ก้างชิ้นโตชื่อคณิน

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานสถาปนิกสาวดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อบานประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาทโดยบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตสามี ลีโอ ไพศาลภักดี ยืนตระหagadอยู่ตรงนั้น ไหล่กว้างภายใต้เสื้อสูทตัดเข้ารูปขยับไหวตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นถี่ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวระหงของมัทนา ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสง่างามและหยิ่งทะนง ทว่า บรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยแรงพายุแห่งความหึงหวงกลับต้องสะดุดกึก เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่ร่างสูงโปรดของ 'คณิน' นักลงทุนหนุ่มไฟแรงจะก้าวเข้ามาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีแดงเพลิงขนาดมหาสมุทรในอ้อมแขน "ผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาแบบแปลนโครงการใหม่มาให้คุณมัทช่วยตรวจดูเสียหน่อยครับ... และนี่ สำหรับความสำเร็จในการร่วมงานของเรา" คณินส่งยิ้มพราวระยับที่ฉาบด้วยความเสน่หาอย่างไม่คิดจะปิดบัง สายตาที่เขามองมัทนานั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและปรารถนา ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกันกับที่ลีโอเคยเมินเฉยใส่เธอในอดีต ชฎาพรายไวน์แดงสัมผัสได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนแทบจะได้ยินเสียงเส้นเลือดปูดโปนขมับของชายหนุ่มอีกคน ลีโอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ความเยือกเย็นและถือตัวที่เคยเป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตพังทลายลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้าไปขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาคมกวาดมองช่อดอกไม้ในมือของคณินด้วยความรังเกียจราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูล "เก็บดอกไม้ปัญญาอ่อนของแกกลับไปซะ คณิน... บริษัทของฉันไม่ต้อนรับพวกมือที่สามที่ชอบฉวยโอกาสเวลาน้ำบ่อหน้าแห้ง" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ คณินไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ดวงตาคู่คมจ้องตอบอดีตสามีผู้ตกกระป๋องด้วยความเย้ยหยัน "มือที่สาม? น่าขันเสียจริงนะครับคุณลีโอ ในเมื่อคุณเป็นคนหยิบยื่น 'ความเป็นอิสระ' ใส่มือคุณมัทเองกับมือไม่ใช่หรือครับ? ตอนนี้... ใครๆ ก็มีสิทธิ์จีบเธอกันทั้งนั้นแหละ รวมถึงผมด้วย" มัทนาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอา เธอยืดตัวตรง ก้าวเดินเข้าไปยืนเคียงข้างคณินอย่างเป็นกันเอง จงใจให้ระยะห่างระหว่างเธอกับลีโอกลายเป็นกำแพงที่ไม่มีวันก้าวข้าม "ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะคุณคณิน สวยมากค่ะ... ส่วนคุณลีโอ ถ้าไม่มีเรื่องงานที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของเรา เชิญออกไปจากห้องทำงานของฉันด้วยค่ะ ฉันไม่มีเวลามาเล่นละครหึงหวงไร้สาระกับอดีตสามีที่หมดสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้อง" คำพูดที่เชือดเฉือนราวกับคมมีดกรีดลงบนกลางใจของลีโอ ทำให้ดวงตาคู่คมไหววูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนจุกแน่นที่อกขวา ภาพที่มัทนายืนเคียงคู่ชายอื่น รอยยิ้มที่เธอมอบให้คณิน—รอยยิ้มที่เคยเป็นของเขาคนเดียว—มันแผดเผาหัวใจเขาราวกับตกอยู่ในกองเพลิงแห่งความเร่าร้อนและทรมาน ลีโอไม่สนสิ่งอื่นใดอีกต่อไปแล้ว ความหึงหวงและสัญชาตญาณดิบเถื่อนเข้าครอบงำ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของมัทนาก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว ออกแรงดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาประชิดอกแกร่งอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "ปล่อยฉันนะ ลีโอ! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" มัทนาอุทานด้วยความตกใจ พยายามบิดข้อมือหนີจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลกลับรวบเอวบางเข้าหาจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงเมื่อลีโอโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดจนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับใบหู คณินพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากตัวลีโอออกไป แต่กลับถูกสายตาดุดันและมืออีกข้างที่ยกขึ้นห้ามของลีโอตอกกลับมา "อย่าแม้แต่จะแตะต้องเมียฉัน!" "อดีตภรรยาค่ะ!" มัทนาเน้นเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหยามศักดิ์ศรี "เราหย่ากันขาดแล้ว ลีโอ ไพศาลภักดี! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น "คืนนี้... บนเตียงของเรา หรือแม้แต่ในความฝันของเธอ ร่างกายเธอก็ตอบสนองฉันคนนี้คนเดียว มัทนา... อย่าท้าทายความอดทนของฉัน ไม่งั้นฉันจะทำให้เธอลุกจากเตียงนี้ไม่ขึ้นไปเป็นสัปดาห์!" คำประกาศกร้าวที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนและคุกคามทำเอาลมหายใจของมัทนาสะดุดกึก แม้เธอจะพยายามตอกกลับด้วยความเย็นชาเพียงใด แต่ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้อยู่บริเวณสะโพกคล้อยตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงาน ก็ทำให้ร่างกายของเธอบิดเกร็งและสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างน่าละอาย เคมีระหว่างคนทั้งคู่ยังคงรุนแรงและอันตรายเสมอ แม้ในยามที่เกลียดชังกันที่สุด คณินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด ก้าวเข้าไปเตรียมจะซัดหน้าอดีตสามีจอมเผด็จการ แต่ทว่า— เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา พร้อมกับร่างของเลขาหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจสะท้าน "คุณมัทนาคะ... คือว่า... มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งเดินตามหาคุณมาจากล็อบบี้ค่ะ เขาบอกว่า... เขามาหา 'คุณพ่อ' ที่อยู่ในห้องนี้..." ลีโอชะงักกึก แรงบีบที่เอวบางคลายลงโดยอัตโนมัติ มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงงงวย ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักให้กว้างขึ้น ปรากฏร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบเศษ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งเป็นสันคมถอดแบบมาจากใครบางคนในห้องนี้ราวกับพิมพ์เดียวกัน... และประโยคถัดมาของเด็กน้อยก็ทำให้อากาศทั่วทั้งห้องราวกับหยุดนิ่งลงทันที— "คุณแม่ครับ... ทำไมคุณพ่อใจร้ายคนนี้ถึงต้องกอดคุณแม่แน่นขนาดนั้นด้วยล่ะครับ?" --- **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าอันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ!**