ก้าวแรกของฮันเตอร์ผู้กล้า

**[ยินดีต้อนรับสู่บัญชีดำ... ที่ซึ่งพวกแกทุกคนจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต]** ประกายแสงสีโลหิตที่สะท้อนวับอยู่บนเรตินาของลีโอยังไม่ทันจางหาย รอยยิ้มเยдяเยาะของฝูงชนหน้าดันเจี้ยนเขตสามก็ถูกแช่แข็งค้างไว้ราวกับรูปปั้นสลักจากหินทราย เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังเซנק็งเมื่อครู่ถูกความเงียบงันระดับป่าช้าเข้ากลืนกินอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครคาดคิดว่าฮันเตอร์แรงก์ F ผู้เป็นดั่งเศษสวะในสายตาของกิลด์ใหญ่อย่างแบรดลีย์ จะกล้าก้าวเท้าข้ามผ่านเขตปลอดภัยเข้าสู่ ‘ดันเจี้ยนอาถรรพ์ระดับ A’ ด้วยตัวคนเดียว โดยปราศจากปาร์ตี้สนับสนุน ปราศจากเกราะป้องกันเวทมนตร์ และที่สำคัญที่สุด… ปราศจากความหวาดกลัว “ไอ้สวะลีโอมันบ้าไปแล้ว!” เสียงอุทานอย่างตื่นตระหนกของฮันเตอร์คนหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ “ประตูแรงก์ A ปิดผนึกด้วยพลังงานวิญญาณคลั่ง ลำพังแค่แรงก์ C เข้าไปก็ไม่รอด เงาของมันคงถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ภายในไม่ถึงสามลมหายใจแน่!” “ปล่อยให้มันไปตายเถอะครับ” น้ำเสียงเย่อหยิ่งของลูกน้องคนสนิทของแบรดลีย์เอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยามที่มุมปาก “คุณชายแบรดลีย์อุตส่าห์เมตตาไม่ส่งคนไปเก็บมันถึงบ้าน แต่มันดันวิ่งโร่เข้าไปหาความตายในดันเจี้ยนเอง แบบนี้ก็เบาแรงเราไปเยอะ ฮ่าๆๆ!” ทว่า… พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า ภายในความมืดมิดอันหนทึบเบื้องหลังประตูหินมหึมานั้น โลกกำลังจะได้ประจักษ์ถึงการจุติของ ‘ผู้ล่า’ ที่แท้จริง *พรึบ!* ก้าวแรกที่ลีโอเหยียบย่างลงบนพื้นหินอ่อนที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังของดันเจี้ยน อุณหภูมิโดยรอบก็ดิ่งวูบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวลอยกรุ่นจากลมหายใจ กลิ่นอายความตายและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนแสบจมูก แต่สำหรับลีโอในยاعاتนี้ มันกลับเป็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยและเย้ายวนใจอย่างประหลาด [ติ๊ง! ตรวจพบพื้นที่อาคมระดับสูง: ‘สุสานอสูรโลหิต’] [ระบบผู้กล้าทำการวิเคราะห์โครงสร้างดันเจี้ยนเสร็จสิ้น...] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: โหมดกวาดล้างเดี่ยว (Solo Annihilation Mode)] [พละกำลัง, ความเร็ว, และพลังจิตทั้งหมดถูกยกระดับขึ้น 500% เป็นเวลา 60 นาที!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโออย่างต่อเนื่อง ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดฉายแสงสีทองเรืองรองวับวาว ความรู้สึกอัดอั้นตันใจ ความแค้นที่ถูกเหยียบย่ำ และความทรงจำในวันที่รินต้องทนลำบากเคียงข้างเขา พรั่งพรูขึ้นมาเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่หล่อเลี้ยงหัวใจให้เต้นระรัวด้วยความกระหายในการล้างบาง “พวกแก… เตรียมตัวชดใช้หรือยัง” เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากของลีโออย่างแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานสะท้อนไปทั่วโถงถ้ำมืดมิด *โฮกกกกกกกก!* เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นดังสนั่นหวั่นไหวจากความมืดเบื้องหน้า ฝูง ‘ออร์คโลหิตคลั่ง’ (Blood Berserk Orcs) กว่าสามสิบตัวพุ่งทะยานออกมาจากเงาไม้อย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่มนุษย์ตัวจ้อยเพียงคนเดียวด้วยความกระหายเลือด เขี้ยวอันแหลมคมยาวโ곡งงอ น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงกระทบพื้นจนเกิดควันกรดพวยพุ่ง ฮันเตอร์ทั่วไปหากเจอสถานการณ์นี้คงขาอ่อนแรงและยอมจำนนต่อความตาย แต่ไม่ใช่กับลีโอในนาทีนี้ เขาไม่แม้แต่จะชักดาบสั้นเกรด F ที่พกติดตัวออกมาด้วยซ้ำ ลีโอยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวดีดเข้าหากันกลางอากาศเบาๆ ครั้งหนึ่ง *เป๊าะ!* *ตูมมมมมมม!* คลื่นกระแทกสีทองอร่ามระเบิดออกรัศมีสามสิบเมตรในพริบตา พลังกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ซ่านออกไปจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ฝูงออร์คโลหิตที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับจนร่างกระแทกพื้นแหลกเหลวในคราเดียว เลือดสีดำทะลักทลายย้อมพื้นถ้ำจนกลายเป็นทะเลเลือด [ติ๊ง! กำจัด ‘ออร์คโลหิตคลั่ง’ ระดับ S จำนวน 32 ตัว] [ได้รับแต้มประสบการณ์: +1,500,000 คะแนน] [ระบบทำการแปลงสภาพมอนสเตอร์เป็น ‘เหรียญตราทองคำ’ เข้าสู่บัญชีธนาคารส่วนพระองค์เรียบร้อยแล้ว] หน้าจอโฮโลแกรมสีทองแสดงยอดเงินสดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนตัวเลขหลักศูนย์แทบจะล้นทะลักจอ ลีโอมองตัวเลขเหล่านั้นด้วยแววตาเรียเฉย เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อตึกใจกลางมหานครได้ทั้งหลัง แต่สำหรับเขา มันเป็นเพียงเศษเงินเริ่มต้นในการไต่อันดับไปสู่จุดสูงสุดเพื่อปกป้องคนที่เขารักเท่านั้น ลีโอก้าวเดินผ่านซากศพของออร์คที่กองระเกะระระกะ ฝีเท้ามั่นคงและไร้เสียงราวกับพญาอินทรีที่กำลังล่าเหยื่อ เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ A เพื่อหาเงิน แต่เป็นการส่งสาส์นเตือนไปยังเบื้องบน—ไปยังพวกตระกูลใหญ่ที่คิดว่าตนเองคือกฎหมายของโลกใบนี้ ในขณะเดียวกัน ภายในห้องประชุมลับของกิลด์มังกรฟ้า แบรดลีย์กำลังจิบไวน์ราคาแพงลิบลิ่วพร้อมกับหัวเราะเยาะกับเหล่าผู้บริหาร “ป่านนี้ไอ้สวะลีโอคงกลายเป็นอาหารของพวกมอนสเตอร์ไปหมดสภาพแล้วกระมังครับคุณชาย” เลขาคนสนิทเอ่ยประจบ แบรดลีย์ยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ “หึ คนชั้นต่ำก็คือคนชั้นต่ำวันยังค่ำ คิดจะปีนป่ายขึ้นมาเทียบชั้นกับตระกูลของเรา จุดจบก็มีแค่ความตาย… ว่าแต่ สัญญาณชีพจรของดันเจี้ยนเขตสามเป็นอย่างไรบ้าง?” เลขาหนุ่มรีบเปิดแท็บเล็ตเพื่อตรวจสอบกราฟพลังงาน แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านหน้าจอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นซีดเผือก ร่างกายสั่นเทาจนแท็บเล็ตเกือบหลุดมือ “ค… คุณชายครับ! สัญญาณพลังงานในดันเจี้ยนเขตสาม… มัน… มันไม่ได้ลดลงครับ!” “หมายความว่ายังไง? มันยังไม่ตายเรอะ?” แบรดลีย์ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ใช่แค่ยังไม่ตายครับ… แต่… แต่พลังงานระดับ A ทั้งหมดในดันเจี้ยนกำลัง… กำลังถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! และ… และตอนนี้ ระบบเรดาร์กำลังตรวจพบสัญญาณการเคลื่อนตัวของ ‘บางสิ่ง’ ที่มีพลังงานเทียบเท่าภัยพิบัติระดับ SSS กำลังมุ่งหน้าออกจากดันเจี้ยน… ตรงมาที่กิลด์ของเราครับ!” ใบหน้าของแบรดลีย์ถอดสีในพริบตา แก้วไวน์ในมือร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย ตัดกลับมาที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนเขตสาม ลีโอก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดพร้อมกับเสื้อผ้าที่ไม่แม้แต่จะมีรอยเปื้อนฝุ่น ในมือถือบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สลักลวดลายมังกรทองคำเรืองแสงจางๆ เขากดสมาร์ทโฟนในมือเพื่อต่อสายตรงถึงภรรยาอันเป็นที่รัก *ตู๊ด... ตู๊ด...* “ลีโอเหรอคะ? คุณอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้าง? ได้ยินว่าคุณเข้าไปในดันเจี้ยนอันตราย… รินเป็นห่วงคุณแทบแย่ค่ะ” เสียงหวานอันสั่นเครือและเจือความกังวลของรินดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำให้แววตาที่แข็งกร้าวของลีโออ่อนโยนลงในเสี้ยววินาที “รินครับ… สามีคนนี้บอกแล้วไงครับว่า จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำเราอีกต่อไป” ลีโอยกยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบมองตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์ติดตราสัญลักษณ์กิลด์ของแบรดลีย์ที่กำลังบินวนอยู่เหนือท้องฟ้า “ตอนนี้… ผมกำลังจะไปซื้อกิลด์ทั้งหมดของพวกมัน เพื่อเอามาให้คุณไว้เดินเล่นแก้เบื่อนะครับ” สิ้นคำพูดนั้น ลีโอก็เอื้อมมือไปแตะเครื่องอ่านบัตรไร้สายที่เชื่อมต่อกับระบบเศรษฐกิจมหานครเพื่อปลดล็อกอำนาจสูงสุด *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณอนุมัติวงเงินดังขึ้นกังวาน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง ประกาศชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ใหม่ทั้งหมดอย่างเป็นทางการ… **[ยอดเงินในบัญชี: ∞ (อนันต์) - ธุรกรรม ‘ซื้อกิจการกิลด์มังกรฟ้าทั้งหมด’ ดำเนินการสำเร็จ]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับความสะใจนี้นะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา