คดีปริศนาในไซต์งาน

“คุณกำลังจะบอกผมว่า เหล็กเส้นเกรดพรีเมียมราคาตลาดโลกที่เบิกไปห้าล้าน กลับกลายเป็นเศษเหล็กเกรดรองที่วางกองเป็นขยะอยู่หลังไซต์งานเนี่ยนะ พยัคฆ์?” รวิศกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ ในห้องทำงานชั่วคราวกลางไซต์งาน เสียงปึกดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของช่วงพักเที่ยง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นราคาแพงหรี่มองชายตรงหน้าที่กำลังยืนพิงผนังตู้คอนเทนเนอร์ด้วยท่าทางยียวน พยัคฆ์เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง เขาไม่สะทกสะท้านกับแรงอารมณ์ของสถาปนิกหนุ่มแม้แต่น้อย มือหยาบกร้านจากการทำงานหนักหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ แต่พอเห็นสายตาอาฆาตจากคนตรงหน้า เขาก็ยอมเก็บมันลงกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างเสียไม่ได้ “ถ้าคุณมีเวลาเอาแต่นั่งไล่ตัวเลขในกระดาษ แล้วหัดออกมาเดินดูหน้างานบ้าง คุณจะรู้ว่ามันมีอะไรที่ ‘ผิดปกติ’ มากกว่าแค่ตัวเลขในบัญชีเสียอีก รวิศ” พยัคฆ์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายนัยที่ทำให้รวิศต้องชะงัก “นี่คุณกำลังจะโทษว่าระบบของผมห่วย หรือกำลังจะบอกว่าใครบางคนในทีมคุณกำลังโกงกินงบประมาณโครงการนี้กันแน่?” รวิศสาวเท้าเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวของกันและกัน พยัคฆ์ยืดตัวตรง ก้าวเข้ามาเผชิญหน้าจนหน้าอกกว้างเกือบชนกับอกของอีกฝ่าย “ผมไม่ได้โทษใคร แต่ผมเตือนคุณว่าถ้าคุณยังจี้เรื่องเอกสารพวกนี้ต่อ คุณอาจจะไม่ได้แค่ปวดหัวกับตัวเลข แต่มันอาจจะหมายถึงชีวิตของคุณด้วย สถาปนิกคุณหนู” รวิศเม้มปากแน่น ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกในใจ เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาแสดง “ดูนี่สิ รายการสั่งซื้อนี้ลงลายเซ็นอนุมัติเป็นชื่อผม... แต่ผมสาบานได้ว่าผมไม่เคยเห็นเอกสารฉบับนี้มาก่อน” พยัคฆ์ชะโงกหน้าลงมามอง นิ้วหยาบชี้ไปที่มุมกระดาษ “ลายเซ็นปลอม... ฝีมือเนียนใช้ได้ แต่น้ำหนักปากกาตรงหางตัวอักษรมันฟ้องว่าคนเขียนไม่ได้มีความมั่นใจเหมือนคุณ” “คุณดูออก?” รวิศเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาของพยัคฆ์ที่เคยดูดิบเถื่อนกลับมีความลึกซึ้งบางอย่างฉายชัดออกมา นี่ไม่ใช่แค่หัวหน้าคุมงานจอมกวนประสาท แต่นี่คือคนที่มี ‘สายตา’ เฉียบคมกว่าที่เขาเคยประเมินไว้ “ผมอยู่กับพวกคนงานมานานกว่าที่คุณคิดนะ รวิศ” พยัคฆ์ลดเสียงต่ำลง “และผมก็รู้ด้วยว่าใครที่เป็นคนเอาเอกสารนี้มาวางไว้ในโต๊ะทำงานคุณเมื่อเช้า” รวิศรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่บีบคั้น ร่างสูงใหญ่ของพยัคฆ์ขยับเข้ามาอีกจนแผ่นหลังของรวิศชิดขอบโต๊ะ กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นดินและน้ำมันเครื่องจากชุดทำงานของพยัคฆ์กลายเป็นกลิ่นที่กระตุ้นโสตประสาทอย่างประหลาด มันไม่ใช่กลิ่นที่น่ารื่นรมย์ แต่มันกลับทำให้รวิศรู้สึก... ปลอดภัยอย่างไม่ควรจะเป็น “ใคร?” รวิศถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้ พยัคฆ์ไม่ตอบทันที เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวหน้าของรวิศ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปจับขอบโต๊ะกักขังร่างบางไว้ตรงกลางระหว่างเขากับโต๊ะทำงาน “ถ้าผมบอกคุณตอนนี้... คุณพร้อมจะกระโจนลงไปในกองเพลิงกับผมไหม?” พยัคฆ์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทจนรวิศรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตไปทั้งร่าง รวิศจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมคราวนั้น พยายามมองหาความล้อเล่น แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความจริงจังที่น่าหวาดหวั่น พยัคฆ์กำลังจะเปิดโปงอะไรบางอย่าง และเขา—คนที่เป็นแค่สถาปนิกในห้องแอร์—กำลังจะต้องเลือกว่าจะถอยหลังกลับไปสู่ความปลอดภัย หรือจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่อาจแลกด้วยทุกอย่างที่เขามี “ผมไม่ชอบเล่นเกมทายปัญหา” รวิศเอ่ยเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก “บอกชื่อมา พยัคฆ์” พยัคฆ์ยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน เขาถอยห่างออกมาเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือของรวิศแล้วดึงให้เดินตามออกไปที่นอกห้องทำงาน “ตามผมมา... แล้วคุณจะได้เห็นว่าทำไมผมถึงเรียกที่นี่ว่าไซต์งานนรก” ทั้งคู่ก้าวเท้าออกไปท่ามกลางแดดจ้าของไซต์งาน แต่ก่อนที่พยัคฆ์จะพาเขาไปถึงจุดหมาย เสียงเรียกชื่อรวิศก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก “คุณรวิศครับ! เอกสารชุดที่คุณสั่งให้ผมตรวจสอบ... ผมเจอ ‘ต้นฉบับ’ ที่แท้จริงแล้วครับ แต่มันไม่ได้อยู่ในมือของคนในไซต์งานนี้...” เสียงของวิศวกรหนุ่มในทีมทำเอารวิศขนลุกซู่ เขาหันกลับไปมองพร้อมพยัคฆ์ที่มือเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่นเมื่อเห็นท่าทีลนลานของลูกน้อง “มันอยู่ที่ไหน?” พยัคฆ์ถามเสียงเข้ม “อยู่ในรถของ... คุณพิพัฒน์ครับ” ชื่อที่ได้ยินทำให้รวิศนิ่งค้างไปทันที พิพัฒน์คือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทเขา และเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและหัวใจที่ปะทะกันอย่างรุนแรงในตอนนี้ครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกและตื่นเต้นไปกับปมที่เริ่มคลี่คลายในแบบที่คาดไม่ถึงนะครับ "สเปซโอเดสซีย์" ครับ