เส้นแบ่งที่ชัดเจน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเพนท์เฮ้าส์หรู ทว่ามันกลับไม่สามารถเจือจางความอึดอัดที่หนาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอกควันยามเช้าลงได้เลยแม้แต่น้อย "เด็กคนนั้น... ลูกใคร?" คำถามเดิมยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลีโอ ไพศาลภักดี ชายหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร กลับกำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของสถาปนิกสาว ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ มัทนายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท แผ่นหลังตั้งตรงสง่างามโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ เธอจรดปลายปากือลงบนกระดาษแปลนพิมพ์เขียวอย่างใจเย็น ราวกับว่าคำถามเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง ไม่ได้มีน้ำหนักหรือความสำคัญใดๆ ต่อความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย "มัท... ผมถามคุณ" ลีโอยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้ามือบางที่กำลังถือปากกา แต่ทว่า มัทนากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "คุณมีสิทธิ์อะไรมาถามฉันคะ, คุณลีโอ?" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าราบเรียบและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก มันเป็นน้ำเสียงที่กรีดแทงลงมาบนความรู้สึกผิดบาปที่ชายหนุ่มแบกรับไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจนเลือดซิบ "สิทธิ์... สิทธิ์ของการเป็นสามี..." "อดีตสามีค่ะ" มัทนาทวนคำเสียงดังฟังชัด เธอวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวลก่อนจะประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากันบนตัก ท่าทางของเธอนิ่งสนิทจนน่าใจหาย "กรุณาจำสถานะของเราให้ขึ้นใจด้วยนะคะ เราหย่ากันขาดแล้ว และใบหย่านั้นก็ถูกเซ็นด้วยความยินยอมพร้อมใจของคุณเองไม่ใช่หรือคะ?" ประโยคเตือนสติที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ทำให้ลีโอถึงกับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความทรงจำในวันที่เขาเคยผลักไสเธอออกจากชีวิต—วันที่เขาโยนเอกสารหย่าใส่หน้าเธอพร้อมกับคำพูดดูถูกดูแคลนว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงเห็นแก่เงิน—ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในเวลานี้ "วันนั้น... วันที่คุณก้าวออกจากบ้านหลังนั้น คุณบอกว่ามันจบลงแล้ว..." ลีโอพึมพำออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า หัวใจของเขาบีบตัวเข้าหากันจนเจ็บแปลบ "แต่วันนี้... คุณกลับซ่อนเด็กคนนั้นไว้ เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าและแววตาถอดแบบมาจากผมไม่ผิดเพี้ยน... คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะมัท" "ใจร้าย?" มัทนาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ฉาบอยู่บนเรียวปากสีพีช "คนที่ใจร้ายและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนอื่นจนไม่เหลือชิ้นดี คือตัวคุณต่างหากล่ะคะคุณลีโอ... ตอนที่ฉันอุ้มท้องลูกคนนี้ด้วยความยากลำบาก ตอนที่ฉันต้องนอนร้องไห้คนเดียวบนเตียงแคบๆ โดยไม่มีแม้แต่เงาของสามีคอยเหลียวแล ตอนนั้นคุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังสนุกกับความสำเร็จและสังคมไฮโซของคุณไม่ใช่เหรอ?" หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาคู่สวยของหญิงสาว แต่มันถูกกักเก็บไว้ด้วยความหยิ่งทะนงและทิฐิอันแรงกล้า เธอไม่ยอมให้ความอ่อนแอใดๆ หลุดรอดออกมาให้ชายผู้นี้ได้เห็นเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ลีโอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของร่างกาย เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวลงไปให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ แววตาของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเปลี่ยนเป็นเว้าวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน "ผมยอมรับผิด... ผมมันโง่เอง ผมมันตาบอดเองที่มองไม่เห็นค่าของผู้หญิงที่รักผมด้วยใจจริง" ลีโอกระซิบเสียงสั่น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของเธอ "แต่เด็กคนนั้น... คือลูกของผมใช่ไหมมัท? บอกความจริงผมมาเถอะนะ... ผมขอร้อง" มัทนาไม่ได้หลบสายตา เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเจ็บปวดร้าวราน ทว่า... มันสายเกินไปแล้ว ความรู้สึกรักและศรัทธาที่เธอเคยมีให้เขา ถูกเผาทำลายจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถาตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังนั้น "ต่อให้ใช่แล้วยังไงคะ? และต่อให้ไม่ใช่... มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ" มัทนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สร้างระยะห่างระหว่างเธอกับเขาทันที "เด็กคนนี้มีแค่ฉันที่เป็นแม่ และเขาก็มีชีวิตที่ดีพอโดยไม่ต้องพึ่งพาเงินทองหรือความรับผิดชอบจอมปลอมจากผู้ชายอย่างคุณค่ะ" "มัท!" ลีโอคำรามต่ำในลำคอด้วยความคับแค้นใจ ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดขาดผึ่งลง เขายืดตัวขึ้นและก้าวเข้าไปหมายจะรวบร่างบางเข้ามาสวมกอดเพื่อระบายความอัดอั้นทั้งหมดที่มี ทว่า... เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณมัทครับ โปรเจกต์ปรับปรุงโครงสร้างโซนB ทางวิศวกรส่งแบบแก้ไขมาให้ตรวจ... อ้าว คุณลีโอ ไพศาลภักดี ก็อยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย?" เสียงทุ้มนุ่มของ 'คณิน' นักลงทุนหนุ่มรูปหล่อพาร์ทเนอร์คนสำคัญดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ถูกเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต คณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มมั่นใจ สายตาคมกวาดมองบรรยากาศตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองด้วยความฉลาดเฉลียว ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นเมื่อเห็นท่าทางคุกคามของลีโอ ลีโอหันขวับไปมองหน้าคณิน ดวงตาคมกริบฉายแววฆ่าฟันพุ่งทะยานออกมาอย่างปิดไม่มิด ความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เมื่อเห็นชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในพื้นที่ของมัทนาอย่างสนิทสนม มัทนาเบนสายตาหนีจากลีโอ หันไปส่งยิ้มบางๆ ให้คณินด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติราวกับพลิฝ่ามือ "เข้ามาพอดีเลยค่ะคุณคณิน ฉันกำลังคุยงานกับคุณลีโอเสร็จพอดี..." เธอยกเอกสารในมือขึ้นจัดระเบียบเล็กน้อย "เชิญทางห้องประชุมเลยค่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว" พูดจบ หญิงสาวก็ก้าวเดินผ่านร่างหนาของลีโอไปอย่างไร้เยื่อใย โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่ยืนกำหมัดแน่นจนเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาล ทว่า... ก่อนที่มัทนาจะก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงาน ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงมาจากชั้นจอดรถ VIP กลับเปิดออกเสียก่อน พร้อมกับเสียงเจื้อแจ้วของเด็กน้อยวัยกำลังซนที่วิ่งนำหน้าพี่เลี้ยงเข้ามาในออฟฟิศ "คุณแม่ขา! น้องต้นกล้าวาดรูปให้คุณแม่ด้วยน้า... ดูสิครับ สวยไหม?" ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักวิ่งเข้ามาโอบกอดขาเรียวของมัทนาไว้แน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อบริสุทธิ์ และใบหน้านั้น... ใบหน้าที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจและโครงหน้าถอดแบบมาจากลีโอ ไพศาลภักดี ราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน ลีโอที่ยืนอยู่ใกล้ประตูถึงกับชะงักงัน ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเด็กน้อยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาพอดี "เอ๊ะ... คุณลุงหน้าดุคนนี้ มาทำอะไรที่ห้องคุณแม่เหรอครับ?" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความสงสัยไร้เดียงสา หัวใจของลีโอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความจริงบางอย่างที่กระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจังจนแทบสิ้นสติ! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ชฎาพรายไวน์แดง