น้ำใจในวันที่ท้อ

"ถอยไป... ไอ้นั่นมันแค่ความเข้าใจผิด" รวิศเค้นเสียงลอดไรฟัน ในขณะที่พยัคฆ์ยังคงตรึงข้อมือเขาไว้กับผนังเย็นเฉียบ สายตาของหัวหน้าคุมงานดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ เสียงฝีเท้าของลูกน้องหน้าใหม่ที่ถอยกรูออกไปจนลับตาทำให้ความเงียบงันหวนคืนสู่เซฟเฮาส์อีกครั้ง ทว่ามันกลับหนักอึ้งกว่าเดิม พยัคฆ์ไม่ได้ขยับตัวออก รอยเลือดที่ซึมออกมาจากหัวไหล่ขวาของเขาหยดลงบนพื้นไม้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของสถาปนิกหนุ่ม มันเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "เข้าใจผิดงั้นเหรอ?" พยัคฆ์ย้อนถาม เสียงแหบพร่าผิดปกติ แววตาดุร้ายเมื่อครู่เริ่มไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่พยายามเก็บซ่อน "ถ้าเข้าใจผิด... ทำไมตอนที่ฉันมองหน้าเธอ ฉันถึงอยากทำอะไรที่มันเกินเลยมากกว่าการแค่กักตัวไว้แบบนี้" รวิศชะงัก ลมหายใจสะดุดไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับคนตรงหน้า เห็นความดื้อรั้นที่ซ่อนความอ่อนแอไว้อย่างมิดชิด ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความกังวลที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ "คุณกำลังเสียเลือดมากเกินไปแล้ว พยัคฆ์" รวิศขยับตัว ดันอกกว้างของอีกฝ่ายออกเบาๆ "เลิกทำตัวเป็นพระเอกหนังแอคชั่นที่ไม่มีวันตายสักที ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมา ผมนี่แหละที่จะเป็นคนแบกคุณไปโรงพยาบาลเอง แล้วมันจะน่าสมเพชกว่านี้อีก" พยัคฆ์แค่นหัวเราะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างหมดแรง ความพยศในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงชายร่างใหญ่ที่กำลังสู้กับความเจ็บปวด รวิศถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลในตู้เก็บของมาวางไว้ข้างๆ เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าพยัคฆ์ มือเรียวสวยเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปรอะเปื้อนเลือดอย่างชำนาญ พยัคฆ์มองการกระทำนั้นเงียบๆ สายตาจดจ้องใบหน้าของคนที่ปากจัดแต่ใจดีอย่างไม่วางตา "เจ็บไหม" รวิศถามสั้นๆ ขณะแตะสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงบนปากแผล "ถามคำถามโง่ๆ" พยัคฆ์ตอบเสียงเรียบ แต่กระดูกขากรรไกรที่ขบแน่นบอกชัดว่าเขากำลังเจ็บจนแทบขาดใจ "ถ้าผมโง่ คุณก็คงเป็นคนบ้าที่เอาตัวไปรับมีดแทนลูกน้อง" รวิศเงยหน้าขึ้นมอง อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ความเงียบทำให้เสียงของหัวใจสองดวงดังชัดขึ้นในห้องที่ปิดตาย รวิศค่อยๆ บรรจงพันผ้าพันแผลอย่างเบามือ สัมผัสที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวหนังร้อนผ่าวของพยัคฆ์ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความตึงเครียดจากสถานการณ์ภายนอกถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ "ทำไมต้องดูแลขนาดนี้..." พยัคฆ์ถามขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ "เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย... ยิ่งไปกว่านั้น เรายังเกลียดขี้หน้ากันแทบตาย" รวิศชะงักมือนิ่ง เขาก้มหน้าซ่อนแววตาที่สั่นไหว "ผมแค่ไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นที่ทิ้งศพ มันเสียเวลาตอนทำความสะอาด... และที่สำคัญ ผมไม่ชอบติดค้างใคร" "ติดค้างเหรอ?" พยัคฆ์เอื้อมมือที่สั่นเทามาแตะปลายคางของรวิศ บังคับให้อีกฝ่ายเงยขึ้นมาสบตา "รวิศ... เธอจะโกหกใครก็ได้ แต่ห้ามโกหกตัวเองว่าไอ้สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันเป็นแค่ 'หน้าที่'" ลมหายใจของทั้งคู่รินรดกัน ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลางทำให้หัวใจของรวิศเต้นรัวดั่งกลองศึก เขาอยากจะเบือนหน้าหนี แต่สายตาของพยัคฆ์ในยามนี้มันดูจริงจังและเปราะบางเสียจนเขาสลัดไม่หลุด "ผม..." รวิศอ้าปากจะโต้กลับ แต่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรุนแรงจากภายนอกกลับขัดจังหวะทุกอย่างเสียก่อน "หัวหน้าครับ! ทางฝั่งผู้รับเหมาโทรมาแจ้งว่าโครงสร้างหลักมีปัญหาด่วนครับ!" พยัคฆ์สบถเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิด เขาดันตัวลุกขึ้นยืนกะทันหัน แต่ทว่าความมืดดำก็เข้าจู่โจมจนเซถลา รวิศรีบเข้าไปประคองร่างหนาเอาไว้แน่น ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนโซฟาด้วยกัน รวิศอยู่ด้านบน โดยที่มือของเขายังคงโอบรอบคอของพยัคฆ์ไว้โดยสัญชาตญาณ ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รอคำอนุญาต ร่างของลูกน้องคนสนิทชะงักกึกทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า—สถาปนิกหนุ่มร่างบางที่กำลังคร่อมทับหัวหน้าคุมงานที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยและมีคราบเลือดแดงฉานบนผ้าพันแผลที่เพิ่งทำเสร็จ "ขอ... ขอโทษครับ!" ลูกน้องคนนั้นรีบหันหลังกลับ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ปิดประตู พยัคฆ์ก็คว้ามือถือบนโต๊ะปาใส่บานประตูด้วยความโมโห "ออกไปให้พ้น!" พยัคฆ์ตวาดลั่น ก่อนจะหันมาจ้องหน้ารวิศที่ยังคงค้างอยู่ในท่าเดิม แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเจ็บปวดเป็นความต้องการที่ปิดไม่มิด "รวิศ..." พยัคฆ์เรียกชื่อเขา เสียงต่ำพร่าและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "เมื่อกี้เธอจะพูดอะไรนะ... เรื่องที่ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันน่ะ พูดต่อสิ... ถ้ากล้าพอ" รวิศนิ่งค้าง ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อรู้ว่าในสถานการณ์ที่คับขันที่สุด เขากำลังตกอยู่ในกับดักที่เขาสร้างขึ้นเอง และดูเหมือนว่า... พยัคฆ์จะไม่มีทางปล่อยให้เขาเดินจากไปง่ายๆ อย่างแน่นอน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครเหล่านี้และเป็นกำลังใจให้สเปซโอเดสซีย์เสมอนะครับ