หมัดเดียวจอด

"จัดไปครับ... เริ่มการล่มสลายได้เลย" เสียงทุ้มต่ำกังวานดั่งระฆังมรณะสะท้อนก้องผ่านเครื่องส่งสัญญาณสื่อสารระดับทหาร ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยจอจะปรากฏขึ้นกลางห้องโถงใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์สาขาหลัก ตัวเลขมูลค่าสินทรัพย์และหุ้นของตระกูลแบรดลีย์ร่วงดิ่งลงเหวในอัตราความเร็วที่แม้แต่ AI อัจฉริยะยังประมวลผลแทบไม่ทัน ทุกวินาทีที่ผ่านพ้นไปคือเม็ดเงินนับพันล้านที่สูลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย แบรดลีย์หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพ้างbกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินอ่อนอย่างไม่เชื่อสายตา มือสั่นเทาพยายามคว้าโทรศัพท์มือถือที่สั่นระรัวไม่หยุด ข้อมูลจากตลาดหลักทรัพย์และธนาคารกลางต่างส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน แจ้งเตือนการยึดอายัดทรัพย์สินทุกตารางนิ้ว รวมถึงบัญชีลับในต่างประเทศที่ถูกแช่แข็งในพริบตาเดียว "เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แก... แกทำอะไรกับอาณาจักรของฉัน!" แบรดลีย์แผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง เส้นเลือดปูดโปนตามขมับและลำคอ ความเย่อหยิ่งจองหองที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนเบื้องหน้าไม่ใช่แค่ฮันเตอร์กระจอกๆ ที่เขาเคยเหยียดหยาม แต่คือ "มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด" ผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งทวีปไว้ในกำมือ ลีโอยืนกอดอกมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความปรานี ดั่งเทพเจ้าผู้พิพากษาที่กำลังมองดูมดปลวกดิ้นรนในกำมือ รัศมีแรงกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ริน ภรรยาสุดที่รักผู้ยืนเคียงข้างเสมอมา ขยับเข้าใกล้เขาเล็กน้อย ลีโอเอื้อมมือไปโอบไหล่บางของเธอไว้อย่างอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายเมื่อสบตาคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในยวันที่ยากลำบาก "อย่าไปมองเศษสวะพวกนั้นเลยครับที่รัก... มันเสียสายตาเปล่าๆ" ลีโอกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องโถงต้องสะท้าน ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เยียบเย็นลงถึงขีดสุด เมื่อประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ด้านหลังห้องโถงถูกกระแทกจนพังกระเด็นเป็น2เสี่ยง กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงพวยพุ่งทะลักเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของ "ชิน" ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งหน่วยเงาทมิฬ ฮันเตอร์แรงก์ SSS สายจู่โจมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดและไม่เคยไว้ชีวิตใคร ดาบคาตานะโบราณยาวเกือบสองเมตรในมือของเขาเปล่งประกายแสงสีดำทมิฬ บ่งบอกถึงคมดาบที่อาบด้วยเลือดของอสูรและมนุษย์มานับไม่ถ้วน "ไอ้สวะที่กล้าท้าทายอำนาจของตระกูลหลัก... คือแกสินะ ลีโอ!" ชินคำรามเสียงต่ำ แววตาดุดั่งพญามารจ้องมองเป้าหมายด้วยความกระหายเลือด พลังปราณสีดำทะมึนระเบิดออกจากร่างจนพื้นหินอ่อนรอบตัวแตกละเอียดเป็นจุณ เหล่าฮันเตอร์ระดับสูงที่หลงเหลืออยู่ในห้องต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว แรงกดดันจากยอดฝีมือระดับ SSS นั้นรุนแรงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะทานทนไหว หลายคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น บางคนสำลักออกมาเป็นลิ่มเลือดสดๆ ทว่า... ลีโอกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่งสงบ โอบไหล่ภรรยาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ราวกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลกไร้สาระ ชินเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉย ก็บันดาลโทสะด้วยความหยามเหยียด "ตายซะเถอะไอ้ระยำ!" *ฉับ!* ร่างของชินพุ่งทะยานผ่านอากาศด้วยความเร็วจนมองเห็นเป็นเพียงเงาสลัว พริบตานั้นคมดาบทมิฬก็ฟาดฟันลงมาจากเบื้องบนด้วยอานุภาพที่สามารถผ่าตึกระฟ้าออกเป็นสองซีกได้ในดาบเดียว เป้าหมายคือกลางศีรษะของลีโออย่างไร้ความปรานี รินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวสามี แต่ภาพของคมดาบที่พุ่งตรงมานั้นมันช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะทานทน ทว่า ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง... ลีโอขยับมือข้างที่ว่างเพียงเล็กน้อยอย่างไม่รีบร้อน เขายกฝ่ามือเปล่าขึ้นต้านทานประกายดาบมรณะนั้นตรงๆ โดยปราศจากอาวุธป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น! *เปรี้ยงงงงงง—!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน แรงปะทะมหาศาลแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนกระจกนิรภัยหนาสองนิ้วรอบห้องโถงแตกละเอียดเป็นผุยผง ฝุ่นควันและเศษปูนตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แรงกดดันมหาศาลกดทับจนทุกคนในรัศมีร้อยเมตรต้องหมอบกราบลงกับพื้น ควันจางลง... ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคู่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ดาบคาตานะเล่มยักษ์ที่อาบด้วยพลังปราณสังหารอันไร้เทียมทานของชิน ถูกฝ่ามือเปล่าของลีโอกุมรับเอาไว้ได้อย่างมั่นคง! คมดาบคมกริบไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนแม้แต่น้อยบนผิวหนังของเขา แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือของลีโอย้อนกลับไปตามตัวดาบ จนแขนทั้งสองข้างของชินชาหนึบและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ชินเบิกdตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกมาจากเบ้า เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือก "เป็นไป... เป็นไปไม่ได้! รับดาบวิญญาณทมิฬของฉันด้วยมือเปล่า... แกเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่!" ลีโอแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน "ดาบของแก... มันก็แค่ไม้จิ้มฟันที่คมหน่อยเท่านั้นแหละครับ" สิ้นคำพูดนั้น ลีโอก็ระเบิดพลังงานระดับมหาศาลจากระบบผู้กล้าออกมารวดเดียว ร่างของชินปลิวละลิ่วราวกับใบไม้ปลิดปลิวกลางพายุhurricane กระแทกเข้ากับผนังคอนกรีตเสริมเหล็กหนาจนยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึก กระดูกทั่วร่างหักละเอียดส่งเสียงดังกรอบแกรบ เลือดสดๆทะลักพุ่งออกจากปากของยอดฝีมืออันดับหนึ่งอย่างน่าสยดสยอง ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงลงมากองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วห้องโถง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องกลางซากปรักหักพังด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด แบรดลีย์ที่คุกเข่าอยู่ถึงกับสติหลุด ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ เมื่อตระหนักแล้วว่าเขาได้ไปตอแยกับปีศาจที่แท้จริงเข้าเสียแล้ว ลีโอปัดฝุ่นบนเสื้อสูทของตนเองเบื้องต้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเดิม "เรากลับบ้านกันดีกว่านะครับที่รัก อาหารเย็นน่าจะเริ่มเย็นหมดแล้ว" รินพยักหน้ารอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะได้ก้าวเท้าออกจากห้องโถง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาคาร พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์รูปกะโหลกสีทองแดง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'องค์กรลับเงาสวรรค์'... เป้าหมายระดับ SSS กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้ จำนวน 5 คน...]* ลีโอชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหรี่ตาลงมองข้อความนั้น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูเหมือนว่าความสนุกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! - เงาฮันเตอร์ไร้เงา -