เกมกระดานความรู้สึก

ขวดแก้วทรงกลมถูกหมุนวนบนพื้นโต๊ะไม้สนขัดเงา เสียงกระทบเบา ๆ ของมันดังแข่งกับเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ในห้องนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมส่วนตัว ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะสปาร์กได้ทุกเมื่อ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังขวดน้ำที่เพิ่งหยุดหมุน ปลายปากขวดพลาสติกสีใสกำลังชี้ตรงมาที่เธอ... และคนที่หมุนมัน ไม่ใช่ใครอื่น—ทัพพ์ เดือนคณะวิศวะปีสาม นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม แผ่นหลังกว้างพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่รินรดารู้จักดี มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในเกมกระدานที่เขาเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ขึ้นมาเอง "ความจริงหรือความกล้า, เด็กดื้อ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่กลับทรงพลังพอกระชากสติของเธอให้หลุดลอย รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมกลุ่มที่นั่งล้อมวงอยู่ ทั้งแทนคุณที่กำลังนั่งอมยิ้มกริ่มเหมือนรู้อะไรดี และเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ส่งเสียงเชียร์แซวเบา ๆ ถ้าเลือก 'ความกล้า' มีหวังโดนพี่มันแกล้งสั่งอะไรพิเรนทร์ ๆ ให้เสียฟอร์มอีกแน่ ๆ แต่ถ้าเลือก 'ความจริง' เธอก็ไม่รู้ว่าไอ้พี่รหัสตัวร้ายคนนี้จะงัดคำถามอะไรที่ส진ขั้วหัวใจมาเชือดเฉือนเธออีก "เลือกความจริงค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวใต้ท่าทีอวดดี ทว่าพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีเรื่อกลับทรยศความรู้สึกข้างในอย่างสิ้นเชิง ทัพพ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนเข่า ประสานมือเข้าหากันในท่าทางที่บีบให้พื้นที่หายใจรอบตัวเธอลดแคบลง "งั้นตอบพี่มาตามตรง... ตั้งแต่วันแรกที่เจอจนถึงวันนี้ มีสักวินาทีไหม ที่เธอ 'ไม่เคย' คิดเกินเลยกับพี่เลยสักครั้ง" สิ้นคำถามนั้น เสียงพูดคุยรอบโต๊ะราวกับถูกกดปุ่มปิดตาย ทุกอย่างเงียบกริบลงทันที แทนคุณที่เคยทำท่าทางสบาย ๆ ถึงกับหรี่ตามองเพื่อนสนิทด้วยความทึ่งในความรุกฆาตของอีกฝ่าย ส่วนรินรดาราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมด คำถามนี้มันไม่ใช่แค่คำถามในเกม แต่มันคือการขุดหลุมพลางที่ลึกล้ำเพื่อดึงเอาความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ก้นบึ้งของหัวใจให้ออกมาสู่แสงสว่าง ดวงตากลมโตไหวระริก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของทัพพ์ พยายามค้นหาความล้อเล่นในนั้น แต่มันไม่มี... มีเพียงความจริงจังที่รอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ รินรดารู้ดีว่าหากเธอตอบปฏิเสธ หัวใจตัวเองจะเจ็บปวด แต่ถ้าเธอยอมรับ กำแพงที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องความรู้สึกก็จะพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตาเขา จังหวะหัวใจเต้นโครมครามดังจนน่ากลัว นิ้วมือเรียวประสานเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าสวยที่ปกติมักจะมีคำAตอบโต้กลับได้เสมอ แต่ในเวลานี้ริมฝีปากอิ่มกลับเม้มเข้าหากันสนิท ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกความใกล้ชิด ทุกสัมผัส และทุกคำพูดกวนประสาทตลอดหลายเดือนที่ผ่านมารelate เข้ามาในหัวราวกับภาพสלอว์โมชัน "เงียบแบบนี้... แปลว่าคำตอบมันอยู่ในใจจนหาทางออกไม่เจอแล้วใช่ไหมครับ, ตัวเล็ก" ทัพพ์กระซิบเสียงพร่า เขยิบเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับไออุ่นจากตัวเขา รินรดารู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมด้วยอณูความอบอุ่นที่สลัดไม่หลุด "หนู... หนูไม่ได้..." รินรดาอ้าปากจะเถียง แต่เสียงมันกลับสั่นพร่าอย่างน่าสมเพช ปลายเสียงขาดหายไปในลำคอเมื่อมือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสบสายตากับเขาตรง ๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดลูบไล้กรอบหน้าเธอแผ่วเบา ราวกับกำลังสะกดจิตให้เธอยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริง "ถ้าตอบไม่ได้ งั้นให้พี่เป็นคนเฉลยคำตอบนั้นแทนดีไหมล่ะ..." ทัพพ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้ม ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่ลมกั้น รินรดารู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเกมนี้... พ่ายแพ้ให้กับผู้ชายตรงหน้าอย่างราบคาบ ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะขยับเข้าใกล้กว่าเดิมเพื่อกระซิบคำตอบที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูห้องนั่งเล่นที่ถูกผลักเปิดผางอย่างแรงโดยบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "เฮ้ย ไอ้ทัพพ์! แย่แล้ววะ รถไอ้ดินโดนสาดสีที่ลานจอด!" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!