แผนการชั่วร้ายในเงามืด

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระยับลอยอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นอับชื้นของคราบเลือดที่ถูกล้างออกไม่หมดจากมุมมืดของห้องวีไอพีชั้นบนสุด โรงแรมแกรนด์พลาซ่า ภายในงานประมูลวัตถุโบราณระดับโลกค่ำคืนนี้ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสวารอฟสกีสะท้อนกระทบกับใบหน้าของชายชราผู้หนึ่ง ดวงตาของเขาหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นตรง ขณะจ้องมองภาพโฮโลแกรมสามมิติของชายหนุ่มผมดำขลับผู้กำลังเดินควงแขนมากับหญิงสาวในชุดราตรีสีไวน์แดง ท่วงท่าของทั้งคู่สง่างามจนสะกดทุกสายตาในห้องโถงใหญ่เบื้องล่าง "ยินดีด้วยลีโอ... เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นจริงๆ ในวันนี้" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากปากของ "ท่านประมุขไทสัน" ผู้นำแห่งตระกูลโบราณผู้กุมเศรษฐกิจใต้ดินของทวีปเอเชีย มือเหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งกำแก้วคริสตัลแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ด้านหลังของเขามีเงาร่างของนักฆ่าแรงก์ S อีกสามคนยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอากาศบริเวณนั้นแทบจะหนาแน่นจนหายใจไม่ออก ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นล่างของงานประมูล ลีโอกำลังยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบบางเบา สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ระบบผู้กล้าในหัวของเขาส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ เป็นระยะเพื่อรายงานระดับพลังจิตที่ผิดปกติในรัศมีร้อยเมตร แต่นั่นหาได้ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ริน ภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา ขยับกายเข้าไปชิดเล็กน้อย มือเรียวบางสอดประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของลีโอเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่น "พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วใช่ไหมคะ... เอ้ย... ใช่ไหมครับคุณ" รินกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบ แม้ดวงตากลมโตจะฉายแววระแวดระวัง เธอยังจำความรู้สึกในวันที่พวกเราไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวสารได้ดี วันนี้แม้สามีของเธอจะก้าวขึ้นมาเป็นมหาเศรษฐีและฮันเตอร์ระดับแนวหน้า แต่ศัตรูกลับเปลี่ยนจากอันธพาลข้างถนนมาเป็นกลุ่มอิทธิพลมืดระดับประเทศ ลีโอบีบมือภรรยาเบาๆ เพื่อคลายความกังวล รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะครับที่รัก วันนี้ผมจะทำให้พวกมันรู้ว่า เงินซื้อได้ทุกอย่าง... แม้กระทั่งลมหายใจของพวกมันเอง" บนระเบียงชั้นสอง แบรดลีย์ ศัตรูตัวฉกาจที่เพิ่งถูกลีโอหักหน้าไปหมาดๆ ในงานประมูลอสังหาริมทรัพย์ กำลังกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย เขามองลงมายังลีโอด้วยสายตาดั่งอสรพิษร้าย ก่อนจะหันไปโค้งคำนับให้แก่ท่านประมุขไทสันที่นั่งอยู่ด้านหลัง "ท่านประมุขครับ... ทุกอย่างพร้อมแล้ว ทีมมือสังหารเงาโลหิตประจำการอยู่ตามจุดอับสายตาแล้วครับ เมื่อถึงเวลาประมูลกล่องสมบัติโบราณชิ้นสุดท้าย ไฟในฮอลล์จะดับลงสามวินาที นั่นคือโอกาสเดียวที่เราจะเด็ดหัวมัน" แบรดลีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ท่านประมุขไทสันพยักหน้านอนเนื่องช้าๆ "จัดการให้เด็ดขาด อย่าให้เสียชื่อตระกูลโบราณของเรา เด็กหนุ่มคนนี้เติบโตเร็วเกินไป ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด" เวลาล่วงเลยไปจนถึงไฮไลต์ของค่ำคืน เสียงปรบมือดังสนั่นเมื่อพิธีกรประกาศเปิดประมูล "ศิลาแห่งปฐพี" วัตถุโบราณล้ำค่าที่มีพลังงานมานามหาศาลซ่อนอยู่ ลีโอไม่ได้สนใจตัวศิลานั้นเลยแม้แต่น้อย เป้าหมายของเขาคือการล่อให้ปลาตัวใหญ่ในความมืดเผยโฉมออกมา ทันใดนั้นเอง ไฟทั่วทั้งฮอลล์จัดงานก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่าไฮโซผู้ดีตีนแดงดังระงมขึ้นทันที รินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ลีโอดึงเธอน้ำเข้าสู่อ้อมอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ประสาทสัมผัสระดับฮันเตอร์ SSS ของเขาทำงานเต็มพิกัด *ฟรึบ!* เสียงแหวกอากาศของคมมีดอาบยาพิษพุ่งตรงมาจากมุมมืดของเพดาน เป้าหมายคือจุดตายบริเวณหัวใจของลีโอ เร็วจนมนุษย์ธรรมดาย่อมไม่มีทางหลบพ้น แต่สำหรับลีโอ... มันช่างเชื่องช้าเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นรับใบมีดนั้นด้วยมือเปล่า! *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกันสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของลีโอ มือหนาบีบใบมีดเหล็กกล้าจนแหลกละเอียดคามือ ก่อนที่เขาจะสะบัดข้อมือส่งแรงกระแทกย้อนกลับไปยังทิศทางที่มันพุ่งมา เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับร่างของนักฆ่าแรงก์ S ที่ร่วงหล่นกระแทกพื้นเบื้องล่างอย่างหมดสภาพ ไฟในฮอลล์สว่างพรึบขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความตกตะลึงตาค้างของแขกเหรื่อทั้งงาน ลีโอยังคงยืนกอดเอวภรรยาไว้อย่างมั่นคง ชุดสูทของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน สายตาคมกราบกรานขึ้นมองไปยังระเบียงชั้นสองที่แบรดลีย์และท่านประมุขไทสันกำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความช็อก ลีโอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่ากลัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้นก้องกังวานผ่านไมโครโฟนกลางห้อง "โอนเงินจำนวนหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์... เพื่อซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลไทสัน... เรียบร้อยแล้วครับ" ท่านประมุขไทสันเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกมาจากเบ้า เขาทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้เมื่อหน้าจอแท็บเล็ตในมือแจ้งเตือนสถานะการล้มละลายของตระกูลตนเองในเวลาไม่ถึงสามวินาที ลีโอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาดุดันขึ้นไปมองผู้เฒ่าที่กำลังสั่นเทาบนระเบียง ก่อนจะเอ่ยปากพูดเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วฮอลล์ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกคุณครับ... ท่านประมุข" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ