รุกหนักจนตั้งตัวไม่ติด

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอบอวลอยู่มุมตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในขณะที่รินรดากำลังยืนกอดอกแน่น แววตาคมกริบจ้องมองร่างสูงใหญ่ของคนที่จงใจเดินมาขวางทางเดินแคบๆ ระหว่างตึกภาควิชาเอาไว้ "ถอยไปค่ะรุ่นพี่ทัพพ์ รินรีบ" น้ำเสียงห้วนจัดเอ่ยขึ้นโดยไม่คิดจะรักษามารยาท แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะกับสายตาคู่คมที่มองมาดั่งสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ ทัพพ์ไม่ยอมขยับเขยื้อน ร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ยิ่งขับให้เขาดูดิบเถื่อนและทรงพลัง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ทำให้ดูใจดีขึ้นเลยสักนิด กลับยิ่งเพิ่มความอันตรายเป็นทวีคูณ มือหนายกขึ้นกอดอกเลียนแบบเธอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว "รีบไปไหน? ไปหาไอ้แทนคุณ หรือว่าไปหลบหน้าฉันกันแน่, ตัวเล็ก" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยเย้าแหย่ ปากหนายกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์เดือนคณะที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้าย แต่แววตาที่มองเธอกลับไม่มีความล้อเล่นอยู่เลยแม้แต่น้อย "ไม่ได้ว่างพอจะมาหลบหน้าใครหรอกค่ะ กรุณาให้เกียรติพื้นที่ส่วนตัวด้วย" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบจนไม่มีทางหนี ทัพพ์จงใจใช้ไหล่กว้างกั้นทางไว้ทุกด้านราวกับต้องการขັງเธอไว้ในอาณาเขตของเขาคนเดียว "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกัน... เธอกับฉันเราล้ำเส้นกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ริน... อย่าลืมสิว่าเมื่อวานใครเป็นคนดึงฉันเข้าไปใกล้ก่อน" ทัพพ์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานย้อนกลับมาในหัว รินรดาจำได้แม่นว่าเธอเผลอเสียอาการให้ผู้ชายคนนี้ไปมากแค่ไหน รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ที่สุด เกลียดที่ตัวเองต้องมาใจสั่นให้กับคำพูดกำกวมของผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างทัพพ์ "วันนั้นฉันเมา แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจ... อุ๊บ!" คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อทัพพ์ไม่ปล่อยให้เธอได้พูดจบ ร่างสูงขยับเข้าประชิดอย่างไร้รอยต่อ มือหนาคว้าเอวบางไว้ด้วยความรวดเร็วก่อนจะรั้งเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกแกร่งแนบไปกับร่างนุ่ม ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับแผดเผาเกราะป้องกันที่เธอบรรจงสร้างขึ้นมาทั้งหมดให้พังทลายลงในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ทัพพ์ฉวยโอกาสที่เธอกำลังอึ้งกิมกยischก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบางด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะริน... ที่ผ่านมาคิดว่าฉันตามตื๊อเพราะว่างมากเหรอ? หึ... เปล่าเลย ฉันแค่อยากจีบเธอให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยต่างหาก" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้าย ทำเอารินรดานิ่งค้างไปสนิท สมองประมวลผลไม่ทันกับความรุกหนักแบบไม่ทันตั้งตัวของอีกฝ่าย ทัพพ์ไม่ใช่ผู้ชายที่จะมาพูดจาหวานเลี่ยน เขามีแต่ความดิบ เถื่อน และเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง แต่วันนี้เขากลับประกาศกร้าวด้วยแววตาที่จริงจังจนน่าใจหาย "รุ่นพี่... บ้าไปแล้วหรือไงคะ ปล่อยนะ!" รินรดาพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงเธอน่ะหรือจะสู้แรงของเสือร้ายที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อ ทัพพ์ยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างถือวิสาสะ "ไม่ปล่อย... ต่อให้เธอจะด่า จะเกลียด หรือจะทำหน้าดุใส่ฉันแค่ไหน นับจากวันนี้เป็นต้นไป... เตรียมตัวรับมือกับฉันให้ดีก็แล้วกัน" จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงกวนๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากหัวมุมทางเดิน "เฮ้ยไอ้ทัพพ์! มึงมาสิงอยู่ตรงนี้เอง อาจารย์เรียกตัววุ่นวายชะมัด... อุ๊บส์! กูมาขัดจังหวะอะไรมึงหรือเปล่าเนี่ย?" แทนคุณที่เดินโผล่มาหยุดชะงักกึก ดวงตาคมกวาดมองสภาพเพื่อนสนิทที่กำลังโอบกอดรุ่นน้องตัวแสบแนบชิดติดผนัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที ทัพพ์ถอนหายใจฮึดฮัดอย่างหัวเสียที่ถูกมารผจญมาขัดจังหวะสำคัญ เขายอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก แต่สายตายังคงจ้องมองรินรดาด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ไม่มีวันดับลงง่ายๆ รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นผลักอกทัพพ์สุดแรงก่อนจะหันหลังวิ่งหนีหายไปในตึกคณะทันที โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองสบตากับคนฉวยโอกาสอีกเลย ทัพพ์มองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหนีหายไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ราวกับยังหลงเหลือสัมผัสหอมหวานจากเหตุการณ์เมื่อครู่ "มึงนี่มันร้ายกาจชะมัดไอ้คุณทัพพ์" แทนคุณเอ่ยแซวพร้อมกับตบไหล่เพื่อนสนิทปุๆ ทัพพ์หันมามองเพื่อนด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้แทนคุณถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน "กูบอกแล้ว... ว่าคนนี้กูจอง และต่อให้ใครหน้าไหนก็ไม่มีทางแย่งไปได้ทั้งนั้น" ทัพพ์แค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าตึกภาควิชาด้วยท่าทีเหนือกว่า ทว่าในขณะที่เขากำลังก้าวเท้าผ่านประตูห้องพักอาจารย์ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่พอกดรับสาย เสียงปลายสายที่ลอดเข้ามากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเดือนคณะวิศวะแข็งค้างลงในทันที! "ไง... ไอ้ทัพพ์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของวิศวะ... จำเสียงพี่รหัสคนนี้ได้ไหมวะ?" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!