ตบหน้าคนด้วยความสำเร็จ

เสียงกีบเท้าม้าหลายสิบควบกระโชกสะเทือนผืนดินจนฝุ่นตลบอบอวล คล้ายพายุย่อมๆ ที่โถมเข้าประชิดเขตชายขอบของไร่ชาตระกูลหานอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง ทว่ากลางลานตากใบชาอันกว้างขวาง หลินฟางเซียนกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงปัดเศษใบชาแห้งออกจากปลายนิ้วอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองผู้มาเยือนที่แต่งกายด้วยชุดขุนนางชั้นสูงจากเมืองหลวง ซึ่งนำโดย "ใต้เท้าสวี่" ขุนนางกรมคลังผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข็ญและมักเป็นกระบอกเสียงให้แก่ตระกูลเดิมของนางในการหาเรื่องกลั่นแกล้ง "บังอาจ! หลินฟางเซียน เจ้าช่างกล้าหาญนัก ถึงกับซุกซ่อนสิ่งผิดกฎหมายและหลีกเลี่ยงภาษีการค้าชา ถึงขนาดต้องให้พวกข้าเดินทางมาตรวจสอบด้วยตัวเองเชียวหรือ!" เสียงแหลมสูงของใต้เท้าสวี่ตวาดก้องพร้อมก้าวลงจากหลังม้า สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรอยยิ้มสมเพชเวทนา ขณะที่เหล่าทหารติดตามต่างกรูเข้ามาล้อมรอบโรงงานแปรรูปชาขนาดใหญ่ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ ด้านหลังของขุนนางกรมคลังยังมีร่างสะท้านของอนุภรรยาจากตระกูลเดิมของนางที่จงใจติดตามมาดูความฉิบหายด้วยความสะใจ หานหยาง ก้าวออกมายืนบังภรรยาไว้ครึ่งก้าว ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาดั่งพญาอินทรีย์วาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร มือหนากำด้ามกระบี่ข้างกายแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ใต้เท้าสวี่ โปรดระวังวาจา ไร่ชาแห่งนี้ทำถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ หากท่านกล่าวหาลอยๆ เช่นนี้ เกรงว่าต่อให้ท่านมีอำนาจจากเมืองหลวง ก็อาจจะเดินกลับออกไปได้ไม่ครบสามสิบสอง!" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบทันที ความกดดันจากไอสังหารของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำให้ทหารหลวงบางนายถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่าใต้เท้าสวี่กลับหัวเราะรơiร่าหาความเกรงกลัวไม่ "ฮ่าๆๆ ท่านแม่ทัพหาน! ท่านหลงเสน่ห์สตรีไร้ค่าผู้นี้จนตาบอดไปแล้วกระมัง? หลักฐานฟ้องอยู่ทนโท่ว่าพวกเจ้าแอบลักลอบส่งออกใบชาชั้นดี "หยกมรกตพันลี้" ไปยังแคว้นเหนือโดยไม่ผ่านการประทับตราภาษีจากกรมคลัง จงเปิดคลังสินค้าเดี๋ยวนี้! หากข้าพบแม้แต่กลีบเดียว พวกเจ้าสองคนสามีภรรยาจะต้องถูกสวมกุญแจมือข้อหากบฏ!" ฟางเซียนยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังและเยือกเย็นจนน่าประหลาด นางก้าวเท้าแซงหน้าสามีออกเผชิญหน้ากับขุนนางเฒ่าด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ "ใต้เท้าสวี่ใจร้อนเกินไปแล้วกระมังคะ... ท่านบอกว่าพวกเราลักลอบค้าขายผิดกฎหมาย งั้นเชิญท่านตรวจสอบให้เต็มที่เลยค่ะ เชิญ!" นางผายมือไปยังคลังสินค้าหลังใหญ่ที่ประตูถูกปลดล็อกโดยบ่าวรับ-ใช้ในไร่ ทันทีที่บานประตูไม้หนาถูกผลักออก กลิ่นหอมละมุนล้ำลึกของใบชาคั่วชั้นเลิศก็โชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จนคนที่กำลังจะหาเรื่องถึงกับสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่กระสอบชาเถื่อนอย่างที่ฝ่ายนั้นคาดฝัน ทว่ามันคือชั้นวางไม้ประณีตที่เรียงรายไปด้วยกล่องชาเคลือบกระเบื้องเคลือบสีนิลทอง ประทับตราประทับราชสำนักอย่างถูกต้องชัดเจนทุกกล่อง และที่สะดุดตาที่สุดคือ เอกสารใบอนุญาตการค้าพิเศษที่ลงพระนามโดยองค์รัชทายาทและตราประทับทองคำแท้จากท้องพระโรง วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ใต้เท้าสวี่หน้าถอดสี รอยยิ้มเย้ยหยันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขารีบก้าวเข้าไปคว้าเอกสารขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ไล่สายตาอ่านทีละบรรทัดจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก "เป็นไปได้... เป็นไปได้อย่างไร! ตราประทับนี้... นี่คือสิทธิ์การค้าผูกขาดที่องค์รัชทายาทพระราชทานให้แก่... ไร่ชาหยกสวรรค์ของฮูหยินหานโดยตรง!" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "ใต้เท้าสวี่ตาไม่ฝาดหรอกค่ะชาล็อตนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ผิดกฎหมาย แต่กำไรสุทธิจากการส่งออกไตรมาสแรกนี้สูงถึงสามแสนตำลึงทอง ซึ่งเงินจำนวนครึ่งหนึ่ง... ข้าได้ทูลเกล้าฯ ถวายเข้าท้องคลังหลวงเพื่อใช้เป็นเสบียงแก่กองทัพชายแดนของสามีข้าเรียบร้อยแล้ว ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง..." นางหันไปมองอนุภรรยาตระกูลเดิมที่ยืนตัวสั่นงันท่ามกลางความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พอที่จะซื้อคฤหาสน์ของตระกูลเดิมท่านได้สักสามหลังเลยทีเดียวค่ะ ไม่ทราบว่า... ใต้เท้ายังต้องการตรวจสอบ 'ความผิด' ของพวกเราอีกไหมคะ หรือว่าท่านอยากจะช่วยข้าตรวจนับเงินกำไรกองโตนี้แทนดี?" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เหล่าทหารและข้าราชการจากเมืองหลวงต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ใต้เท้าสวี่หน้าเขียวสลับม่วง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ ตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความสำเร็จและความจริงที่ไร้ช่องโหว่นี้ ทำให้ศัตรูถึงกับพ่ายแพ้ราบคาบโดยที่นางไม่ต้องลงมือใช้กำลังแม้แต่ปลายนิ้ว หานหยางมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความภาคภูมิใจจนแทบจะล้นปรี่ เขาเอื้อมมือมาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองขุนนางเมืองหลวง "ในเมื่อตรวจสอบจนพอใจแล้ว และไร่ชาของภรรยาข้าก็บริสุทธิ์ผุดผ่อง หวังว่าใต้เท้าคงจะรู้ทางกลับเมืองหลวงนะ... อย่าให้ข้าต้องเชิญพวกท่านออกไปด้วยกระบี่ของข้าเอง" ใต้เท้าสวี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบโค้งตัวคำนับลนลานแล้วกวาดต้อนบริวารขึ้นหลังม้าควบหนีออกไปจากไร่ชาด้วยความอับอายขายขี้หน้า ท่าเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีของชาวบ้านและคนงานในไร่ชาดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงฝีม้าที่หนีเตลิด เมื่อความวุ่นวายสงบลง แสงอาทิตย์ยามเย็นก็เริ่มสาดส่องลงมาทาบทับไร่ชาเขียวขจีทอประกายระยิบระยับดั่งผืนพรมอัญมณี ฟางเซียนพรูลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมาสบตากับสามีที่ก้มลงมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏ "เจ้าเก่งกาจเกินไปแล้ว... ฮูหยินของข้า" หานหยางกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "เรื่องการค้าข้าถนัดนักค่ะท่านพี่..." ฟางเซียนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะเอียงคอมองเขาด้วยแววตาระยิบระยับเจ้าเล่ห์ "แต่เรื่องปรนนิบัติสามี... คืนนี้คงต้องให้ท่านพี่เป็นฝ่ายพิสูจน์ฝีมือบ้างแล้วล่ะค่ะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของพ่อบ้านลุงเฉินที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "นายท่าน! ฮูหยิน! แย่แล้วขอรับ! มี... มีราชโองการด่วนจากในวังหลวงมาถึงท่านแม่ทัพ! และ... และคนที่อัญเชิญราชโองการมา คือองค์ชายสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องการตามรังควานท่านเมื่ออดีต มิหนำซ้ำ... เขายังประกาศกร้าวที่หน้าหมู่บ้านว่า จะมารับ 'พระชายาองค์เดิม' กลับเมืองหลวงด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาคมของหานหยางวาวโรจน์ขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด ขณะที่หลินฟางเซียนชะงักค้างรอยยิ้มบนใบหน้า เมื่อตระหนักได้ว่าศึกชิงบัลลังก์และศึกหัวใจกำลังจะเปิดฉากขึ้นพร้อมกันในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!