การปะทะคารมในงานสังคม

กลิ่นไวน์วินเทจราคาแพงระยับเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องสายคลาสสิกที่บรรยากาศหรูหราอลังการของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมระดับห้าดาว ทว่าความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศกลับเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากสายคู่คมกริบของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในค่ำคืนนี้ "คุณมัทนารับเครื่องดื่มเพิ่มไหมครับ เดี๋ยวผมไปหยิบให้" คณิน นักลงทุนหนุ่มอนาคตไกลผู้ยืนเคียงข้างสถาปนิกสาวคนเก่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นที่สะينให้เห็นถึงความเอาใจใส่ ชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบจงใจขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูป เพื่อประกาศอาณาเขตทางสายตาอย่างสุภาพแต่หนักแน่น มัทนากำลังจะแย้มยิ้มรับน้ำใจนั้น หากแต่ความตั้งใจทั้งหมดต้องสะดุดกึกลง เมื่อเงาร่างสูงใหญ่คุ้นตาที่แผ่รังสีคุกคามราวกับพญามัจราชก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาสองคนอย่างถือวิสาสะ "ไม่ต้องหรอกครับคุณคณิน... ภรรยาเก่าของผม เธอนิยมชมชอบไวน์แดงรสฝาดลึกที่ผมเป็นคนรินให้เสมอมากกว่าเครื่องดื่มราคาถูกตามงานเลี้ยงพวกนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอ่ยออกมานั้นจงใจเน้นย้ำคำว่า 'ภรรยาเก่า' อย่างชัดถ้อยชัดคำ ลีโอ ไพศาลภักดี ปลดกระดุมสูทตัวนอกออกเล็กน้อยด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและถือตัว นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองคณินด้วยหางตาก่อนจะหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างระหงของหญิงสาวที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขา มัทนาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความระอุที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอไม่ได้สะท้านสะเทือนกับคำพูดอวดดีนั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มุมปากเรียวสวยกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน เธอเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ "น่าเสียดายนะคะคุณลีโอ... ที่ความทรงจำของคุณมันล้าสมัยไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้ต่อให้เป็นไวน์ที่แพงที่สุดในโลก หรือต่อให้เป็นสิ่งที่คุณเคยภูมิใจนักหนา ดิฉันก็มองเป็นแค่ของไร้ค่าที่ถูกโยนทิ้งไว้ข้างทาง และไม่มีวันหันกลับไปเก็บมาใส่ใจอีกค่ะ" เสียงฮือฮาเบาๆ จากแขกเหรื่อรอบข้างที่แอบล้อมวงจับตามองคู่สามีภรรยาตระกูลดังอดีตคู่ร้างดังขึ้นระรอกหนึ่ง ลีโอขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความเย่อหยิ่งที่เคยมีมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเผชิญหน้ากับความเย็นชาและไร้เยื่อใยจากอดีตภรรยาผู้ไม่ยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไป "มัท..." เขากัดฟันกรอด ยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวบางเพื่อดึงเธอให้ออกจากวงล้อมสายตาของผู้คน แต่มัทนากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจแม้แต่ปลายนิ้วที่เขาสัมผัส "กรุณาให้เกียรติสถานที่และให้เกียรติคนของดิฉันด้วยค่ะ คุณลีโอ ไพศาลภักดี" มัทนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจชายหนุ่ม "ถ้าคุณยังแยกแยะไม่ออกระหว่างงานสังคมกับเรื่องส่วนตัวที่จบไปแล้ว ดิฉันเกรงว่าภาพลักษณ์ของบริษัทคุณคงจะดูย่ำแย่ไม่น้อยนะคะ ที่ท่านประธานผู้ทรงเกียรติกำลังทำตัวเป็นสุนัขหวงก้างอย่างไร้ยางอาย" คำว่า 'สุนัขหวงก้าง' ทำเอาลีโอหน้าชาดล แววตาคมกلاستของนักธุรกิจหนุ่มลุกโชนด้วยไฟโทสะและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหักหน้ากลางสาธารณชนได้อย่างเจ็บแสบเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิงที่เคยซבוบซบอยู่บนอกเขาและร้องขอความรักจากเขาในอดีต คณินขยับตัวเข้ามาบังมัทนาไว้ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับส่งยิ้มเย็นให้ลีโอ "ดูเหมือนคุณลีโอจะมีธุระต้องไปจัดการทางโน้นนะครับปล่อยให้คุณมัทนาได้พักผ่อนหย่อนใจตามอัธยาศัยเถอะครับ อย่าทำให้งานนี้ต้องกร่อยเพราะเรื่องส่วนตัวของคุณเลย" ลีโอหันขวับไปจ้องคณินด้วยสายตาดุจคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนให้ตายทั้งเป็น บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นจนแขกคนอื่นๆ ต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดหวั่น ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเจ้าภาพงานเลี้ยงก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ทำให้ลีโอต้องจำใจถอยร่นสายตาดุดันกลับมา ทว่า... ในจังหวะที่ลีโอหมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปเพื่อสงบสติอารมณ์ยังมุมมืดของระเบียงทางเดิน สายตาคมกริบของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบคนหนึ่ง ที่กำลังวิ่งถือลูกโป่งหลุดมือเข้ามาในโซนวีไอพี เด็กน้อยหยุดยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มและดวงตากลมโตคู่นั้น... ถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวลีโอเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มกระตุกวาบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลันเมื่อตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ และในวินาทีนั้นเอง เสียงใสแจ๋วของพี่เลี้ยงที่วิ่งตามมาก็เอ่ยเรียกชื่อเด็กชายคนนั้นขึ้นมาว่า..."น้องธันวาคะ! อย่าวิ่งหนีคุณแม่มัทนาไปไกลแบบนั้นสครับลูก!"