ค่ำคืนแห่งการเดิมพัน

เสียงรินไวน์สีทับทิมลงในแก้วคริสตัลใสราวน้ำตาเทียน คือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันภายในห้องอาหารส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา มัทนาไม่ได้ชายตามองร่างสูงสง่าของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะรู้ดีว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองทุกอณูการเคลื่อนไหวของเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ "คุณนัดดิฉันออกมาที่นี่... คงไม่ใช่แค่เรื่องการเซ็นสัญญาโครงการรีสอร์ทหรอกนะคะ คุณลีโอ" น้ำเสียงของมัทนานิ่งสนิทและราบเรียบ ทว่าบาดลึกในความรู้สึก เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างามในชุดเดรสสูทสีขาวเข้ารูป ขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงที่เคยอยู่ในอ้อมกอดเขา... อ้อมกอดที่เธอเคยคิดว่ามันคือนิรันดร์ ก่อนที่ความจริงอันแสนโหดร้ายจะทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี ลีโอ ไพศาลภักดี วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะช้าๆ สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำคอเขามาตลอดหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความโหยหาและสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย "ผมคิดถึงคุณ..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟัน มันไม่ใช่คำพูดเพื่อการเจรจาธุรกิจ แต่มันคือเสียงที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่ยอมจำนน "มัท... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณในอดีตมันเลวร้ายแค่ไหน แต่ขอโอกาสให้ผมได้ไถ่บาป ได้ไหมครับ... เอ่อ... ได้โปรดเถอะนะ" เขาเกือบหลุดคำพูดเคยชิน แต่สายตาเย็นชาที่ตวัดมองมาทำให้ต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้อ่อนลง "ไถ่บาป?" มัทนาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีแต่ความสมเพชเวทนา "คุณคิดว่าเวลาสามปีที่ฉันต้องจมอยู่กับความเจ็บปวด กับความโดดเดี่ยว มันล้างด้วยคำว่าขอโทษของคุณได้หรือคะ คุณลีโอ คนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้นดิน วันนี้กลับมาบอกว่าคิดถึง... น่าขันสิ้นดี" "แต่วันนี้คุณไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้ผมรังแกอีกแล้วนี่" ลีโอยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอ้อมโต๊ะอาหารเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนสถาปนิกสาวไหวตัวไม่ทัน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย้ายวนของน้ำหอมราคาแพงพุ่งเข้าปะทะนาสิก ทว่าสิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือแรงดึงดูดทางเพศที่ระอุขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ แรงดึงดูดที่แม้แต่กำแพงแห่งความแค้นก็ไม่อาจต้านทาน มัทนาผุดลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าว "ถอยไปนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกพนักงาน" "เรียกสิ..." ลีโอโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบชิดริมหูจนสติของเธอพร่าเลือน "ดูซิว่าคนอื่นจะเห็นสภาพที่สั่นเทาของคุณตอนนี้ไหม... มัท คุณก็รู้ว่าเราต่างหากที่รู้ดีที่สุดว่าร่างกายของเราโหยหากันและกันมากแค่ไหน" มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ แรงสัมผัสผ่านเนื้อผ้าทำให้ผิวเนื้อของมัทนาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ความรู้สึกคุ้นเคยจากสัมผัสที่เธอเคยปรารถนาและพยายามปฏิเสธมาตลอดตีรวนขึ้นมาในอก หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่บ้าคลั่งจนน่ากลัว มัทนาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แทนที่เขาจะถอยห่าง ลีโอกลับใช้มืออีกข้างรวบท้ายทอยของเธอไว้มั่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา "ปล่อยนะ..." คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาพรั่งพรูออกมา ราวกับเขารอคอยเวลานี้มาทั้งชีวิต มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนราง ยามเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลัง สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดไหม้ไปนานให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงครางต่ำในลำคอของลีโอยิ่งเพิ่มความวาบหวามจนสติของมัทนาขาดผึ่ง เธอยอมพ่ายแพ้ให้กับแรงอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เรียวแขนเนียนที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอหนา ดึงรั้งเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น รสจูบที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อน มือหนาเลิกชายกระโปรงสูทขึ้นสัมผัสเรียวขาเนียนนุ่ม สัมผัสที่ทำให้มัทนาสะท้านเฮือก ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงหากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบประคองรับน้ำหนักไว้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดไฟเผาไหม้ ความต้องการที่อัดอั้นมานานนับปีระเบิดออกอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ ลีโออุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกันแม้แต่น้อย เขาก้าวสาวเท้ายาวๆ ไปยังโซฟายาวตัวใหญ่ มุมลับตาของห้องอาหารที่ถูกบังด้วยม่านกำมะหยี่สีเข้ม ทว่า... ในวินาทีที่แผ่นหลังของมัทนากำลังจะสัมผัสกับเบาะนุ่ม และลมหายใจของพวกเขากำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ "คุณลีโอคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณจากสำนักงานทนายความ... และ... และเอกสารใบนี้ระบุชื่อ..." เสียงของเลขานุการส่วนตัวที่ดังแทรกเข้ามาทำให้สติของทั้งคู่กลับคืนมาอย่างกะทันหัน ลีโอชะงักค้าง ร่างกายที่กำลังร้อนระอุหยุดนิ่งสนิท เขาสบถเบาๆ อย่างหัวเสียและก้มลงมองหน้าอดีตภรรยาที่หน้าแดงก่ำ หอบหายใจโยนด้วยแรงอารมณ์ มัทนารีบผลักอกเขาออกแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตกใจระคนโล่งอก เธอหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาเตรียมจะเดินหนี แต่เสียงจากด้านนอกประตูที่ดังลอดเข้ามาอีกครั้งทำให้ฝีเท้าของเธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และทำให้ลีโอถึงกับหน้าถอดสี *"...เป็นผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด ระหว่างคุณลีโอกับเด็กชายวัยสองขวบค่ะ!"* ชฎาพรายไวน์แดงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้เสมอนะคะ