ตลาดนัดชายแดน

“ข้าไม่ได้เป็นอะไร ท่านแม่ทัพ! โปรดถอยออกไปจากหน้าประตูบานนี้เดี๋ยวนี้!” เสียงของข้าตะโกนออกไปพร้อมกับมือที่เร่งรีบเก็บ ‘อุปกรณ์ทดสอบค่าดินแบบพกพา’ เข้ามิติส่วนตัว ลมหายใจหอบถี่ของข้าไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ได้เห็นผลวิเคราะห์จากดินในไร่ชาฝั่งทิศเหนือที่อุดมสมบูรณ์เกินคาดคิด หานหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แรงปะทะจากฝ่ามือหนาของเขาจะทำให้กลอนประตูไม้เก่าครูดคราดจนเกือบหลุด “ฟางเซียน! เจ้ากักตัวอยู่ในนั้นมาสองชั่วยามแล้ว ถ้าเจ้าไม่เปิด ข้าจะพังมันเข้าไปจริงๆ!” เมื่อข้าแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย แผ่นอกกว้างที่สวมชุดเกราะอ่อนตัวในของท่านแม่ทัพก็ปรากฏแก่สายตา หานหยางดูร้อนรน แววตาคมกริบของเขากวาดมองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อหาบาดแผล ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของข้าซึ่งยังคงมีรอยเปื้อนดินจางๆ “เจ้าทำอะไรของเจ้า...” เขาขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมมาปัดเศษดินที่ข้างแก้มข้าอย่างถือวิสาสะ สัมผัสที่หยาบกร้านทว่าแผ่วเบานั้นทำให้หัวใจข้าเต้นผิดจังหวะ “ข้าแค่กำลังวางแผนจะไปตลาดนัดชายแดนในวันพรุ่งนี้... เพื่อหาทางจัดการกับพวก ‘กาฝาก’ ที่กดราคาใบชาของเรา” ข้าตอบพลางเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นนี้ เช้าวันต่อมา ตลาดนัดชายแดนเมืองจิ่วโจวไม่ได้คึกคักอย่างที่คิด กลิ่นสาบของวัวควายผสมปนเปไปกับกลิ่นเครื่องเทศราคาถูก เสียงตะโกนโหวกเหวกของพ่อค้าคนกลางที่ยืนขวางหน้าตลาดเปรียบเสมือนกำแพงที่ขวางทางรวยของข้า “ท่านแม่ทัพหาน! ใบชาจากไร่ของท่านน่ะเหรอ? โถ่... สภาพแบบนั้น ใครจะกล้ารับซื้อ? เอาไปทำเป็นปุ๋ยก็ยังนับว่าเสียของเลย!” ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยสวมชุดผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามาขวางหน้าเรา แววตาของมันกวาดมองข้าด้วยความดูหมิ่น ก่อนจะหันไปแสยะยิ้มให้หานหยาง “ถ้าท่านอยากได้เงินก้อนไปซ่อมเรือน ก็ขายสิทธิ์การค้าทั้งหมดให้ข้าเสียเถิด ข้าให้ราคาครึ่งหนึ่งของตลาด... นับว่ามีเมตตามากแล้วนะ” ข้าก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีจากชาติก่อนผุดขึ้นบนใบหน้า “ครึ่งหนึ่งของตลาดงั้นหรือคะ? พ่อค้าจาง... ท่านช่างมีเมตตาเสียจนข้าอยากจะกราบงามๆ แต่เสียดายที่กฎของตลาดชายแดนระบุไว้ชัดเจนว่า ‘ห้ามผู้ใดผูกขาดการรับซื้อสินค้าเกษตรโดยไม่ผ่านการตรวจสอบคุณภาพจากทางการ’ ไม่ทราบว่าท่านลืมกฎข้อนี้ไปแล้ว หรือว่าตั้งใจจะท้าทายอำนาจของท่านแม่ทัพกันแน่?” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ พ่อค้าจางหน้าซีดเผือดลงทันที หานหยางก้าวมาขนาบข้างข้า ร่างกายกำยำของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนคนรอบข้างต้องถอยกรู “ข้าไม่ทราบว่ากฎของทางการสำคัญพอที่จะทำให้ท่านเลิกเป็นปลิงดูดเลือดชาวบ้านได้หรือไม่ แต่ถ้าวันพรุ่งนี้ข้ายังเห็นท่านข่มขู่ชาวไร่คนไหนอีก... คงต้องลองไปคุยกันที่คุกหลวงดูสักครา” เราเดินแยกตัวออกมาจากกลุ่มพ่อค้าที่แตกกระเจิง ข้าลอบสังเกตเห็นใบชาในตะกร้าที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง มันเป็นใบชาเกรดต่ำที่ถูกปนด้วยก้านไม้และสิ่งเจือปน ข้าหยิบขึ้นมาพิจารณาแล้วกระตุกยิ้ม “หานหยาง... หากเราแปรรูปใบชาที่ไร้ค่าเหล่านี้ให้กลายเป็น ‘ชาปรุงรส’ ด้วยสูตรลับจากมิติของข้า เราจะไม่ต้องง้อพ่อค้าหน้าเลือดพวกนี้อีกเลย” เขามองข้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น “เจ้าเปลี่ยนไปมาก... ฟางเซียน แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้างหลังเจ้าเสมอ” เมื่อกลับถึงจวน ข้าเร่งเข้ามิติเพื่อคั่วใบชาด้วยไฟที่ควบคุมอุณหภูมิได้อย่างแม่นยำ กลิ่นหอมฟุ้งของชาคั่วไฟอ่อนๆ ผสมกับดอกไม้ป่าที่เก็บมาจากหลังเขาอบอวลไปทั่วครัว ข้าตัดสินใจทำ ‘ชาหมักกลิ่นกุหลาบ’ บรรจุลงในห่อกระดาษสาที่ทำขึ้นอย่างประณีต ขณะที่หานหยางกำลังจะเอ่ยปากถามว่ากลิ่นหอมนี้คือสิ่งใด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงขององครักษ์ที่ดูแตกตื่น “ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ! มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ฮ่องเต้ทรงมีคำสั่งให้ท่านต้องออกเดินทางคืนนี้ เพื่อไปปราบกบฏที่ชายแดนตะวันตกโดยไม่มีกำหนดกลับ!” ข้าชะงักมือที่กำลังมัดเชือกห่อชา กลิ่นชาหอมละมุนยังคงลอยอบอวล แต่ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ หานหยางหันมาสบตาข้า แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวกลับฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด ข้าก้าวไปข้างหน้า มือสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะคว้าแขนเสื้อเขาไว้ “หากท่านต้องไป... แล้วเรื่องไร่ชาและพวกพ่อค้าที่จ้องจะเล่นงานเราล่ะ?” ข้าถามด้วยเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด หานหยางไม่ตอบ แต่เขากลับดึงตัวข้าเข้าไปกอดแน่นจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง “จงเปิดห่อชาของเจ้าออกเสีย ฟางเซียน...” เขาเอ่ยเสียงกระซิบข้างหู “สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้... อาจไม่ใช่แค่ชา แต่มันคือสิ่งที่จะทำให้เจ้ากลายเป็นเป้าหมายที่อันตรายที่สุดในเมืองนี้ นับแต่นี้ไป... จงระวังตัวให้ดี” เขายื่นม้วนกระดาษเก่าๆ ที่ประทับตราลับของกองทัพใส่มือข้า ก่อนจะผละออกแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ข้ายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของชาที่เริ่มจางลง ข้าคลี่ม้วนกระดาษออก... และต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นรายชื่อของ ‘สายลับ’ ที่แฝงตัวอยู่ในจวนของข้าเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ