ความลับที่ต้องปิดบัง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดินสกปรกโสมม ไม่ได้ทำให้สติของแม่ทัพหานหยางพร่าเลือนลงแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นยังคงจ้องมองผ่านซี่กรงเหล็กหนาไปยังเงาร่างของขุนนางกรมคลังที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกด้วยความสะใจ "ท่านแม่ทัพหาน... เสบียงทัพล็อตใหญ่ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงตราประทับลับประจำกองทัพชายแดนใต้ หากไม่ใช่เพราะท่านแอบติดต่อกับชนเผ่ากบฏ แล้วหลักฐานเหล่านี้จะไปปรากฏอยู่ในจวนของท่านได้อย่างไรเล่า?" เสียงแหลมเล็กของสุนัขรับใช้แห่งกังฉินเอ่ยเยาะเย้ย พร้อมกับยื่นราชโองการปลอมแปลงที่ประทับรอยนิ้วมือของเขาอย่างแนบเนียน หานหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเปื้อนฝุ่นควันสนามรบมีรอยฟกช้ำจากการทรมาน แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นยังคงแสดงถึงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เขาไม่เคยเกรงกลัวความตายในสนามรบ แต่สิ่งที่เขากังวลที่สุดในวินาทีนี้... คือใบงดงามของภรรยาตัวน้อยที่เพิ่งจะกลับตัวกลับใจมาทำไร่ชาด้วยกันต่างหาก หากเขาพลาดท่าล้มลงในเกมการเมืองนี้ ฟางเซียนที่บอบบางและไร้ที่พึ่งจะเผชิญหน้ากับฝูงสุนัขป่าเหล่านี้อย่างไร *ข้าขอโทษนะฟางเซียน... ดูท่าว่าสามีคนนี้จะปกป้องเจ้าได้ถึงเพียงนี้* ในขณะที่เงื้อมมือของมัจจุราชกำลังจะเอื้อมมาถึงตัว จู่ๆ เปลวไฟจากคบเพลิงริมผนังก็กะพริบไหววูบราวกับถูกกระแสลมพายุพัดผ่านอย่างรุนแรง ทั้งห้องขังพลันตกอยู่ในความมืดมิดชั่วพริบตา ก่อนที่กลิ่นหอมเย็นประหลาดคล้ายดอกเหมยยามค่ำคืนจะโชยเข้าแตะจมูก ขุนนางกังฉินและผู้คุมต่างพากันไอโขลกด้วยความแสบตา พร้อมกับทรุดฮวบลงไปนอนกองกับพื้นทีละคนอย่างไร้เรี่ยวแรง หานหยางขมวดคิ้วแน่น ฝืนพยายามดึงโซ่ตรวนที่ล่ามข้อมือ แม้เรี่ยวแรงจะลดลงไปครึ่งหนึ่งจากยาสลบชนิดพิเศษ แต่สัญชาตญาณนักรบทำให้เขากวาดสายตามองฝ่าความมืดทันที เงาร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทและสวมหน้ากากเงินลายบุปผาซ่อนกลิ่นก้าวผ่านร่างผู้คุมที่หมดสติเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวปราดเปรียวและงดงามราวกับภูตพราย นางไม่ได้เอ่ยคำใดเลยแม้แต่ครึ่งคำ นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวสะบัดเพียงครั้งเดียว กุญแจทองเหลืองดอกใหญ่ก็หลุดออกจากรูกุญแจด้วยลวดเส้นเล็กที่ถูกตวัดอย่างเชี่ยวชาญ "เจ้าเป็นใคร?" หานหยางเค้นเสียงถามด้วยความระแวดระวัง แม้สตรีตรงหน้าจะช่วยชีวิตเขา แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทุกคนล้วนน่าสงสัย สตรีปริศนาไม่ได้ตอบคำถาม นางเพียงแต่ยื่นขวดหยกบรรจุโอสถทิพย์ระงับพิษและสมานแผลมาให้เขา พร้อมกับทิ้งถุงหอมปักลายใบชาเขียวสดไว้บนตักแกร่ง ดวงตากลมโตภายใต้หน้ากากเงินช้อนขึ้นมองเขาด้วยประกายวิบวับที่เต็มไปด้วยความซุกซนและคุ้นเคยอย่างประหลาด ก่อนที่นางจะพลิ้วกายหายลับไปทางช่องระบายอากาศราวกับสายลม ทิ้งไว้เพียงประโยคสั้นๆ ที่ลอยมาตามอากาศ "สามีโง่... ดื่มยาเสีย แล้วรีบกลับไปจัดการงานที่ไร่ชา อย่าให้ข้าวของเสียหายล่ะ" หานหยางเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ น้ำเสียงนั้น... สุ้มเสียง กลิ่นกาย และแม้แต่ถุงหอมใบนั้น ล้วนเป็นของภรรยาของเขา หลินฟางเซียน! เขารีบคว้าขวดโอสถกระดกเข้าปาก ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเรี่ยวแรงกลับคืนมาเป็นปลิดทิ้ง ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า เสียงฝีเท้าของกองกำลังเสริมฝ่ายศัตรูก็เริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทว่า บนโต๊ะไม้ไผ่กลางเรือนพักในไร่ชาหมื่นลี้ หลินฟางเซียนในชุดนอนผ้าแพรสีพีชกำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ อย่างสบายอารมณ์ นางหยิบผลสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงก่ำจากมิติลับเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พลางรำพึงรำพันเบาๆ กับตัวเอง "ป่านนี้ตาบดนั่นคงกำลังงงเป็นไก่ตาแตกแน่ๆ ที่เห็นภรรยาบู๊ระห่ำกว่าสามี..." นางอมยิ้มขบขัน ทันใดนั้น หน้าต่างห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงลมยามวิกาล ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหานหยางที่ควรจะถูกจองจำอยู่ในคุกใต้ดินลึกสามชั้น บัดนี้กลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าผ้าม่าน พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากซึ่งนางไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตคู่! "เจ้าเรียกใครว่าตาบดหรือ... ฮูหยินของข้า?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่โอบกอดเอวบางไว้แน่นจนแทบจมหายไปกับอกเสื้อที่ยังหลงเหลือกลิ่นอายควันไฟและคราบเลือดจางๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเซียนแข็งค้างในทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักได้ว่า... แผนการลอบช่วยสามีอย่างไร้ร่องรอยของนาง ได้ถูกเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขาเสียแล้ว! ดัชเชสโพดำขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ