จุดตกต่ำของบุตรสาวที่ถูกลืม

“เศษเงินสามสิบอีแปะกับชุดผ้าป่านเก่าๆ นี่คือราคาค่าเลี้ยงดูของตระกูลหลินที่มอบให้กับบุตรสาวสายเลือดตรงหรือเจ้าคะ ท่านพ่อ... หรือข้าควรเรียกท่านว่า ‘ท่านเจ้าบ้านหลินผู้ไร้น้ำใจ’ ดี?” เสียงของหลินซูเหยาดังก้องในโถงรับรองที่เงียบเชียบ นางยืนตัวตรงแผ่นหลังเหยียดตึงราวกับยอดเขาหิมะที่ไม่มีวันโอนอ่อน แม้หยาดฝนข้างนอกจะเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย ทว่าสายตาของหญิงสาวกลับร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า หลินจงเหอ ชายวัยกลางคนผู้สวมชุดผ้าไหมราคาแพงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างใจเย็น เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองบุตรสาวที่เขาสั่งให้คนรับใช้กวาดไล่ออกไปเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง “ซูเหยา เจ้ามันก็แค่ลูกที่เกิดจากเมียที่ตายไปแล้ว ประโยชน์ของเจ้าหมดสิ้นตั้งแต่วันที่เจ้าไม่สามารถแต่งเข้าจวนแม่ทัพได้ จะให้ข้าเลี้ยงดูปากท้องเพิ่มอีกหนึ่งคนไปเพื่ออะไร? ในเมื่อเจ้าอยากได้อิสระนัก ข้าก็มอบมันให้แล้ว จงไสหัวออกไปก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจให้คนลากเจ้าไปขายในซ่องนางโลมแทน!” หลินซูเหยาแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน นางก้มลงหยิบถุงผ้าป่านใบเล็กที่บรรจุเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญขึ้นมา ไม่ใช่ด้วยความเสียดาย แต่ด้วยความสมเพช “ดี... เป็นคำสั่งที่ชัดเจนมากเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูไม้บานใหญ่ แต่แล้วนางก็หยุดกะทันหันก่อนจะหันกลับมา “ตระกูลหลินที่รุ่งเรืองมาได้ด้วยเงินสินเดิมของท่านแม่ข้า วันนี้ท่านไล่ข้าออกไปพร้อมกับเศษเงิน แต่จงจำไว้เถิดเจ้าค่ะ ว่าวันที่พวกท่านต้องคลานเข่ามาขอส่วนแบ่งจากธุรกิจโรงเตี๊ยมที่ข้าจะสร้างขึ้นมาด้วยสองมือนี้น่ะ... วันนั้นข้าจะไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของความเมตตาให้พวกท่านแน่นอน” “ไร้สาระ! หุบปากของเจ้าแล้วไสหัวไปเสีย!” หลินจงเหอตวาดลั่นจนถ้วยชาในมือสั่นสะเทือน ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนักจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า หลินซูเหยาก้าวเท้าออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลหลิน ร่างกายของนางสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บ ทว่าในหัวใจกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ประหลาดล้ำ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณที่ใสกระจ่างดังก้องขึ้นในโสตประสาทของนาง ไม่ใช่เสียงของหยดน้ำ แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยในความทรงจำอีกภพหนึ่งของนาง [ระบบ ‘เปย์แหลกทลายแคว้น’ เปิดใช้งานเสร็จสิ้น] [ตรวจพบสถานะ: ไร้ที่อยู่อาศัย / ทรัพย์สินติดตัว: 30 อีแปะ / คะแนนแค้น: 100 แต้ม] [ภารกิจแรก: ยึดครองโรงเตี๊ยมร้างท้ายเมืองภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อเป็นรากฐานอาณาจักรการค้า] [รางวัล: ปลดล็อก ‘ร้านค้ามหาเศรษฐี’ (สินค้าจากอนาคตและวัตถุดิบหายาก)] หลินซูเหยามองหน้าต่างโปร่งใสที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสายตาเป็นประกาย ความโกรธแค้นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความทะเยอทะยานอันแรงกล้า นางไม่ใช่อดีตคุณหนูผู้โง่เขลาอีกต่อไป แต่คือหญิงสาวผู้ถือครองกุญแจสู่บัลลังก์ที่ไม่มีใครคาดถึง นางเดินลุยฝนไปตามถนนที่มืดมิดอย่างไร้จุดหมาย ทว่าทันใดนั้น รถม้าสีดำสนิทประดับตราสัญลักษณ์มังกรทองที่คุ้นตาก็แล่นผ่านหน้าและหยุดลงข้างๆ กายของนาง สายฝนที่ตกหนักดูเหมือนจะหยุดชะงักเมื่อประตูรถม้าเปิดออก บุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีเข้มจัดจ้าน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองลงมายังร่างที่เปียกปอนของนาง มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มที่ดูอันตรายและน่าหลงใหลในคราวเดียวกัน “ถูกไล่ออกมาในสภาพอนาถขนาดนี้ ยังมีกะจิตกะใจจะไปยึดโรงเตี๊ยมอยู่อีกงั้นหรือ แม่สาวน้อย?” หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้น สายตาของนางไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย “ท่านอ๋องจินหยาง... ถ้าท่านว่างนัก ทำไมไม่ลองควักเงินเปย์ให้ข้าสักหมื่นตำลึงทองแทนการมายืนดักฟังความฝันของคนอื่นล่ะเจ้าคะ?” อ๋องจินหยางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาหยิบบัตรโลหะสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระประหลาดวาววับขึ้นมาแล้วยื่นให้ตรงหน้า “ถ้าเจ้ากล้าพอที่จะทำให้บัตรใบนี้ ‘ใช้งานได้’ ภายในสามวัน... โรงเตี๊ยมทั้งเมืองหลวงนี้ ข้าจะยกให้เป็นของเจ้า” หลินซูเหยารับบัตรใบนั้นมา บัตรที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยพลังงานประหลาด ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส... เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนแทบจะกลบเสียงฝน [แจ้งเตือน! ตรวจพบแหล่งพลังงานมหาศาล / เชื่อมต่อระบบ ‘เปย์แหลกทลายแคว้น’ กับบัญชีส่วนตัวของ ‘อ๋องจินหยาง’ สำเร็จ!] [วงเงิน: ไม่จำกัด] หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของท่านอ๋องกระตุกวูบ “ท่านอ๋อง... ท่านเพิ่งตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตแล้วนะเจ้าคะ” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความแค้นและการหวนคืนครั้งนี้กับหลิวเยี่ยนซีนะคะ