เสียงสวรรค์เรียกชื่อระบบ

“ขายโรงเตี๊ยมซอมซ่อแห่งนี้ทิ้งเสียเถอะหลินซูเหยา เงินร้อยตำลึงที่ข้าเสนอให้นับว่าเมตตาเจ้ามากแล้ว อย่าให้ความดื้อรั้นของคนตกอับทำลายโอกาสสุดท้ายในชีวิตเลย” เสียงแหลมสูงของฮูหยินรองตระกูลหลิวบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท หล่อนสะบัดผ้าเช็ดหน้ากลิ่นฉุนกึกพลางมองสำรวจโรงเตี๊ยมไม้เก่าๆ ด้วยสายตาเหยียดหยาม ขณะที่หลินซูเหยานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ผุพัง นางไม่ได้เงยหน้ามองด้วยซ้ำ มือเรียวบางกำลังเช็ดถูจอกเหล้าใบหนึ่งอย่างบรรจง ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในปฐพี “ห้าสิบปีที่ตระกูลหลิวบริหารโรงเตี๊ยมนี้จนกลายเป็นกองขยะ ท่านป้าคิดว่าค่าซ่อมแซมวิญญาณของบรรพบุรุษที่ถูกพวกท่านเหยียบย่ำ มีมูลค่าเพียงร้อยตำลึงเชียวหรือคะ?” ซูเหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ “เจ้า! นังเด็กเหลือขอ!” ฮูหยินรองถลึงตาใส่ เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน แต่ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะถึงตัว นางกลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งออกมาจากร่างของหลินซูเหยาโดยไม่ทราบสาเหตุ จนต้องชะงักค้างกลางอากาศ ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของซูเหยา... เสียงที่กังวานใส ทรงพลัง และมีอำนาจเหนือทุกสรรพสิ่ง *[ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันขั้นสูงสุด ระบบเศรษฐีมหาศาล (The Sovereign Wealth System) เชื่อมต่อสมบูรณ์]* *[ภารกิจแรก: สั่งสอนผู้ดูถูกให้รู้ซึ้งถึงความต่างชั้น! รางวัล: ตั๋วแลกเงินหนึ่งแสนตำลึงทอง และทักษะ 'อำนาจการเงินสะท้านแผ่นดิน']* ซูเหยาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฮูหยินรองถึงกับถอยกรูดด้วยความสั่นสะท้าน นางวางจอกเหล้าลงช้าๆ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายที่แผ่ออกมาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน สง่างาม น่าเกรงขาม และเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ยากจะต้านทาน “ท่านป้าคะ...” ซูเหยาเดินเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังจนชนประตู “เงินร้อยตำลึงของท่าน เก็บไว้ซื้อโลงศพให้ตัวเองเถอะค่ะ เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกตารางนิ้วของโรงเตี๊ยมนี้จะมีมูลค่าสูงจนท่านไม่มีวันเอื้อมถึง แม้จะขายทั้งตระกูลหลิวทิ้งก็ยังไม่พอจ่ายค่าลมหายใจของข้าเลย” “แก... แกบ้าไปแล้วหรือ! พรุ่งนี้ข้าจะพาคนมาทุบโรงเตี๊ยมของเจ้าให้ราบคาบ!” ฮูหยินรองแผดเสียงก่อนจะหมุนตัวหนีด้วยความหัวเสีย ซูเหยามองตามหลังด้วยสายตาเฉยชา นางกวาดสายตาไปยังเมนูระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าในอากาศ เป็นหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ไม่มีใครในยุคสมัยนี้มองเห็นได้ *[ภารกิจเสร็จสิ้น: ท่านได้รับ ‘อำนาจการเงินสะท้านแผ่นดิน’]* *[ประกาศเตือน: มีบุคคลระดับอันตรายกำลังมุ่งหน้ามายังที่นี่... เป้าหมายคือ ‘อ๋องจินหยาง’]* หัวใจของซูเหยาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ชื่อนี้หมายถึงอำนาจทางการทหารที่คุมชะตาชีวิตของคนทั้งแคว้น แต่สำหรับนาง ในยุคที่เงินตราขับเคลื่อนทุกสิ่ง ใครจะแคร์ดาบในมืออ๋อง หากนางมีเงินมากพอที่จะซื้อกองทัพของเขาได้ทั้งกอง? ยังไม่ทันสิ้นความคิด ประตูกระดานไม้ก็ถูกผลักออกอย่างแรง บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน รูปร่างสูงใหญ่สง่างามดุจพยัคฆ์หนุ่ม แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ซูเหยา เขาคืออ๋องจินหยาง ผู้ที่ไม่เคยชายตาแลสตรีใด ทว่าในมือของเขากลับถือตราประทับสำคัญที่สั่งการกรมคลังหลวงได้ทั้งกรม “ได้ยินว่าที่นี่มีคนโอหัง ถึงขนาดกล้าเอ่ยปากว่าเงินร้อยตำลึงเป็นเพียงค่าโลงศพ” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วโรงเตี๊ยม ซูเหยาไม่หวาดหวั่น นางเดินเข้าไปหาเขาอย่างมั่นคง หยุดลงตรงหน้าท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นปะทะกับกลิ่นหอมจางๆ จากกายสาว นางเงยหน้าสบตากับเขาโดยตรง ไม่มีการก้มศีรษะ ไม่มีการแสดงความเคารพตามธรรมเนียม “ท่านอ๋องมาเพื่อทวงคืนร้อยตำลึงนั้น หรือมาเพื่อเป็นลูกค้าคนแรกของข้ากันแน่คะ?” ซูเหยาถามพลางกดปุ่มในระบบด้วยความเร็วสูง ในจังหวะที่จินหยางกำลังจะอ้าปากตอบ ระบบในหัวของนางก็ส่งเสียงเตือนถึงวงเงินที่อนุมัติให้ใช้จ่ายได้โดยไม่จำกัด ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์จากระบบก็ดังขึ้นในอากาศท่ามกลางความเงียบงัน... *‘ติ๊ง! อนุมัติการเปย์ระดับสูง! สถานะเจ้าของโรงเตี๊ยม: เศรษฐีพันล้านตำลึงทอง’* จินหยางชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตะลึงงันอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติในกระเป๋าเสื้อของตนเอง... จดหมายลับจากฮ่องเต้ที่เขานำติดตัวมาได้เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยโฉนดที่ดินผืนใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง พร้อมตราประทับสีทองสลักชื่อ ‘หลินซูเหยา’ ที่ตราประทับลงบนเอกสารนั้นด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด! รี้ดเดอร์คะ หลิวเยี่ยนซีขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่สมรภูมิธุรกิจครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ