รอยแผลที่ลืมไม่ลง

"คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องตัวฉัน... ลีโอ!" เสียงนั้นบาดลึกกรีดแทงความเงียบงันภายในห้องชุดหรูหราจนแทบหยุดหายใจ มัทนายืนตัวสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมาเนิ่นนานหลายปี ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววตัดพ้อและอ่อนแอ บัดนี้แข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่พร้อมจะบาดลึกทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสีเข้มถอยหลังกรูดจนชิดกับบานกระจกใสระเบียงห้อง สูญสิ้นซึ่งเยื่อใยและเศษเสี้ยวของความอาลัยอาวรณ์ที่เคยมีในอดีต ลีโอ ชาญวิชญ์ กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและทระงตนในศักดิ์ศรี บัดนี้กลับไหววูบอย่างน่าสมเพช ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำความรู้สึกของภรรยาตัวเองอย่างเลือดเย็นในอดีต วันนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าเธอในสภาพที่แทบไม่เหลือเค้าโครงของความมั่นใจเดิม ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่พยายามเข้าหาที่พึ่งสุดท้าย "มัท... ผมขอร้อง ฟังผมก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชา บัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบแห้ง เจือไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาก็เพิ่งค้นพบว่ามันกัดกินหัวใจตัวเองลึกเพียงใด "ห้าปี... ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่นึกถึงคุณ ไม่มีคืนไหนที่ผมไม่ฝันถึงเรื่องของเรา ผมโง่เอง... ผมมันคนตาบอดที่ปล่อยเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตหลุดมือไป" "เพชรเหรอ?" มัทนาแค่นหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและสมเพชระคนกัน เธอยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาก้าวเข้ามาใกล้ไปมากกว่านี้ "คุณเคยเห็นฉันเป็นแค่ก้อนกรวดข้างทางด้วยซ้ำ ลีโอ ตอนที่เราหย่ากัน คุณพูดว่าอะไรนะ? คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงที่น่าเบื่อ ไร้รสนิม ไร้ค่า และเกะกะสายตาคุณเวลาที่คุณก้าวไปข้างบนไม่ใช่หรือไง? ทำไมล่ะ วันนี้บริษัทมหามหาศาลของคุณมันพังทลายลง หรือว่าผู้หญิงพวกนั้นเขาไม่ได้รักคุณจริงเหมือนที่ปากหวานใส่ตอนที่คุณยังมีเงินทองอำนาจกันล่ะ?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นกลางใจของลีโอ มันคือความจริงที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลย ในอดีต เขาเคยลุ่มหลงอยู่กับความสำเร็จจอมปลอม เปลือกนอกของสังคมไฮโซ และคำเยินยอจอมปลอม จนมองข้ามความรักอันบริสุทธิ์และมั่นคงที่ผู้หญิงตรงหน้ามอบให้เขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เขาทอดทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใยในวันที่เธออ่อนแอที่สุด และเซ็นใบหย่าให้เธออย่างไร้ความปรานี เพียงเพื่อจะไปคว้าไขว่คว้าความหรูหราจอมปลอมที่ในตอนนี้มันได้พังทลายสลายหายไปกับตา เหลือไว้เพียงหนี้สินและคดีความที่รุมเร้าเข้ามาประเดประดัง "ผมยอมรับความผิดทั้งหมดที่เคยทำไว้ ผมชดใช้มันด้วยความทรมานมาตลอดหลายปีนี้ มัท... ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ ผมขอร้อง เริ่มต้นใหม่กับผม สัญญาว่าผมจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง จะไม่ทำให้คุณเสียใจอีกแล้ว" ลีโอเอ่ยทุ้มต่ำพร้อมกับคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ หยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างไม่นึกอาย ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในอดีต ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดคุกเข่าอ้อนวอนผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ ทว่า มัทนากลับมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความสงสารสักนิดก็ไม่มีหลงเหลืออยู่ในใจดวงนั้น ความเจ็บปวดในอดีตหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนใหม่ หญิงสาวผู้ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นเจ้าของบริษัทออกแบบแฟชั่นชั้นนำที่เธอบุกเบิกขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและสองมือของตัวเอง โดยไม่พึ่งพาศักดิ์ศรีหรือนามสกุลของตระกูลใหญ่โตของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอมายืนอยู่ ณ จุดนี้ได้ด้วยลำแข้งของตนเอง และไม่มีวันหวนกลับไปสู่ขุมนรกเดิมเด็ดขาด "คุณมาช้าเกินไป ลีโอ..." มัทนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนน่ากลัว "ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าแล้วทิ้งฉันไว้กับความอัปยศในห้องพักแคบๆ นั้น คนอย่างคุณ ไม่สมควรได้รับโอกาสครั้งที่สองหรอกค่ะ เชิญกลับไปเถอะค่ะ แล้วก็กรุณาอย่ามารบกวนชีวิตฉันกับลูกอีกเลย" ประโยคสุดท้ายของเธอกระแทกเข้ากลางใจของลีโออย่างจัง จนเขาถึงกับชะงักค้างไปชั่วขณะ สมองของเขาราวกับหยุดทำงาน ความหมายของคำว่า 'กับลูก' วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพัก "คุณแม่ครับ... คุณน้าใจดีเขาซื้อเลโก้ชุดใหม่มาให้ผมต่อแล้วนะ!" เสียงใสของเด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดลายซูเปอร์ฮีโร่ วิ่งถือกล่องของเล่นชิ้นโตเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่เด็กชายจะชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นชายแปลกหน้าแปลกถิ่นในชุดสูทหรูคุกเข่าอยู่ต่อหน้ามารดา ดวงตากลมโตใสแป๋วคู่นั้นกวาดมองลีโอด้วยความสงสัยใครรู้ ขณะที่ลีโอหันขวับไปมองเด็กชายตามเสียงเรียก ร่างกายของเขาก็พลันแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ใบหน้านั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น โครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์เดียวกันราวกับแกะออกมาจากบล็อกเดียวกันได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น ลมหายใจของลีโอถึงกับสะดุดกึกเมื่อความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมาทับซ้อน เด็กชายคนนี้... มีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่มัทนาก้าวเดินออกจากชีวิตเขาไปเมื่อสี่ปีที่แล้วพอดี!