ค่ำคืนแห่งคำถาม

“คุณกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้คอนกรีตพวกนั้น พยัคฆ์” เสียงของรวิศไม่ได้ดัง แต่ความนิ่งราบเรียบของมันกลับบาดลึกยิ่งกว่าการตะโกน เขาหยัดตัวยืนขึ้นจากกองเอกสารผังโครงสร้างบนโต๊ะทำงานชั่วคราวในเซฟเฮาส์ แสงไฟนีออนสลัวเหนือศีรษะสั่นไหวราวกับจะล้อเลียนความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในอากาศ พยัคฆ์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องหยุดชะงัก ฝ่ามือหนาที่เปื้อนคราบดินจากการลงพื้นที่โซน C ยังคงกำวิทยุสื่อสารแน่น เส้นเลือดบนลำคอของเขานูนเด่นขึ้นเมื่อเขาสบตากับคนตรงหน้า รวิศไม่ได้ดูเหมือนสถาปนิกที่เพิ่งปวดหัวกับตัวเลข แต่ดูเหมือนพนักงานสอบสวนที่กำลังต้อนผู้ต้องหาจนมุม “เรื่องของงานก่อสร้าง ถ้าไม่รู้จริงอย่าเพิ่งตีโพยตีพาย รวิศ” พยัคฆ์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นไอของดินที่ติดตัวเขามา มันเป็นกลิ่นที่ดิบเถื่อนและอันตรายสำหรับสัญชาตญาณของรวิศ “ผมเป็นคนออกแบบฐานรากนี้ และผมรู้ดีว่าใต้โซน C มันควรจะมีแค่ระบบระบายน้ำ ไม่ใช่กล่องโลหะฝังลึกสามเมตรที่ลูกน้องคุณเพิ่งขุดเจอ” รวิศก้าวเข้าไปประชิด แววตาของเขาดุดันและตั้งคำถาม “บอกผมมา คุณไม่ใช่แค่หัวหน้าคุมงานธรรมดาใช่ไหม คุณเป็นใครกันแน่?” พยัคฆ์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นประกายความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของสถาปนิกหนุ่ม ความหวาดหวั่นที่ไม่ได้มาจากความกลัวตาย แต่มาจากความผิดหวังในตัวตนที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกล่อ “คุณอยากรู้จริงๆ งั้นเหรอ” พยัคฆ์เลิกคิ้ว มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มหยันที่ดูร้ายกาจ “โลกที่คุณอยู่มันเปราะบางกว่าที่คิดนะรวิศ ความเป็นระเบียบที่คุณรักน่ะ... บางทีมันก็แค่เปลือกนอกที่คอยปกปิดความเน่าเฟะที่พวกผู้มีอิทธิพลยัดเยียดให้” “อย่าเลี่ยงคำถาม!” รวิศกระชากปกเสื้อพยัคฆ์เข้าหาตัว แรงปะทะทำให้ทั้งคู่เสียหลักจนพยัคฆ์ต้องคว้าเอวบางไว้เพื่อทรงตัว บรรยากาศในห้องแคบๆ พลันบีบคั้นจนแทบขาดใจ ระยะห่างที่ใกล้จนลมหายใจปะทะกันทำให้รวิศชะงัก มือที่กำปกเสื้อเริ่มสั่นเบาๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความใกล้ชิดที่เขาสั่งตัวเองให้เกลียดแต่มันกลับทำให้ใจเต้นรัว “คุณมันก็แค่สถาปนิกที่โลกสวยเกินไป” พยัคฆ์กระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขาสั่นคลอนความมั่นคงของรวิศอย่างร้ายกาจ “ถ้าผมไม่ใช่แค่หัวหน้าคุมงาน แล้วคุณจะทำยังไง? จะแจ้งตำรวจ? หรือจะหนีไปจากที่นี่แล้วปล่อยให้งานนี้พังลงคามือ?” “ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อหยุดคุณ” รวิศโต้กลับแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบ พยัคฆ์เป็นเหมือนพายุที่ซัดเข้ามาในชีวิตที่เคยจัดระเบียบไว้อย่างดีของเขา พยัคฆ์จ้องลึกเข้าไปในตาของรวิศ เขาเห็นความดื้อรั้น ความฉลาด และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดที่ทิ่มแทง เขาไม่อยากทำลายความศรัทธาของอีกฝ่าย แต่ความลับที่ฝังอยู่ใต้ดินนั้นมันหนักหนากว่าที่ใครจะจินตนาการได้ “ถ้าอยากรู้ขนาดนั้น ก็ไปดูด้วยตาตัวเองสิ” พยัคฆ์ผละออกกะทันหันก่อนจะคว้ากุญแจรถ “คืนนี้... ที่โซน C ถ้าคุณกล้าพอจะทิ้งความปลอดภัยของห้องทำงาน แล้วลงไปลุยในที่ที่ผมยืนอยู่ คุณจะได้คำตอบที่ทำให้คุณนอนไม่หลับไปตลอดชีวิต” รวิศยืนนิ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ นี่คือคำเชิญที่อันตรายที่สุด หรือนี่คือบททดสอบที่เขาเฝ้ารอมาตลอด? เขาไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินตามชายคนนี้ไป คือจุดเริ่มต้นของการสูญเสียความเป็นตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง พยัคฆ์หันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น “อย่าลืมพกความกล้ามาด้วยล่ะ อย่าทำตัวเป็นแค่สถาปนิกขี้สงสัยที่เก่งแต่สั่งงานบนกระดาษ” รวิศแค่นหัวเราะ หยิบแจ็กเก็ตตัวหนาขึ้นมาสวม “อย่าดูถูกคนอื่นให้มากนักพยัคฆ์ คุณนั่นแหละ... เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะถ้าผมเจอความจริงที่ซ่อนอยู่ คุณจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและกระโชกโฮกฮากจนประตูแทบพัง “หัวหน้าครับ! แย่แล้ว! พวกมัน... พวกมันรู้แล้วว่าเราขุดเจออะไร!” พยัคฆ์และรวิศสบตากันทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของรวิศ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ แต่มันกลายเป็นเรื่องของความเป็นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกเขาในวินาทีนี้ พยัคฆ์คว้าข้อมือรวิศไว้แน่น “อย่าห่างจากผม... ถ้าไม่อยากตายที่นี่” ประตูห้องถูกถีบจนเปิดผางออกพร้อมกับร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่ดูไม่เป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว รวิศรับรู้ได้ทันทีว่า ‘เซฟเฮาส์’ ที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด บัดนี้ได้กลายเป็นกับดักที่ปิดตายพวกเขาเอาไว้เสียแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรวิศและพยัคฆ์ในความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะครับ สเปซโอเดสซีย์ครับ