยากาศเริ่มเดือดพล่าน รินเดินเข้ามาเคียงข้างลีโอ เธอเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจในตัวชายหนุ่มของเธอ แบรดลีย์หน้าถอดสีจนซีดเผือดเหมือนศพ "ไม่... เป็นไปไม่ได้! บัตรนั่นมัน..." เจ้าหน้าที่รับบัตรสีดำไปเสียบเข้ากับเครื่องอ่านยอดเงินด้วยมือที่สั่นเทา จังหวะหัวใจของทุกคนในห้องราวกับหยุดเต้นเพื่อรอผลลัพธ์ เสียงสัญญาณดัง 'ติ๊ด' สั้นๆ ก่อนจะมีเสียงสังเคราะห์จากเครื่องอ่านบัตรดังขึ้นทั่วห้อง "ชำระเงินสำเร็จ... ยอดเงินคงเหลือในบัตร: อนันต์" สิ้นเสียงนั้น ร่างกายของแบรดลีย์ทรุดลงกับพื้นทันทีราวกับถูกกระชากวิญญาณออกไปจากร่าง เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นราวกับเขื่อนแตก ทุกสายตาที่เคยมองลีโอด้วยความดูถูก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและเคารพยำเกรงอย่างถึงที่สุด ลีโอหันกลับมามองแบรดลีย์ที่กำลังคลานอยู่แทบเท้า เขาก้มลงกระซิบข้างหูของศัตรูตัวฉกาจด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในขั้วโลก "ความรวยของแกมันเป็นแค่ภาพลวงตา... แต่สิ่งที่ฉันมี คือของจริง" ลีโอหยิบบัตรคืนมาและกุมมือรินเตรียมจะเดินจากไป แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูโถงประมูลขนาดใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเกราะฮันเตอร์เต็มยศ พร้อมด้วยกองกำลังติดอาวุธนับสิบคนก้าวเข้ามาขวางทางออกของลีโอไว้ ชายผู้นั้นมองมาที่ลีโอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและกลิ่นอายสังหารที่หนาแน่นจนทุกคนในห้องหายใจไม่ออก "ยินดีด้วยที่คุณรวยขนาดนี้... พ่อหนุ่ม" ชายผู้นั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก "แต่เกรงว่าเงินห้าร้อยล้านนั่น... คงต้องเปลี่ยนมือมาเป็นค่าไถ่ชีวิตภรรยาของแกแทนแล้วล่ะ" ก่อนที่ลีโอจะทันได้ขยับตัว แสงเลเซอร์สีแดงจากปืนสไนเปอร์นับสิบจุดก็พุ่งตรงมาที่หน้าอกของรินอย่างพร้อมเพรียง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา