สัมผัสที่เคยคุ้น

สายฝนภายนอกกระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ของสตูดิโอสถาปัตยกรรมราวกับจะประกาศก้องถึงความบ้าคลั่งของธรรมชาติ ทว่าความรุนแรงของพายุข้างนอกนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัว มัทนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ ด้านหน้าของเธอคือลีโอ ไพศาลภักดี อดีตสามีผู้เคยผลักไสเธอลงสู่นรกอเวจีด้วยความเย็นชา แต่วันนี้... ดวงตาคมกริบ couched ด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อน คู่นั้นกำลังจับจ้องเธอราวกับเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อ "คุณกำลังเล่นกับไฟ มัทนา" เสียงทุ้มต่ำพลอดกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และความชื้นจากสายฝนปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธออย่างจงใจ "คนที่กำลังรนหาที่ตาย... คือคุณต่างหาก ลีโอ" มัทนาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดประกายขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย แม้หัวใจในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอก้าวเข้าหาเขาแทนที่จะถอยหนี ปลายนิ้วเรียวยาวจดลงบนปกเสื้อสูทเนื้อดีที่เปียกชื้นเล็กน้อย ลากไล้ผ่านแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจกระชั้นชิด "คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาสั่งฉันเหรอคะ? ในฐานะอะไร... อดีตสามีที่ไร้ค่า หรือแค่ผู้ชายที่บังเอิญติดฝนอยู่ในที่ของฉันกันแน่" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ลีโอคำรามต่ำในลำคอด้วยความขัดดล มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแนบจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีที่เขาเคยมี พังทลายลงราบคาบต่อหน้ากลิ่นกายหอมละมุนและแววตาดื้อรั้นคู่นั้น "ในฐานะผู้ชายที่จะทำให้คุณจำไปจนวันตายว่าใครคือเจ้าของตัวจริง..." ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความหึงหวง และความโกรธเกรี้ยวที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน มัทนาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจก่อนที่สัญชาตญาณความเร่าร้อนจะเข้าครอบงำ เธอไม่ได้ผลักไส... กลับอ้าปากต้อนรับสัมผัสอันดุดันนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด รสชาติหวานล้ำผสมผสานกับความดุดันทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง มือใหญ่ของลีโอสอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่ม ขยุ้งท้ายทอยเธอไว้เพื่อบังคับให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจกระเส่าดังแข่งกับเสียงฝนตกกระหน่ำข้างนอก สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงานเข้ารูป ทำให้มัทนากลั้นเสียงครางประท้วงในลำคอแทบไม่ไหว ความใกล้ชิดที่เกินเลยทำให้ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำ แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป... ครั้งนี้เธอไม่ได้เป็นฝ่ายถูกกระทำฝ่ายเดียว เธอกำลังใช้ความเย้ายวนของตนเองเพื่อลงทัณฑ์เขาให้จมดิ่งลงในห้วงเสน่หาที่เธอเป็นผู้ควบคุม กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของลีโอถูกมือเรียวของมัทนากระชากออกด้วยความหมั่นไส้ เผยให้เห็นแผงอกกำยำและรอยแผลเป็นจางๆ ที่เธอยังจำได้ดี ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อแน่นจนเกิดรอยแดง ขณะที่ริมฝีปากของเขาเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยสัมผัสอุ่นร้อนและขบเม้มเบาๆ จนหญิงสาวแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "อื้อ... ลีโอ... คุณมันบ้า..." มัทนาครางเสียงพร่า มือเล็กจิกทึ้งเส้นผมสีเข้มของเขาแน่นเมื่อความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย "ใช่... ผมบ้า เพราะคุณคนเดียว มัท" ลีโอเงยหน้าขึ้นมาสบตาประกายหยาดเยิ้ม แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดเต็มไปด้วยความปรารถนาอันล้น 
ปรารถนาที่จะครอบครอง ทำลายล้าง และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหญิงสาวตรงหน้า ร่างสูงไม่รอช้า ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกจนมัทนาต้องเกี่ยวขาเรียวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินไปที่โซฟาตัวยาวกลางห้องโดยริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกันแม้แต่นวินาทีเดียว แรงปะทะจากน้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เบาะโซฟารองรับความเร่าร้อนที่กำลังระเบิดออก เสื้อผ้าที่เกะกะถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนด้านนอก ผิวเนื้อเนียนละเอียดตัดกับความเร่าร้อนของอุณหภูมิห้อง รสจูบที่ดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นการสัมผัสลูบไล้ที่ละเอียดอ่อนและลึกซึ้ง ทุกตารางนิ้วถูกปลุกเร้าด้วยความโหยหา ลีโอปรนเปรอเธอด้วยความอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อน ขณะที่มัทนาตอบสนองทุกสัมผัสด้วยความเย้ายวนและช่ำชอง ชายหนุ่มแทบคลั่งเมื่อพบว่าอดีตภรรยาผู้เคยเรียบร้อยในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นนางเสือสาวที่พร้อมจะกลืนกินเขาทั้งตัว เสียงหอบหายใจและเสียงครางกระseaw ประสานไปกับเสียงฟ้าคำรามด้านนอก ร่างกายสองร่างแนบชิดและสอดประสานกันอย่างเป็นจังหวะ ลีโอก้มลงกระซิบคำว่ารักซ้ำๆ ข้างใบหูของเธอ ขณะที่มัทนาจิกเล็บลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความสุขสมที่เอ่อล้นทะลัก มิติเวลาหยุดนิ่งลงเหลือเพียงความเร่าร้อนและกลิ่นอายของความสัมพันธ์ที่ยากจะตัดขาด ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกกลับแผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ลีโอนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดโดยไม่คิดจะสนใจมัน แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความพร้อมภาพพรีวิวที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่สว่างวาบในความมืด กลับทำให้ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด ภาพบนหน้าจอคือเด็กชายวัยราวสี่ขวบหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู กำลังยิ้มแป้นให้กล้อง... และโครงหน้าของเด็กคนนั้น ถอดแบบมาจากลีโอ ไพศาลภักดี ทุกระเบียดนิ้ว! มัทนาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่าง ชะงักกุนกุนเมื่อเห็นสายตาของอดีตสามีเปลี่ยนไปจากความปรารถนา กลายเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดราวกับคนเห็นผีสาง "นี่มัน... หมายความว่ายังไง มัท?" ลีโอเสียงสั่นพร่า หันกลับมามองหน้าเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าตอนร่วมรัก "เด็กคนนั้น... ลูกใคร?" "ชฎาพรายไวน์แดง" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้และเตรียมพบกับความระทึกใจในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!