ประกาศิตมหาเศรษฐี

“เซ็นเอกสารซะ แบรดลีย์ แกไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรอีกต่อไปแล้ว” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ปลายโต๊ะ แรงก์ออร่าระดับ SSS ที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเสี้ยวเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่าคณะกรรมการบริหารสมาคมถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก หายใจไม่ออก แบรดลีย์นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหย่อหยิ่ง บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพรงมองเอกสารในมือสลับกับชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขานึกไม่ถึงเลยว่า... ฮันเตอร์ไร้ค่าที่เขาเคยเหยียบย่ำและโกงเงินชดเชยไปเมื่อปีก่อน จะกลับมาพร้อมกับอำนาจที่สามารถบดขยี้ตระกูลของเขาได้ภายในชั่วพริบตา “เป็นไปไม่ได้... แก... แกเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้เพื่อกว้านซื้อหุ้นสมาคม!” แบรดลีย์เค้นเสียงสั่นเครือถาม ความรู้สึกอัปยศและหวาดผวาตีรวนอยู่ในอกจนแทบอาเจียนออกมา ลีโอแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้าวเข้าไปใกล้ชิดโต๊ะประชุมทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตายของศัตรู “เงินน่ะเหรอครับ... มันหาไม่ยากหรอกครับสำหรับคนที่ถือครอง ‘ระบบผู้กล้า’ และบัตรดำวงเงินไม่จำกัด” ลีโอโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน “จำวันที่แกหัวเราะเยาะฉันกับภรรยาตอนที่เราไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวได้ไหมครับ? วันนี้... ฉันแค่มารับดอกเบี้ยคืน” ในมุมหนึ่งของห้องประชุม รินยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเสาหินอ่อน เธอสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้ผิวพรรณผ่องใสและดูสง่างามดั่งราชินี ดวงตากลมโตคู่สวยมองดูสามีด้วยความภาคภูมิใจและความรักที่อัดแน่นเต็มอก เธอยังจำความรู้สึกในวันที่พวกมันขับไล่พวกเขาออกจากกิลด์อย่างไร้ความปรานีได้ดี แต่วันนี้... ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้พิสูจน์ให้โลกเห็นแล้วว่า เขาคือฟ้าที่ค้ำจุนเธอไว้ตลอดกาล “คุณลีโอครับ... ท่านประธานสมาคมกำลังเดินทางมา โปรดระงับ...” ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายของสมาคมพยายามจะพูดแทรกเพื่อประวิงเวลา แต่ทว่า... *ปัง!* ลีโอวางมือกระแทกลงบนโต๊ะกระจกหนาเตอะ จนรอยร้าวขนาดใหญ่กระจายออกไปทั่วสารทิศ เสียงนั้นตัดบทสนทนาทั้งหมดให้เงียบกริบลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ติดขัดของบอร์ดบริหาร “ไม่ต้องรอประธานอะไรนั่นหรอกครับ เพราะตอนนี้... ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด เกินกว่าห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์อย่างเป็นทางการ คือผม” ลีโอสะบัดมือเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสจากระบบก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงสถานะการครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของสมาคมฮันเตอร์อย่างชัดเจนไร้ช่องโหว่ แบรดลีย์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ล้มเลิกความตั้งใจที่จะดิ้นรน ความพินาศมาเยือนตรงหน้าแล้ว ตระกูลของเขาจบสิ้นแล้วจริงๆ “จัดการเอกสารให้เรียบร้อยครับคุณริน” ลีโอบอกภรรยาสุดที่รักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงทันที ราวกับคนละคนกับปีศาจที่ยืนค้ำหัวบอร์ดบริหารเมื่อครู่ รินพยักหน้ารับรอยยิ้มหวาน เธอก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นคง เอกสารสิทธิ์ทั้งหมดถูกพลิกเปิดอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่เธอจะยื่นปากกาหรูสลักลายเพชรให้สามี ลีโอรับปากกามาถือไว้ในมือ สายตากวาดมองเอกสารหน้าสุดท้าย ซึ่งเป็นประกาศิตสำคัญในการปลดคณะกรรมการชุดเก่าที่เคยทุจริตทั้งหมดออกจากการเป็นฮันเตอร์ตลอดชีพ พร้อมยึดทรัพย์สินชดเชยความเสียหาย “นี่คือบทเรียนราคาแพงสำหรับพวกที่ชอบเหยียบย่ำคนอื่นนะครับ” ลีโอจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไป เสียงระบบแจ้งเตือนดัง *ติ๊ง!* สะท้อนก้องในโสตประสาท พร้อมกับข้อความภารกิจใหม่ที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า **[ประกาศิตมหาเศรษฐีสำเร็จลุล่วง! เลเวลอัปสู่ฮันเตอร์ระดับ SSS ขั้นสูงสุด ปลดล็อกดินแดนลับแลและกุญแจห้องนิรภัยบรรพกาล]** ทว่า... ในวินาทีที่หมึกปากกาจดลงบนบรรทัดสุดท้ายและเสียงอนุมัติจากระบบดังขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานทั่วทั้งตึกสมาคมก็พลันสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นหู ประตูเหล็กนิรภัยหนาเตอะของห้องประชุมถูกระเบิดกระเด็นเข้ามาด้วยแรงระเบิดมหาศาล! ควันสีขาวโขมงคลุ้งไปทั่วทางเดิน พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิทที่ก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามา ชายแปลกหน้าผู้นั้นไม่ได้ปลดปล่อยออร่าคุกคามใดๆ ออกมาเลย แต่ทว่า... เขากลับถือวัตถุบางอย่างในมือซ้าย—นาฬิกาทรายโบราณที่ทรายด้านบนกำลังไหลย้อนกลับขึ้นด้านบนอย่างน่าพิศวง และเสียงทุบกระจกจากหน้าต่างชั้นร้อย... ก็เผยให้เห็นกองทัพฮันเตอร์เงานับร้อยชีวิตที่กำลังล้อมตึกนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเดินทางของลีโอนะครับ