เสียงซุบซิบที่เงียบลง

"ถอยไป... อย่าให้ฉันต้องลงมือกับคนชั้นต่ำอย่างพวกคุณ" น้ำเสียงของรินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าตกใจ หญิงสาวในชุดเดรสสีมุกเรียบหรูทว่าตัดเย็บประณีตจากแบรนด์เนมระดับโลกที่ลีโอเพิ่งจัดหามาให้ ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงทางเดินของสมาคมฮันเตอร์ สายตาของเธอไม่ได้กวาดมองกลุ่มไฮโซจอมปลอมที่เคยรุมล้อมเหยียดหยามเธอด้วยความโกรธแค้น แต่มันคือสายตาของ 'ผู้ที่อยู่เหนือกว่า' ซึ่งมองดูมดปลวกที่พยายามขวางทาง รอบข้างเงียบกริบ เสียงซุบซิบที่เคยดังระงมดั่งฝูงแมลงวันหายวับไปราวกับถูกลบด้วยยางลบยักษ์ พวกคนที่เคยหัวเราะเยาะว่าเธอเป็นแค่ภรรยาของฮันเตอร์กระจอก ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา บ้างก็ขยับถอยห่างจนชิดผนัง บางคนถึงกับเข่าอ่อนจนต้องเกาะแขนเพื่อนข้างๆ พยุงตัวไว้ "นั่น... นั่นรินจริงเหรอ? ทำไมรังสีอำนาจถึงได้..." ชายคนหนึ่งกระซิบเสียงสั่น "หุบปากซะ! อยากโดนลีโอมันตามมาเช็คบิลหรือไง!" เพื่อนของเขารีบตบปากจนหน้าหัน รินไม่สนใจเสียงเหล่านั้น เธอเดินย่างกรายผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยท่วงท่าสง่างามดุจนางพญา ทุกก้าวย่างที่ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังกังวานเป็นจังหวะแห่งอำนาจ ลีโอที่เดินตามหลังมาในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อภายใต้ผ้าเนื้อดี เขาสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงทางเดินด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้ใครก็ตามที่สบตาต้องหายใจไม่ออก ในจังหวะที่ลีโอเดินผ่านกลุ่มของแบรดลีย์ที่ยืนหน้าซีดอยู่มุมตึก เขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน "แบรดลีย์" ลีโอเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ แต่มันดังก้องไปทั่วโถง คุณชายผู้เย่อหยิ่งสะดุ้งสุดตัว เขาพยายามตั้งสติ พยายามรวบรวมความมั่นใจที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อเชิดหน้าขึ้นสู้ "กะ... แกต้องการอะไร ลีโอ! อย่าคิดว่ามีเงินหน่อยแล้วจะทำตัวกร่างได้นะ ที่นี่คือสมาคมฮันเตอร์ กฎหมายมี!" ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บเข้ากระดูก "กฎหมายเหรอ? น่าสนใจนะ... แต่คนที่กำลังจะล้มละลายเพราะโดนดึงสปอนเซอร์รายใหญ่ทั้งหมดออกไปน่ะ คือนายไม่ใช่หรือไง? อ้อ... ลืมบอกไป บัตรเครดิตที่นายถืออยู่น่ะ พรุ่งนี้ธนาคารจะแจ้งอายัดนะ เพราะหนี้เสียที่ฉันเพิ่งซื้อต่อมาจากบริษัทแม่ของนาย" แบรดลีย์หน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ "แก... แกทำอะไรลงไป! แกมันปีศาจ!" "ฉันแค่สามีที่รักภรรยาครับ" ลีโอตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินโอบเอวรินจากไป ทิ้งให้แบรดลีย์ทรุดลงกับพื้นท่ามกลางสายตานับร้อยที่เฝ้ามองความพินาศของเขาอย่างสมเพช ทว่า... ในวินาทีที่ลีโอและรินกำลังจะก้าวพ้นประตูทางออกหลัก ความรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอยก็แล่นปราดเข้าสู่สมองของลีโอ เขาชะงักฝีเท้า สายตาเหลือบขึ้นไปยังดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้ามโดยสัญชาตญาณ บนจุดที่สูงที่สุดของตึก เงาดำร่างหนึ่งยืนนิ่งดุจรูปปั้น ผืนผ้าคลุมปลิวไสวตามแรงลมยามเย็น ในมือของบุคคลลึกลับนั้นไม่ได้ถืออาวุธร้ายแรง แต่กลับเป็น 'บัตรสีดำสนิท' ใบเดียวกับที่เขามี แสงจากอาทิตย์อัสดงตกกระทบลงบนหน้ากากสีเงินที่ปกปิดใบหน้าของอีกฝ่าย จนเกิดประกายวาววับบาดตา คนผู้นั้นชูบัตรขึ้นสูง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวแตะที่หน้ากากเบาๆ ราวกับจะส่งสัญญาณเตือน หรืออาจจะเป็นการประกาศท้าทาย "ลีโอ... มีอะไรหรือเปล่า?" รินถามขึ้นพลางกระชับมือเขาแน่น เธอสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ผิดปกติ "ไม่มีอะไรครับที่รัก... แค่เพื่อนเก่าที่ลืมหน้าไปนานแล้ว" ลีโอตอบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่าในใจเขากลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของลีโอเป็นจังหวะที่เร่งเร้า [ตรวจพบตัวตนระดับ 'ผู้สร้างระบบ': ระดับความอันตราย SSS+] [บัตรดำใบที่สองถูกเปิดใช้งานในรัศมี 500 เมตร... การเดิมพันครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น] ก่อนที่ลีโอจะทันได้ทำอะไร ร่างบนดาดฟ้าตึกก็ดีดตัวหายไปในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของลีโอที่ดังขึ้นทันทีบนหน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ มีเพียงสัญลักษณ์ 'บัตรดำ' สีทองกะพริบอยู่ ลีโอกดรับสายโดยไม่ลังเล และเสียงที่ดังออกมาจากปลายสายนั้น... คือเสียงของเขาเอง "ยินดีด้วยลีโอ... เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นจริงๆ ในวันนี้" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอและรินมาถึงจุดนี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ ผม "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" สัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้สะใจและลุ้นระทึกยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ