เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

"ถ้าไม่อยากให้ฉันทำมากกว่าที่ทำไปเมื่อคืน ก็เลิกจ้องด้วยสายตาแบบนั้นสักที" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าด้วยความงัวเงียดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเผลอถอยกรูดไปจนเกือบตกเตียง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ติดอยู่บนตัว 'ทัพพ์' ผสมกับกลิ่นอายความร้อนแรงของวิศวะหนุ่มยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะย้ำเตือนว่าเมื่อคืนมันไม่ใช่แค่ฝัน ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าและรอยจางๆ บนผิวหนังบอกเล่าเรื่องราวที่ฉันพยายามจะปัดตกไปจากความทรงจำ ทว่าสัมผัสจากวงแขนแกร่งที่ยังรั้งเอวฉันไว้หลวมๆ กลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ใครมอง... อย่าหลงตัวเองนักเลยพี่ทัพพ์" ฉันเค้นเสียงตอบโต้ ทั้งที่แก้มร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออก ทัพพ์ยันตัวขึ้นนั่งช้าๆ แผ่นหลังกว้างที่มีรอยสักจางๆ ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้สวมเสื้อ และนั่นก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ในห้องคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองดูบีบคั้นขึ้นไปอีก เขาหันมามองฉัน นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วใบหน้าของฉันเหมือนกำลังค้นหาความจริงบางอย่าง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่านใจคนได้ทะลุปรุโปร่ง "เหรอ? แต่หน้าเธอตอนนี้ มันฟ้องนะว่ากำลังนึกถึงตอนที่ฉัน..." "หยุด! ห้ามพูด" ฉันรีบคว้าหมอนข้างเขวี้ยงใส่เขา ทัพพ์รับมันไว้ได้ง่ายดายด้วยมือเดียวพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอที่ดูร้ายกาจจนน่าหมั่นไส้ ฉันรีบกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะคว้ามาแนบอกแล้วพยายามลุกหนี แต่ทว่าแรงดึงที่ข้อมือกลับหยุดฉันไว้ได้ทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูหยิ่งผยองบัดนี้กลับดูนิ่งเงียบ แฝงความซับซ้อนที่ฉันไม่อาจเข้าใจ "จะไปไหน?" "กลับหอค่ะ ขืนอยู่ต่อเดี๋ยวจะเสียเวลาชีวิตไปมากกว่านี้" "เสียเวลาเหรอ?" ทัพพ์ก้าวลงจากเตียงช้าๆ เขาไม่แม้แต่จะเขินอายที่เปลือยท่อนบนเดินเข้ามาหาฉัน ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาดูเหมือนยักษ์ใหญ่ที่กำลังกักขังฉันไว้ในกรงขังที่มองไม่เห็น "เมื่อคืนเธอไม่ได้เป็นคนขอร้องให้ฉัน 'ช่วย' เองเหรอ รินรดา" คำถามนั้นกระแทกเข้ากลางใจจนฉันชะงัก ปมในอดีตที่ฉันเคยพยายามขีดเส้นแบ่งระหว่างเรามันขาดสะบั้นลงไปแล้วเมื่อคืนนี้ ความสัมพันธ์ที่เคยชัดเจนว่า 'เกลียด' บัดนี้กลายเป็นความคลุมเครือที่น่ากลัว... น่ากลัวว่าถ้าฉันถลำลึกไปกว่านี้ ฉันจะไม่มีวันกลับออกมาได้ "นั่นเพราะฉันเมา" ฉันตอบเสียงแข็ง พยายามหลบสายตาที่ร้อนแรงนั่น "และฉันก็หวังว่าพี่จะลืมมันไปซะ ถือซะว่ามันคือบทเรียนของเด็กวิศวะที่ใจกล้าเกินไป" ทัพพ์หยุดยืนตรงหน้าฉัน ระยะห่างที่เหลือน้อยนิดทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับพวงแก้ม เขาเลื่อนมือมาเชยคางฉันขึ้น บังคับให้ฉันสบตา "ฉันไม่เคยลืมบทเรียนที่สำคัญขนาดนี้หรอกนะ" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเราแทบจะแตะกัน "โดยเฉพาะกับคนที่ปากเก่งแต่มือสั่นอย่างเธอ" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ฉันอยากจะโต้ตอบ อยากจะผลักเขาออกไปให้ไกล แต่ร่างกายกลับทรยศความนึกคิด มันแข็งทื่อราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตผ่านร่างเมื่อเขากดจูบเบาๆ ลงที่ริมฝีปากอีกครั้ง—ไม่ใช่ความรุนแรงแบบเมื่อคืน แต่เป็นความโหยหาที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง ตึ้ง! เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นตามด้วยเสียงโวยวายที่คุ้นหูอย่างยิ่ง "ไอ้ทัพพ์! มึงตื่นหรือยังวะ? กูเอาของมาให้ข้างล่างเนี่ย บอกว่ามึงฝากซื้อข้าวเช้าไม่ใช่เหรอ เปิดประตูให้กูหน่อย!" เสียง 'แทนคุณ' เพื่อนตัวดีของเขาทำให้เราสองคนผละออกจากกันราวกับโดนของร้อน ทัพพ์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันมามองฉันที่สภาพยุ่งเหยิงไม่แพ้กัน "รออยู่ในนี้ อย่าเพิ่งออกไป" ทัพพ์สั่งเสียงเข้มก่อนจะคว้าเสื้อยืดมาสวมอย่างลวกๆ แล้วเดินไปที่ประตู แต่ทว่า... จังหวะที่ทัพพ์หมุนลูกบิดเปิดออก แทนคุณกลับถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปทันทีเมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับฉันที่นั่งกอดเสื้อผ้าอยู่บนเตียง "โอ้โห... กูกะว่าจะมาเซอไพรส์ แต่กลายเป็นกูที่โดนเซอไพรส์เอง" แทนคุณกวาดสายตามองสภาพห้องที่ดูออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะหันไปแสยะยิ้มให้ทัพพ์ "นี่มึง 'ปราบพยศ' น้องเขาถึงห้องเลยเหรอวะ? ไม่เบานี่หว่าเพื่อน" ทัพพ์ก้าวขวางหน้าแทนคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ แต่ก่อนที่พวกเขาจะปะทะคารมกันไปมากกว่านี้ โทรศัพท์ของทัพพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏบนหน้าจอให้เห็นชัดเจนจนหัวใจฉันหล่นวูบ *ข้อความจาก: 'แฟนเก่า' ทัพพ์* *'ขอบคุณเรื่องเมื่อคืนนะทัพพ์... เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ'* ทัพพ์ชะงักไปทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความว่างเปล่าชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมามองฉันที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงมุมห้อง... และความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มคลุมเครือ ก็ดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!