บุคคลที่สามเข้ามาแทรก

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับไอร้อนระอุจากเครื่องชงในคาเฟ่ใต้คณะ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มันกลับเดือดพล่านราวกับน้ำในกาที่กำลังจะล้นทะลัก "พี่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของทัพพ์ที่ขยับเข้ามาเบียดชิดจนไหล่แทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นจัดจากตัวเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ติดที่ผนังกระจกเย็นเฉียบด้านหลังเสียแล้ว รินรดาเชิดหน้าขึ้น ส่งสายตาดื้อรั้นกลับไปโดยไม่ยอมลดละ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกอยู่รอมร่อ "รินก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ พี่ทัพพ์นั่นแหละที่คิดไปเอง" "คิดไปเองเหรอ?" ทัพพ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงจ้องมองคนตัวเล็กที่ชอบทำตัวพยศใส่เขาได้ตลอดเวลา นิ้วเรียวหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะจงใจเกลี่ยปลายนิ้วลงบนผิวแก้มแผ่วเบาจนรินต้องสะดุ้ง "แล้วที่ยืนหน้าแดง แจกยิ้มหวานให้ไอ้เด็กปีหนึ่งเมื่อกี้... พี่ก็ตาฝาดไปเองว่างั้น?" "เขาก็แค่น้องที่คณะค่ะ อีกอย่าง... รินจะคุยกับใคร ยิ้มให้ใคร มันก็สิทธิ์ของริน" คำพูดที่ตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัวนั่นแหละที่ทำให้เส้นความอดทนของเดือนคณะวิศวะปี 3 ขาดผึ่ง ทัพพ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวมากกว่าเดิม ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังกระจกไว้เพื่อกักขังคนตัวเล็กให้อยู่ในอาณาเขตของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ปากดีนักนะเด็กนี่..." ทัพพ์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่ทำเอาขาของรินแทบจะหมดแรง "อยากลองดีกับพี่นักใช่ไหม หื้ม?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความเสน่หาและการเอาชนะ ทว่าในวินาทีที่จังหวะหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นหนึ่งเดียว และใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน... "พี่ทัพพ์คะ..." เสียงหวานใสที่ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาโลกทั้งใบหยุดหมุนไปดื้อๆ ทัพพ์ชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความกรุ่นโกรธและความปรารถนาเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัว รินรดาเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเงาร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปดูแพงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใกล้โต๊ะที่พวกเขายืนอยู่ หญิงสาวคนนั้นส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ทัพพ์ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉาบไว้ด้วยความมั่นใจและคุ้นเคยอย่างดี "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่ทัพพ์... จำรดาได้ไหมเอ่ย?" สิ้นคำพูดนั้น ทัพพ์ก็ผละออกจากรินรดาทันทีราวกับโดนไฟลวก ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ก่อนจะมืดมนลงจนน่ากลัว สันจมูกโด่งคมกระตุกเกร็ง และกล้ามเนื้อทุกส่วนบนใบหน้าขึ้นสันนูนด้วยความกรุ่นโกรธที่ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ รินรดามองหน้าทัพพ์สลับกับผู้หญิงมาใหม่ ความรู้สึกหน่วงแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นอาการของคนตัวโต ร่างสูงยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น รังสีความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา แฟนเก่าของทัพพ์... กลับมาแล้ว และดูเหมือนว่า การปรากฏตัวของเธอกำลังจะทำให้เสือร้ายที่กำลังคลั่งรักตัวนี้... สติแตกจนควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!