ขีดจำกัดความอดทน

“ถ้าพี่มองว่าความรู้สึกของรินเป็นของเล่นที่อยากหยิบมาปั่นหัวตอนไหนก็ได้ งั้นพี่ก็คิดผิดแล้วค่ะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับจะกรีดลงบนหัวใจของคนตรงหน้า ทัพพ์ชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูห้องเชียร์ เขายืนนิ่งอยู่กลางทางเดินที่เงียบสงัดหลังเลิกกิจกรรม อากาศรอบกายเขาราวกับจะลดอุณหภูมิลดต่ำลงจนติดลบเมื่อเขาหันกลับมามอง “ของเล่นงั้นเหรอ?” ทัพพ์ทวนคำ แววตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง “ใครบอกให้เธอคิดแบบนั้น” “ไม่ต้องมีใครบอกหรอกค่ะ พฤติกรรมพี่มันชัดเจนอยู่แล้ว” รินก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์ระเบิดออกมา “เดี๋ยวก็ใจดีจนรินเผลอใจ เดี๋ยวก็ผลักไสจนรินเหมือนคนโง่ พี่ต้องการอะไรกันแน่คะ? อยากให้รินหมุนรอบตัวพี่เหมือนคนไม่มีศักดิ์ศรี หรือแค่สะใจที่เห็นรินไปไม่เป็นเวลาพี่ทำเย็นชาใส่?” ทัพพ์ไม่ตอบ แต่เขาก้าวประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของรินชนเข้ากับกำแพงปูนเย็นเฉียบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ประจำตัวของเขาทำให้รินแทบขาดใจ เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา “เธอคิดว่าสิ่งที่ฉันทำ... มันคือการปั่นหัวงั้นสินะ” เสียงของทัพพ์แหบพร่าลง กระซิบอยู่ใกล้ริมฝีปากของเธอจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินไปทั่วใบหน้า “มันไม่ใช่เหรอคะ?” รินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก “พี่เห็นรินเป็นอะไร ทัพพ์...” “เป็นคนที่ฉันอยากจะขยี้ให้จมดิน... หรือไม่ก็อยากจะถนอมไว้จนคนอื่นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง” เขากัดฟันพูด ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความล้อเล่นอย่างที่เคยแสดงออก มันเต็มไปด้วยความสับสนและแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น “รินรดา เธออย่ามาท้าทายขีดจำกัดความอดทนของฉันตอนนี้ ถ้าเธอไม่อยากจบแบบที่เธอจะไม่มีวันได้เดินหนีฉันไปไหนอีก” รินนิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะกับคำขู่ที่แฝงไปด้วยความหึงหวงอย่างดิบเถื่อนนั่น มือหนาของทัพพ์ยกขึ้นแตะคางมนของเธอ บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ “พี่ทัพพ์...” “เงียบ” เขาขัดขึ้น เสียงเข้มดุดันแต่แฝงความนุ่มนวลอย่างประหลาดในจังหวะที่นิ้วโป้งของเขาไล้ลงบนริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ “ฉันไม่เคยใจดีกับใครมาก่อนในชีวิต แต่กับเธอ... ทุกอย่างที่ฉันทำ มันมีเหตุผล แต่ฉันยังไม่พร้อมจะให้เธอรู้” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนสายแทบขาด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านข้าง พร้อมกับเสียงหัวเราะกวนประสาทที่ขัดจังหวะทุกอย่างลง “โอ๊ะ... ดูเหมือนฉันจะมาผิดเวลาไปหน่อยนะ ว่าไหมทัพพ์?” ทัพพ์ผละออกจากตัวรินอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเขากลับมาเรียบเฉยเย็นชาเหมือนหน้ากากที่สวมใส่อยู่เป็นนิจ รินรดาหันไปมองต้นเสียง เห็นแทนคุณยืนพิงเสาด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตาที่จ้องมองมายังรินนั้นกลับไม่ได้ยิ้มตามปาก “มึงมาทำไม?” ทัพพ์ถามเสียงเรียบ “ก็เห็นเพื่อนยืนกักเด็กเฟรชชี่ไว้มุมมืดแบบนี้ ก็เลยกะจะมาเตือนน่ะสิว่า... อีกไม่กี่นาทีจะมีกรรมการตรวจความเรียบร้อยมาเช็กห้องนี้” แทนคุณเหลือบตามองรินรดาครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม “ริน... รีบไปเถอะ เดี๋ยวทัพพ์มันจะเผลอทำอะไรที่เธอจะรับผิดชอบไม่ไหวนะ” รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากออกจากภวังค์ เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้ใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเหลือบมองทัพพ์ที่ตอนนี้ยืนหันหลังให้เธออย่างเมินเฉย ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง เธอเดินผ่านหน้าแทนคุณไปโดยไม่พูดอะไร แต่ในเสี้ยววินาทีที่เดินสวนกัน แทนคุณกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำจนทัพพ์ไม่ได้ยิน “อย่าไว้ใจคนแบบมันเกินไปนักเลยริน... เพราะคนประเภททัพพ์น่ะ ถ้าไม่ได้ครอบครอง ก็มักจะทำลายให้พังคามือ” รินชะงัก ร่างกายชาวาบด้วยความหวาดหวั่น เธอสะบัดมือออกแล้วเดินหนีไปทันที ทิ้งให้สองเพื่อนสนิทเผชิญหน้ากันในความเงียบ ทัพพ์ไม่ได้หันมามองรินที่เดินจากไป แววตาของเขาเหม่อมองไปยังสุดทางเดินด้วยความสับสนที่ยากจะอธิบาย มือที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก “มึงชอบปั่นหัวคนอื่นนะแทน” ทัพพ์พูดโดยไม่หันไปมองเพื่อน “กูแค่พูดความจริง” แทนคุณเดินเข้ามาใกล้ “มึงก็รู้ว่ารินรดามันไม่ใช่เด็กที่จะยอมให้มึงปราบได้ง่ายๆ ถ้ามึงยังเลือกทางสายกลางแบบนี้... คนที่เจ็บที่สุด ก็คือมึงเอง” ทัพพ์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะหันมามองเพื่อนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ถ้ากูพัง... ก็แปลว่ากูยอมแลก” ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของแทนคุณก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตกใจอย่างเห็นได้ชัด เขาเงยหน้ามองทัพพ์ด้วยความกังวล “ทัพพ์... มีคนเห็นคลิปที่มึงยืนกอดรินรดาตรงนี้ แล้วเอาไปลงในเพจคณะแล้ว” ทัพพ์นิ่งงัน เขาหันไปมองทางที่รินรดาเดินไป ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนด้วยแววตาดุดันที่ไร้ซึ่งความปรานี “ใคร?” ฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!