สายรหัสที่แสนวุ่นวาย

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปังจนแก้วน้ำพลาสติกบนโต๊ะยาวในร้านหมูกระทะย่านหลังมอถึงกับกระเทือน แต่ไม่มีใครในโต๊ะกล้าส่งเสียง “พูดใหม่อีกทีสิคะรุ่นพี่ ว่าเมื่อกี้ใครต้องเป็นคนเลี้ยงสาย?” รินรดาหรือ ‘ริน’ เฟรชชี่ปีหนึ่งตัวเล็กพริกขี้หนู กอดอกแน่น ดวงตากลมโตตวัดมองรุ่นพี่ปีสี่เจ้าของรหัสที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างบางในเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์และกางเกงยีนส์เซอร์ๆ กำลังแผ่รังสีความพยศออกมาเต็มพิกัดจนรุ่นพี่ทั้งโต๊ะพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ก็… ก็เกมมันบอกว่าน้องรินแพ้คิงนี่ครับ จะให้พี่รับหน้าแทนได้ไงวะ” รุ่นพี่ปีสี่อ้างเสียงอ่อย หลบสายตาคมกริบที่ส่งผ่านมา “เกมบ้าบออะไรล่ะคะ ตั้งใจล็อกผลชัดๆ!” รินรดาเถียงกลับทันควันอย่างไม่ยอมคน ปากเรียวเล็กเชิดขึ้นอย่างถือดี ใครจะยอมควักกระเป๋าเลี้ยงหมูกระทะสายรหัสเกือบยี่สิบคนในวันทริปรับน้องนอกสถานที่แบบนี้กันล่ะคะ เงินในบัญชีเธอกำลังกราบวิงวอนขอชีวิตอยู่รอมร่อ บรรยากาศรอบโต๊ะกำลังระอุได้ที่ จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาเหนือร่างของรินรดา พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว “เด็กปีหนึ่งมันจะไปมีปัญญาจ่ายค่าหมูกระทะรอบนี้ได้ยังไงวะไอ้พวกเวร” เสียงทุ้มต่ำที่ติดจะแหบพร่าและหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาดังขึ้นข้างหลัง ร่างสูงโปรดของ ‘ทัพพ์’ เดือนคณะวิศวะปี 3 ในชุดช็อปสีกรมท่าพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักจางๆ ที่ท่อนแขนกําลังยืนค้ำหัวเก้าอี้ที่รินรดานั่งอยู่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวปราบเซียนกวาดตามองรุ่นพี่ปีสี่ทีละคนจนทุกคนต้องรีบหันไปสนใจตะแกรงหมูกระทะแทน รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อไอร้อนจากตัวเขาแผ่เข้ามาใกล้ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างถือดี แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับความใกล้ชิดนี้ แต่ฟอร์มก็ต้องมาก่อนค่ะ! “พี่ทัพพ์มายุ่งอะไรด้วยคะเนี่ย นี่มันกิจการของสายรหัสฉัน!” รินรดาเงยหน้าขึ้นเถียง ขยับตัวหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทัพพ์กลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น มือหนาเอื้อมมาวางทับพนักพิงเก้าอี้ของเธอไว้ ราวกับกรงขมขี่กลายๆ ที่ดักเธอไว้ตรงกลาง “สายรหัสพวกแกมันก็อยู่ภายใต้การดูแลของกูเหมือนกัน” ทัพพ์ก้มหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าชิดใบหูจนเส้นขนอ่อนทั่วร่างของรินรดาลุกชัน “แล้วก็เลิกทำหน้าพยศใส่กูสักที ริน… หน้าตาแบบนี้มันน่าจับตี้นัก” “พี่ทัพพ์!” รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน ทัพพ์กลับแค่น้ำเสียงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองไปรอบวงก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนทุกคนในร้านต้องเงียบเสียงลง “บอกไว้ตรงนี้เลยนะ… น้องรินคนนี้ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ ไม่มีสิทธิ์ให้เลี้ยงข้าว และที่สำคัญ…” ทัพพ์จงใจเว้นจังหวะ สายตาคมกริบพุ่งตรงมาที่ดวงตากลมโตของคนตัวเล็กที่กำลังจ้องเขาเขม็ง “ยายเด็กดื้อนี่… เป็นคนของกู ใครอยากลองดีก็ก้าวเข้ามา” เสียงฮือฮาและเสียงแซวจากเพื่อนร่วมโต๊ะดังลั่นขึ้นทันที แทนคุณที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะร่าพร้อมกับยกแก้วเบียร์ขึ้นชนโต๊ะอย่างสนุกสนานกับความคลั่งรักแบบไม่เกรงใจใครของเพื่อนสนิท รินรดารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว แก้มใสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธออยากจะเถียงกลับไปเหลือเกินว่า *‘ใครเป็นคนของนายกันหะ!’* แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของร่างสูงที่โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “หึ เงียบทำไมล่ะคะ หูแดงหมดแล้วนะเด็กดื้อ” ทัพพ์กระซิบเสียงพร่า แกล้งเป่าลมร้อนใส่ใบหูเธอเบาๆ จนรินรดายิ่งตัวสั่นเทาด้วยความหมั่นไส้และความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และเธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับไอ้รุ่นพี่ปากเสียคนนี้ให้หายแค้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของทัพพ์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายนั้นเสียก่อน ทัพพ์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจเล็กน้อย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ควักมือถือออกมาปัดรับสายด้วยท่าทางหงุดหงิด แต่เพียงแค่ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปลายสาย ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและพึงพอใจเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นมาทันที “มึงว่าอะไรนะ… ยัยนั่นกลับมาแล้วเหรอ?” รินรดาชะงักกึก เธอมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่เพิ่งประกาศความเป็นเจ้าของเธอเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมรอบตัวพวกเขาในเสี้ยววินาทีนั้น ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!