เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมารับ

เสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบกับพื้นฟุตปาธเบื้องนอกดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ฝูงชนหน้าสำนักงานเขตและผู้คนที่กำลังสัญจรไปมาต่างหยุดฝีเท้าลงโดยมิได้นัดหมาย สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจุดเดียวกัน—จุดที่ร่างของแบรดลีย์และเหล่าเจ้าหน้าที่สมาคมฮันเตอร์กำลังยืนแข็งค้าง ราวกับรูปปั้นหินทรายที่ถูกสาปให้ไร้ซึ่งวิญญาณ ความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มีดตัดได้ "ปล่อยให้พวกมันเข้ามา..." คำพูดดังกล่าวยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของแบรดลีย์ ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามไรผมของชายผู้มาจากตระกูลดัง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ดวงตาสั่นระริกจ้องมองลีโอ—ชายหนุ่มที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังเป็นเพียงฮันเตอร์ตกอับในสายตาของเขา แต่ในวินาทีนี้ กลับแผ่รังสีอำนาจที่กดดันจนแม้แต่ฮันเตอร์ระดับ B อย่างเขายังต้องรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "เป็นไปไม่ได้..." แบรดลีย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ "แก... แกมันก็แค่ไอ้สวะที่เพิ่งพ้นโทษแบน... บัตรดำนั่น... มันจะเป็นของแกได้ยังไง!" ลีโอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขากวาดสายตาคมกริบมองชายผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนและภรรยาด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "คุณแบรดลีย์ครับ" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังต้องสะท้าน "โลกใบนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าที่กบในกะลาอย่างคุณจะจินตนาการถึง การที่คุณมองไม่เห็นคุณค่าของใคร ไม่ได้แปลว่าคนๆ นั้นไม่มีค่า... แต่มันแปลว่า สายตาและสมองของคุณมันคับแคบเกินกว่าจะเข้าใจต่างหากล่ะครับ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฝ่ามือเหล็กที่ฟาดลงบนใบหน้าของแบรดลีย์อย่างจัง ความเจ็บแสบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพยายามตีตื้นขึ้นมาแทนที่ความกลัว แต่ทว่า... เมื่อเขาเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเจ้าหน้าที่สมาคมที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ข้อความแจ้งเตือนจากระบบการเงินระดับโลกก็ทำให้สติของแบรดลีย์แทบหลุดลอย *[แจ้งเตือน: ยืนยันตัวตนสำเร็จ — บัตรเครดิตดำมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card) หมายเลข SSS-0001 เจ้าของสิทธิ์: ลีโอ]* *[สถานะบัญชี: มั่งคั่งสูงสุดในเครือข่ายจักรวาลระบบผู้กล้า]* เจ้าหน้าที่สมาคมฮันเตอร์ผู้ถือแท็บเล็ตถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขารู้จักบัตรใบนี้ดี มันไม่ใช่แค่บัตรเครดิตธรรมดา แต่เป็นสัญลักษณ์ของผู้มีอำนาจสูงสุดที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งตึกสมาคมฮันเตอร์ทั้งหลังในพริบตาเดียว! "ท่าน... ท่านลีโอ..." เจ้าหน้าที่คนนั้นละล่ำละลักละลานเสียงสั่นเครือ คลานเข้าไปใกล้ด้วยความตื่นตระหนก "ผม... ผมไม่ทราบว่า... ขอประทานอภัยที่ล่วงเกิน..." "ลุกขึ้นเถอะครับ" ลีโอปรายตามองเพียงเล็กน้อย "ผมไม่ใช่คนใจร้ายที่จะเอาผิดกับลูกน้องตัวเล็กๆ อย่างคุณหรอก... แต่สำหรับคนบางคน..." ลีโอหันกลับมามองแบรดลีย์ที่ยืนตัวสั่นเทา "บทเรียนราคาแพง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากครับ" ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดนั้นเอง ทันใดนั้น... เสียงคำรามทุ้มต่ำและทรงพลังก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากฟากฟ้าเบื้องบน แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนฝุ่นละอองและใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ผู้คนบนถนนต่างต้องยกมือขึ้นปัดป้องใบหน้าและแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความตื่นตระหนก เสียงกังวานของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่บด3ขยี้อากาศดังสนั่นหวั่นไหว เงาดำมหึมาของอากาศยานลำหรูหราล้ำอนาคตค่อยๆ ลดระดับลงมาอย่างช้าๆ ตัวเครื่องทำจากวัสดุพิเศษเคลือบสีดำด้านสนิท ประดับด้วยสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับมงกุฎทองคำ ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศที่แม้แต่ผู้อำนวยการสมาคมฮันเตอร์ยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้! เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวระดับ VIP ลำนั้นร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวล ณ พื้นที่ว่างใจกลางถนนหน้าสำนักงานเขต ซึ่งถูกกันไว้ด้วยแรงกดดันจากอำนาจเงินตราและอภิสิทธิ์ที่เหนือกว่ากฎหมายใดๆ ประตูกลไกอัจฉริยะเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลสีดำสนิทนับสิบคนก้าวลงมาตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่วงท่าของพวกเขานิ่งขรึมและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของฮันเตอร์ระดับสูงที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาและความตกตะลึงพรึงเพริดของผู้คนนับร้อยที่ยืนอออกันอยู่ริมถนน รินซึ่งยืนเคียงข้างลีโอมาตลอด ยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความตื่นตระหนก แต่เป็นเพราะความตื้นตันใจที่เอ่อล้นจนขอบตาร้อนผ่าว มือเรียวบางที่ถูกกุมไว้โดยสามีผู้เป็นที่รักถูกบีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ "ไปกันเถอะครับที่รัก" ลีโอหันมามองภรรยาด้วยแววตานุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง แตกต่างจากสายตาที่ใช้มองศัตรูราวฟ้ากับเหว "รถมารับเราแล้วครับ" รินพยักหน้ารับเบาๆ รอยยิ้มที่งดงามที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ—รอยยิ้มของหญิงสาวผู้ยอมร่วมทุกข์ร่วมสุข ฝ่าฟันความยากลำบากมาด้วยกัน จนกระทั่งในวันนี้ เธอก้าวขึ้นมาเคียงข้างราชันผู้ครองบัลลังก์อย่างสง่างาม ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้ด้วยความยำเกรง แบรดลีย์ทำได้เพียงยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่แหลกสลายอนาคตของเขาพังทลายลงในพริบตา ชื่อเสียง เงินทอง และความเย่อหยิ่งทั้งหมดมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ลีโอจูงมือรินก้าวขึ้นสู่บันไดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะก้าวเข้าไปภายในห้องโดยสารสุดหรูที่เพียบพร้อมไปด้วยความสะดวกสบายระดับซูเปอร์วีไอพี ประตูเครื่องบินกำลังจะปิดลง ทว่าก่อนที่มันจะปิดสนิท ลีโอหันกลับมาสบตากับแบรดลีย์ที่ยืนทรุดเข่าอยู่เบื้องล่างเป็นครั้งสุดท้าย มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้วิญญาณของศัตรูแทบหลุดออกจากร่าง "จำไว้นะครับแบรดลีย์... คนที่อยู่บนจุดสูงสุดจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องตะโกนบอกใครหรอกว่าตัวเองยิ่งใหญ่แค่ไหน..." *ฟึบ!* ประตูเฮลิคอปเตอร์ปิดสนิทลงสนิท แรงลมจากใบพัดเริ่มพัดพาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง ทิ้งให้เบื้องล่างจมอยู่กับความเงียบงันและความตกตะลึงที่ไม่มีวันลืม ทว่า... ท่ามกลางความหรูหราและความสำเร็จที่กำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า รอยยิ้มของลีโอกลับค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อหน้าจอระบบสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับข้อความเตือนภัยฉุกเฉินที่ไม่มีใครคาดคิด— *[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยพลังงานปริศนาจาก "องค์กรเงาโลกันตร์" กำลังพุ่งเป้ามาที่พิกัดเฮลิคอปเตอร์ของคุณ!]* *[คำเตือน: เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันไม่ใช่ตัวคุณ... แต่คือสร้อยคอโบราณที่ภรรยาของคุณกำลังสวมใส่อยู่ตอนนี้!]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ