กลิ่นอายความทรงจำ

“คุณกำลังจะบอกอะไรกับผม... มัทนา” เสียงทุ้มต่ำของลีโอสั่นพร่าขณะก้าวเข้าประชิดตัวหญิงสาวในพื้นที่แคบของห้องเก็บเอกสารชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้าง กลิ่นสีทาบ้านใหม่และฝุ่นปูนฉาบที่ฟุ้งกระจายไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดเท่ากับสายตาคมกริบของอดีตสามีที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงวิญญาณ มัทนาถอยหลังจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับผนังไม้ที่กั้นเป็นฉาก เธอเชิดหน้าขึ้นดวงตาคู่สวยวาวโรจน์เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจเมื่อภาพใบหน้าเล็กๆ ของน้องกรณ์ซ้อนทับกับใบหน้าของชายตรงหน้า “ไม่มีอะไรที่คุณต้องรู้ และมันไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ คุณลีโอ” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาจังหวะหายใจไม่ให้ติดขัด แต่กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่คุ้นเคยของเขากลับปลุกเร้าความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดห้าปีให้ฟื้นคืน “ไม่ใช่เรื่องของผมงั้นหรือ?” ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปยันผนังข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “เด็กคนนั้น... สายตาของเขา ท่าทางของเขา... มัทนา คุณคิดว่าผมโง่ถึงขนาดดูไม่ออกหรือไงว่านั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของใคร!” “อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะ” มัทนาแค่นยิ้มหยัน “โลกนี้มีคนหน้าเหมือนกันตั้งมากมาย อีกอย่าง... คุณเองไม่ใช่หรือที่เคยพูดว่า ‘ลูก’ คือภาระที่คุณไม่ต้องการในชีวิตนักธุรกิจที่แสนยุ่งเหยิงของคุณ” คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลใจของลีโอ เขาจำได้ดี... คำพูดใจร้ายที่เขาเคยพ่นใส่เธอในวันที่เธอพยายามบอกข่าวดีเรื่องการตั้งครรภ์ แต่ความเย่อหยิ่งและความระแวงในเวลานั้นทำให้เขาเลือกที่จะเดินจากไป “ผมรู้ว่าผมเลว... ผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณมามากพอแล้ว” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มเนียน “แต่ถ้าเด็กคนนั้นคือลูกของผม... ผมไม่มีวันปล่อยให้เขานามสกุลอื่น และไม่มีวันปล่อยให้แม่ของลูกต้องไปอยู่ในวงแขนของไอ้คณินนั่น!” มัทนาสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา ความทรงจำยามค่ำคืนที่เคยหวานล้ำและเร่าร้อนหวนกลับมาทักทายอย่างห้ามไม่ได้ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้ความแข็งกร้าวของเธอเริ่มสั่นคลอน “ออกไปนะคะ... อย่ามาทำตัวไร้ยางอายในที่แบบนี้” เธอพยายามผลักอกเขา แต่ลีโอกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกดตรึงกับผนัง “ผมไม่ได้จะทำอะไรที่ไร้ยางอาย... ผมแค่จะทวงสิทธิ์ของผมคืน” จุมพิตของเขาฉกฉวยลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวลเหมือนสามีภรรยา แต่เป็นการเรียกร้องและข่มขู่ในเวลาเดียวกัน ลีโอขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธอด้วยความโหยหา มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วรั้งร่างเธอเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง มัทนาที่ตอนแรกตั้งท่าจะขัดขืนกลับต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในสัมผัสของเขา... ความเจ็บปวดที่แฝงมากับการจูบนั้นมันเรียกร้องให้เธอต้องยอมจำนน รสสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เธอพยายามกดทับไว้ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันในห้องที่อบอ้าวด้วยกลิ่นไอความรักและแรงแค้น มือของเธอที่เคยผลักอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาโดยไม่รู้ตัว “มัท... บอกผมมา... ว่าคืนนั้นเรามีความสุขด้วยกันแค่ไหน” เขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มดั่งพายุ “คุณยังรู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกไหม? ว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่เติมเต็มคุณได้นอกจากผม” “คุณมันคนหลงตัวเอง... อื้อ!” มัทนาไม่ทันได้จบประโยค ลีโอก็ประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง คราวนี้เขาสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปทักทายความหวานฉ่ำในโพรงปาก สัมผัสที่ดุดันแต่เต็มไปด้วยความถวิลหาทำให้ขาทั้งสองข้างของเธอแทบจะไร้เรี่ยวแรง ลีโออาศัยจังหวะนี้โอบอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานเก่าๆ ที่ตั้งอยู่กลางห้อง กองเอกสารปลิวว่อนไปทั่วพื้น “ปล่อยนะคะ ลีโอ... นี่มันไซต์งานนะ!” “งั้นเราก็ต้องทำให้มันเป็นที่ที่เราจะตกลงกันให้รู้เรื่อง... เรื่องของเรา... และเรื่องของลูก” เขากระซิบชิดใบหู ไล้จมูกโด่งไปตามลำคอระหง ความร้อนแรงจากร่างกายของเขาทำเอาสติของมัทนากระเจิงไปหมด เธอเกลียดที่ร่างกายตัวเองยังคงตอบสนองเขาอย่างซื่อสัตย์แบบนี้ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะถอดกระดุมเสื้อทำงานของเธอออก เสียงโทรศัพท์มือถือของมัทนาก็ดังขึ้นทำลายภวังค์ เธอสะดุ้งสุดตัว รีบผลักเขาออกทันที ลีโอสบถออกมาด้วยความขัดใจ แต่เมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า ‘คณิน’ ดวงตาของเขาก็ลุกโชนด้วยไฟแห่งความหึงหวง มัทนารีบกระชับเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ มือสั่นเทาขณะกดรับสาย “คะ... คณิน คะ?” “มัท... ผมอยู่หน้าโครงการแล้ว เห็นบอกว่าตรวจหน้างานเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ผมไปรับคุณไปทานมื้อเที่ยงนะ” ลีโอที่ยืนอยู่เบื้องหลังจ้องมองเธอด้วยสายตาดุดัน เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้าไปใกล้จนชิดแผ่นหลังของเธอ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าเบาบางเป็นการหยอกเย้าที่ทำให้มัทนาถึงกับกั้นหายใจ “มัท? ทำไมเงียบไปล่ะครับ มีอะไรหรือเปล่า?” มัทนาเม้มปากแน่น ลีโอก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงกระซิบที่คณินในสายไม่มีวันได้ยินแต่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว “บอกมันไปสิมัทนา... ว่าคุณกำลังยุ่งอยู่กับ ‘อดีตสามี’ ที่เขากำลังจะกลายเป็น ‘พ่อของลูก’ ของคุณในไม่ช้า” มัทนาเบิกตากว้าง หันขวับมามองชายตรงหน้าด้วยความโกรธ แต่ลีโอกลับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นมือไปหยิบกระเป๋าถือของเธอแล้วเปิดออก ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาแอบฉกมาจากรถของเธอตั้งแต่วันก่อนออกมา ข้างในนั้น... ไม่ใช่พิมพ์เขียวไซต์งานอย่างที่เขาเคยเข้าใจ แต่มันคือ ‘ผลตรวจ DNA’ ที่ระบุชื่อ ‘เด็กชายกรณ์’ อย่างชัดเจน! “คณิน... ฉัน... ฉันคงไปกับคุณไม่ได้แล้ว” มัทนาพูดด้วยเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด ในขณะที่ลีโอกำลังชูผลตรวจนั่นตรงหน้าเธอ “พอดีมีธุระด่วนที่ต้องเคลียร์กับ ‘เจ้าของโครงการตัวจริง’ ค่ะ” ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดวางสายแทนเธอ แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของอดีตภรรยา “เอาล่ะมัทนา... ตอนนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยว่าไหม? ว่าทำไมความลับที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ถึงได้ถูกเก็บไว้ในซองเอกสารซอมซ่อนี้แทนที่จะบอกผมตั้งแต่วันแรก!” ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่าตอนที่ 6 นี้จะทำให้รี้ดทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับมัทนาและลีโอนะคะ!