ความหึงคือชนวน

"ถ้ารินยังยิ้มให้มันแบบนั้นอีกรอบ พี่จะจูบโชว์กลางโรงอาหารให้ดู... คอยดูสิ!" เสียงกระซิบที่กดต่ำลอดไรฟันของทัพพ์ดังชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของฉันอย่างแรง แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อขึ้นรอยแดงโดยไม่ต้องเดา ทว่าสิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าความเจ็บทางกาย กลับเป็นประกายไฟในดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะปีสามคนนี้... ดวงตาที่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและไอความหึงหวงที่แผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ฉันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พร้อมกับสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมทันทีโดยไม่ยอมลดละความพ่ายแพ้ "พี่ทัพพ์! ปล่อยนะ เจ็บ! เป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ย อยู่ๆ ก็ลากมาลงไม้ลงมือ" "ใช่... พี่มันบ้า!" ทัพพ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความดิบเถื่อนและความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานจนขีดสุด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาปูนเปลือยของโรงอาหารคณะ กั้นฉันไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยันค้ำยันไว้กับผนัง โอบล้อมฉันไว้ในพื้นที่แคบๆ ที่มีแต่กลิ่นกายคุ้นเคยและไอความร้อนระอุจากตัวเขา "แล้วรู้ไหมว่าใครมันทำให้พี่ต้องกลายเป็นบ้าแบบนี้!" บรรยากาศรอบตัวเราในมุมอับสายตานี้เงียบสงบลงทันที เมื่อผู้คนต่างพากันหลบสายตาหนີจากรัศมีอารมณ์ที่คุกรุ่นของทัพพ์ แต่มีสายตาคู่หนึ่งที่ยังยืนมองมาจากระยะไกล... แทนคุณ เพื่อนสนิทของทัพพ์ที่เพิ่งจะเดินมาแจกจ่ายรอยยิ้มพราวเสน่ห์และยื่นกระป๋องน้ำอัดลมให้ฉันเมื่อสิบนาที, ก่อนที่ทัพพ์จะพุ่งเข้ามาลากตัวฉันออกมาด้วยความโกรธจัด ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาตวัดมองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตกใจกับความรุนแรงที่เขาแสดงออกมาเป็นครั้งแรก "พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับรินนะ! พี่แทนเขาแค่หวังดีซื้อน้ำมาให้ แล้วเขาก็เป็นเพื่อนพี่ไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องทำตัวไร้เหตุผลขนาดนี้ด้วย" "เพื่อนเหรอ?" ทัพพ์ทวนคำ เสียงของเขาต่ำพร่าจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มขี้เก๊กและกวนประสาท บัดนี้กลับตึงเครียดจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น "สายตาที่ไอ้แทนมันมองริน มันไม่ใช่สายตาของเพื่อน! และที่สำคัญ... รินก็ดันยิ้มรับมันซะหวานหยดย้อย ทั้งที่เวลาอยู่กับพี่ รินมีแต่ทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ!" "ก็พี่มันน่าโมโหนี่!" ฉันเถียงกลับทันควัน ความน้อยใจที่สะสมมานานผสมปนเปไปกับความโกรธ "ชอบสั่ง ชอบบังคับ ไม่เคยฟังเหตุผลอะไรเลย! คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาห้ามไม่ให้รินยิ้มให้คนอื่น ห้ามไม่ให้รินคุยกับใครฮะ!" คำพูดนั้นเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ทัพพ์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววับด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งเจ็บปวด หึงหวง และโกรธจัด ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้มทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "พี่เป็นแฟนริน..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันแน่น "ถึงรินจะไม่เคยปากแข็งยอมรับมันก็เถอะ... แต่จำไว้รินรดา ผู้ชายคนไหนที่มันกล้าทำท่าทางล้ำเส้นใส่รินอีก พี่จะซัดมันให้จมตีน และถ้าวันไหนรินยังกล้าเอาสายตาสวยๆ ไปแจกไอ้หน้าไหนต่อหน้าพี่อีก... รินจะได้รู้กันว่าคนบ้าแบบพี่ จะทำอะไรกับเด็กดื้ออย่างรินได้บ้าง" น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่เต็มไปด้วยความครอบครองทำให้ฉันพูดไม่ออก ความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ้าเล่ห์ของทัพพ์ถูกดึงออกมาใช้จนหมดสิ้นในวินาทีนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะอานุภาพของความหึงหวงที่รุนแรงจนน่าใจหายของเขาต่างหากที่กำลังแผดเผาความรู้สึกของฉันให้หลอมละลาย ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะและริมฝีปากของเขากำลังโน้มต่ำลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงเถียงทั้งหมดของฉันด้วยความเร่าร้อน... "เฮ้ย! ไอ้น้อง... หลบหน่อยเว้ย ทางนี้แคบ เดินยากชะมัด" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ ทำเอาทัพพ์ต้องชะงักกึก เขาผละตัวออกอย่างหัวเสียด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมตวัดมองข้ามไหล่ฉันไปยังผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดล้ำ ฉันกะพริบตาปริบๆ หันไปมองตาม และต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าคนที่เดินเข้ามาแทรกกลางในวินาทีวิกฤตนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'พี่แทนคุณ' ที่ถือวิสาสะถือกระป๋องน้ำอัดลมอีกกระป๋องเดินเข้ามาขัดจังหวะด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก พร้อมกับประโยคเด็ดที่ทำเอาทัพพ์แทบคลั่ง "โทษทีว่ะเพื่อน... พอดีกูเห็นน้องเขาร้อน เลยเอาน้ำมาให้ "เผื่อดับร้อน" ซะหน่อย... ดูท่าทางมึงคงหัวร้อนกว่าน้องเขาเยอะเลยนะไอ้ทัพพ์" เกียร์เปื้อนกาวใจ ขอฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!