เกมที่เธอถือไพ่เหนือกว่า

"ลายเซ็นของคุณ... มีค่ามากขนาดนั้นเลยหรือคะ คุณลีโอ" น้ำเสียงของมัทนากังวานก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มและเรียบหรู เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวอยู่เหนือโต๊ะทำงานด้วยซ้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างใจเย็น ราวกับความร้อนรุ่มและท่าทีร้อนรนของมหาเศรษฐีหนุ่มตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่เธอไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจ ลีโอ ไพศาลภักดี ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองผู้คนด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววคุกกรุ่นไปด้วยความอดกลั้น เขาจำต้องกลืนศักดิ์ศรีทั้งหมดลงคอเพื่อเหยียบย่างเข้ามาในอาณาจักรของอดีตภรรยาผู้ที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย โปรเจกต์เมกะพาร์กฝั่งตะวันตกกำลังจะหลุดลอย หากปราศจากลายเซ็นและวิสัยทัศน์ในฐานะสถาปนิกหลักของมัทนา บริษัทของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับเสือกระดาษที่รอวันล่มสลาย และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... ภาพเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตและโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน ยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิด จนหัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครสั่นไหวอย่างรุนแรง "มัท..." ลีโอเปล่งเสียงเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและแตกต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง มันไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเงียบขรึม "เราคุยกันดีๆ ได้ไหม เรื่องในอดีต... ผมยอมรับว่าผมโง่เขลาและตาบอด" มัทนาหยุดหมุนปากกา เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ แล้วเงยหน้าสบตากับอดีตสามี รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว "คุณไม่ได้แค่โง่เขลาหรอกค่ะ คุณลีโอ แต่คุณแค่คิดว่าตัวเองคือศูนย์กลางของจักรวาล และทุกคนต้องก้มหัวให้คุณตลอดไป... น่าเสียดายนะคะที่โลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบคุณคนเดียว" ประโยคเชือดเฉือนนั้นกรีดลึกลงไปในอกของชายหนุ่ม เขาขยับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างสูงใหญ่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ทว่า... มัทนากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ราวกับเสือสาวที่กำลังมองเหยื่อผู้ดิ้นรนอยู่ในกรงเล็บของเธอเอง "คุณต้องการอะไร เพื่อแลกกับการเซ็นสัญญานี้" ลีโอถามเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนจนเจือความปรารถนาอันซับซ้อนที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เรือนร่างหอมกรุ่นนี้ "เงินทอง อำนาจ หรือหุ้นครึ่งหนึ่งในบริษัทของผม... บอกมาสิ มัทนา อยากได้อะไร ผมยกให้คุณได้ทุกอย่าง" มัทนาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันเหยียดและสะใจ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "สิ่งที่ฉันอยากได้... คือความเจ็บปวดเจียนตายแบบเดียวกับที่ฉันเคยได้รับเมื่อสี่ปีที่แล้วค่ะ คุณให้ฉันได้ไหมล่ะคะ?" คำพูดนั้นทำให้ลีโอชะงักงัน เขาจำต้องยอมรับความจริงอย่างเจ็บปวดว่า กรรมสนองในวันนี้มันช่างสาสมกับความโหดร้ายที่เขาเคยกระทำลงไปในอดีตเสียเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกัน ความเย้ายวนอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับยิ่งดึงดูดให้เขากระหายอยากจะเข้าใกล้ มากกว่าจะถอยหนี สัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างถูกปลุกเร้าขึ้นท่าย์มกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยแรงปรารถนา มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนขอบโต๊ะทำงาน รั้งร่างของหญิงสาวให้เข้ามาใกล้โดยไม่สนว่าสถานะระหว่างพวกเขาจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ลีโอโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนเข้ากับแก้มเนียนนุ่ม กลิ่นกายหอมหวานรัญจวนใจที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นชายให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง "ถ้าการไถ่บาปต้องแลกด้วยการตกเป็นทาสทางกายและหัวใจของคุณ... ผมก็ยอม" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ลีโอไม่รอให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก มืออีกข้างเอื้อมไปล็อกท้ายทอยของหญิงสาวไว้มั่น แล้วประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วพริบตาแรกเธอพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมด้วยความโหยหาอย่างบ้าคลั่งของเขากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก รสชาติที่คุ้นเคยและความอบอุ่นจากร่างกายที่แนบชิดกำลังสั่นคลอนเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก สัมผัสจาบจ้วงเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและวาบหวาม ลีโอบดCขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ตัวตนของเขาตื่นตัวขึ้นอย่างชัดเจนยามที่แนบชิดอยู่กับเรือนร่างอ้อนแอ้นที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา มัทนาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกผ่านเนื้อผ้า และเมื่อเรียวปากของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนผิวกายเนียนนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ สติสัมปชัญญะของเธอก็เริ่มหลุดลอยไปกับความเร่าร้อนที่เขาจงใจจุดไฟแผดเผา แต่ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความปรารถนากำลังจะหลอมรวมพวกเขาทั้งคู่เข้าด้วยกัน มัทนากลับรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกกว้างออกไปอย่างแรง! แฮ่ก... แฮ่ก... ทั้งสองคนยืนหอบหายใจ ริมฝีปากของหญิงสาวบวมเจ่อและแดงก่ำด้วยพิษจูบ ขณะที่ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโกรธขึงและอารมณ์ที่ค้างคา ลีโอยืนนิ่งค้าง สายตาคมกريบมองเธอนิ่งด้วยความกระหายที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม "อย่าได้ใจไปหน่อยเลยค่ะ คุณลีโอ" มัทนาใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากของตัวเองลวกๆ น้ำเสียงของเธอกลับมาแข็งกร้าวและเยือกเย็นอีกครั้ง แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวราวกองกลองก็ตาม "ต่อให้คุณจะใช้เล่ห์เหลี่ยมไหนมาบีบบังคับ ลายเซ็นนี้ก็จะไม่1มีวันเป็นของคุณ... จนกว่าคุณจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่า คุณสำนึกผิดด้วยหัวใจจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ!" พูดจบ เธอก็คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปทางประตู แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆๆ ยังไม่ทันที่ลีโอจะเอ่ยอนุญาต ประตูห้องทำงานก็เปิดผางเข้ามา พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดนักเรียนอนุบาลที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหาคุณแม่คนสวย พร้อมกับส่งเสียงใสแจ๋วที่ทำให้ทุกสรรพสิ่งในห้องหยุดนิ่งสนิท "คุณแม่ครับ! น้องกรณ์หิวน้ำจังเลย... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ เหมือนกระจกของคุณแม่เลยนะครับ เหมือนกันเป๊ะเลย!" เด็กชายหยุดยืนกะพริบตาปริบๆ มองหน้าลีโอสลับกับมองรูปถ่ายในแท็บเล็ตที่ถืออยู่ในมือ ขณะที่ลีโอถึงกับยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อก้มลงมองเด็กชายที่มีโครงหน้าและดวงตาถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน—และประโยคถัดมาของเด็กน้อยก็ทำให้โลกทั้งใบของมหาเศรษฐีหนุ่มพังทลายลงในพริบตาเดียว "คุณลุงหน้าเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายที่แม่แอบร้องไห้กอดทุกคืนเลยครับ... คุณลุงใช่คุณพ่อของน้องกรณ์หรือเปล่าครับ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดราม่าบาดลึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!