นักการเมืองสาวเต็มตัว

กระดาษสาส어แผ่นบางถูกกางออกบนโต๊ะไม้เนื้อดี หมึกจีนสีดำสนิทหยดลงปลายพู่กันในมือเรียวบางที่กำลังจรดน้ำหนักอย่างมั่นคง หลินฟางเซียนมิได้สนใจสายตาหวาดระแวงของบรรดาผู้ใหญ่บ้านและคหบดีประจำตำบลที่นั่งอยู่เบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย สำเนาสัญญาการค้าฉบับปรับปรุงใหม่ถูกผลักออกไปเบื้องหน้าด้วยปลายนิ้ว ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะคลี่ยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "พวกท่านคิดว่าการผูกขาดใบชาเกรดพรีเมียมของตำบลเมฆา จะยังคงปลอดภัยภายใต้สนธิสัญญาเก่าที่เอื้อประโยชน์ให้เฉพาะตระกูลหลิวได้อีกนานแค่ไหนกันคะ?" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้งบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องโถงรับรอง หลี่ซาน ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าผู้ทรงอิทธิพลถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นถึงภรรยาของแม่ทัพผู้เยือกเย็นด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นระคนทึ่ง ใครเล่าจะคาดคิดว่าคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เคยเอาแต่ใจ ในยามนี้จะก้าวขึ้นมาเป็นหมากตัวสำคัญที่กำลังจัดกระดานการเมืองระดับท้องถิ่นด้วยมันสมองอันน่าสะพรึงกลัว "แต่นั่น... มันคือข้อตกลงที่บรรพบุรุษทำร่วมกันมานะแม่นางหลิน..." หลี่ซานอ้อมแอ้มพยายามหาข้ออ้าง "บรรพบุรุษล่วงลับไปนานแล้วค่ะท่านผู้ใหญ่ แต่คนในตำบลนี้ยังต้องกินต้องใช้ ลูกหลานของพวกท่านยังต้องศึกษาเล่าเรียน หากข้าปล่อยให้พ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงสูบเลือดสูบเนื้อไร่ชาแห่งนี้ไปจนหมดสิ้น เกรงว่าอีกไม่นาน... ตำบลเมฆาคงเหลือแต่ซากปรักหักพัง มิใช่ดินแดนอุดมสมบูรณ์ดังเช่นทุกวันนี้" ฟางเซียนวางพู่กันลง เสียงกระทบเบาๆ กลับดังราวกับเสียงก้องกังวานในใจของทุกคน การเมืองท้องถิ่นไม่ใช่เรื่องของการใช้กำลังทหารหักหาญ หากแต่คือศิลปะของการผูกมัดผู้คนด้วยผลประโยชน์และความอยู่รอด ฟางเซียนเรียนรู้เรื่องนี้อย่างรวดเร็วผ่านประสบการณ์ข้ามภพและตำราพิชัยสงครามที่นางประยุกต์เข้ากับการค้าขาย ไร่ชาของนางไม่ได้เป็นเพียงแค่แหล่งผลิตใบชาชั้นเลิศอีกต่อไป แต่มันคือศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สามารถสั่นคลอนอำนาจมืดของขุนนางท้องถิ่นที่คอยสูบ ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักหลังใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงคั่วใหม่ผสมผสานกับกลิ่นอายดินหลังฝนลอยอบอวล แม่ทัพหานหยางยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง สายตาคมกริบมองร่างบางที่กำลังเดินกลับเข้ามาจากเรือนประชุมด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความห่วงใยและภาคภูมิใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมนั้น เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามالหาใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องหลบอยู่เบื้องหลังความคุ้มครองของสามี นางคือพยัคฆ์สาวผู้สง่างามที่พร้อมขย้ำศัตรูให้จมเขี้ยวด้วยรอยยิ้ม "ดูท่า... การประชุมวันนี้คงเป็นไปตามที่เจ้าคาดการณ์ไว้นะคะท่านพี่" ฟางเซียนก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับถอดเสื้อคลุมกันหนาวออก หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยความเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย แต่แววตายังคงเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ หานหยางเดินเข้ามาใกล้ ยื่นจอกน้ำชาอุ่นๆ ที่เขาเป็นคนชงเองให้กับนาง ดวงตาคมเข้มทอดมองอย่างอ่อนโยน "เจ้าเล่นเกมการเมืองกับพวกเขี้ยวลากดินเหล่านั้น... ไม่กลัวพวกเขาตลบหลังหรืออย่างไร ยัยตัวแสบ" ฟางเซียนรับจอกชาขึ้นจิบ รสชาติกลมกล่อมช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในสมอง นางเงยหน้าสบตากับสามี รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าพวกเขาฉลาดพอ ก็ควรจะรู้ว่าการร่วมมือกับข้าคือกำไร แต่ถ้าพวกเขายังโง่เขลาเบาปัญญา... ข้าก็มีวิธีทำให้พวกเขากลายเป็นขอทานภายในชั่วข้ามคืนเช่นกันค่ะ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเคมีที่ลงตัวอย่างน่าประหลาด สามีคือนายทหารผู้เกรียงไกรในในสนามรบแต่มักจะพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักแกมเจ้าเล่ห์ของภรรยาเสมอ หานหยางยกมือหนาขึ้นลูบศีรษะทุยของนางเบาๆ อย่างรักใคร่ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรงผิดปกติ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!" เสียงพ่อบ้านหน้าซีดเผือดตะโกนทะลุประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "กองตรวจการจากเมืองหลวง... นำโดยใต้เท้าเฉินผู้ขึ้นชื่อเรื่องความอยุติธรรม กำลังนำกำลังทหารบุกเข้ามาอายัดไร่ชาของเรา ด้วยข้อหา... สมรู้ร่วมคิดกับกบฏค้าขายผิดกฎหมายขอรับ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเซียนแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะระคนความฉงน ขณะที่หานหยางหรี่ลงอันตราย มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดัชเชสโพดำ" นะคะ