ห้องทำงานส่วนตัวยามดึก

เสียงเรียกชื่อนั้น… ดั่งสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางใจของลีโอ ไพศาลภักดี ในวินาทีที่ความจริงอันน่าตกตะลึงถูกเปิดเผย ดวงตาคมกริบของมหาเศรษฐีหนุ่มไหววูบอย่างรุนแรง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อทอดสายตามองไปยังเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่วิ่งหัวเราะร่าอยู่สนามหญ้า ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรั้น และรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบนั้น… มันถอดแบบมาจากตัวเขาราวกับส่องกระจกเงา เด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขา… เลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาเคยปรามาส เคยผลักไส และเคยเหยียบย่ำความรู้สึกของมารดาจนแหลกสลายด้วยมือของตัวเอง มัทนายืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหวานล้ำซีดเผือกในพริบตา ความลับที่เธอเพียรปกป้อง ยอมแม้กระทั่งหอบท้องหนีออกไปจากขุมนรกแห่งการแต่งงานไร้รัก เพื่อมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยลำแข้งของตัวเอง บัดนี้มันถูกเปิดโปงต่อหน้าอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งคนนั้นเสียแล้ว แววตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและดุดันราวกับแม่เสือสาวปกป้องลูกน้อย "มัท..." เสียงของลีโอแหบพร่า สั่นสะท้อนจนแทบไม่เหลือเค้าลางของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและเย็นชา เขาพยายามก้าวเข้าไปหาเธอ แต่สถาปนิกสาวกลับถอยหลังกรูด ยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยกำแพงแห่งความชิงชัง "หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉันนะ ลีโอ!" น้ำเสียงของมัทนาสั่นเครือแต่ทรงพลัง เธอกวาดสายตาคมมองอดีตสามีด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดและเกลียดชังระคนกัน "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าเขา! ออกไปจากชีวิตของฉันกับลูกเดี๋ยวนี้!" "ลูก..." ลีโอพึมพำคำนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเขาราวกับถูกบดขยี้ด้วยคีมเหล็ก ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่เขาเคยใจร้าย เย็นชา และพูดจาทำลายจิตใจเธอย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "มัท… เธอท้องตอนที่เรา… โอ้พระเจ้า ฉันมันโง่เง่าที่สุด ฉันไม่รู้อะไรเลย..." "ใช่! คุณมันโง่ และใจร้ายที่สุด!" มัทนาตวาดกลับ น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจทะลักล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างไม่ยอมจำนน "วันที่ฉันเดินออกจากบ้านหลังนั้น คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ต่อให้ฉันตายข้างถนน คุณก็ไม่สน! แล้วตอนนี้คุณจะมาทำหน้าอาลัยอาวรณ์ทำไม? สำนึกช้าไปหน่อยไหมคะคุณลีโอ!" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นกรีดแทงลีโอจนเลือดซิบ เขายอมรับทุกความผิดโดยไม่มีข้อแก้ตัว สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างระหงที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ความรู้สึกปรารถนาที่จะปกป้อง ไถ่บาป และโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนปะทุขึ้นพร้อมกับความต้องการอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป ตกดึกคืนนั้น… บรรยากาศภายในคอนโดมิเนียมหรูชั้นบนสุดเงียบสงบ ทว่าความตึงเครียดกลับปกคลุมหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก มัทนากำลังยืนหันหลังให้หน้าต่างกระจกใสเพื่อสงบสติอารมณ์ หลังจากพา “น้องธันวา” เข้านอนเรียบร้อยแล้ว แต่เธอลืมไปว่า… เสือร้ายที่สูญเสียสัญชาตญาณการควบคุมอย่างลีโอยังคงอยู่ภายในห้องนี้ และเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจาด้วยสันติวิธี แกร็ก! เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เอวบางจะถูกสวมกอดจากด้านหลังด้วยท่อนแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็ก มัทนาสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบ "ปล่อยฉันนะ ลีโอ! คุณเข้ามาได้ยังไง! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!" เธอดิ้นรนสุดกำลัง ศอกเรียวพยายามกระทุ้งเข้าหาลำตัวของเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน ร่างสูงใหญ่แนบชิดติดแผ่นหลังนุ่มจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและลมหายใจที่ร้อนผ่าว "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น มัท..." เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู ร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิง ลีโอฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมกลิ่นกายที่เขาโหยหามานานนับปี ความเย่อหยิ่งทั้งปวงมลายหายสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันบ้าคลั่งที่ต้องการครอบครองและชดใช้ "เธอจะไล่ฉันกี่ครั้ง ฉันก็จะหน้าด้านอยู่ตรงนี้… อยู่เพื่อชดใช้ความผิดบาปทั้งหมดที่ฉันทำไว้กับเธอและลูก" "คนสารเลว! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" มัทนาหันกลับมาหวังจะตบหน้าเขาให้หายแค้น แต่มือเรียวกลับถูกรวบไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ลีโอดึงเธอนิ่งเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ดวงตาคมกริบเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผา ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบจูบเรียวปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดริมฝีปากเขาเพื่อขัดขืน แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และแฝงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดกลับทำให้แรงต่อต้านของเธอลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย มันไม่ใช่แค่จูบแห่งการลงทัณฑ์… แต่มันคือการเว้าวอน การโหยหา และการวิงวอนขอโอกาสจากหัวใจที่แตกสลายของชายผู้เคยเย่อหยิ่ง ลีโอรุกไล่อย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยโง่เขลาโยนทิ้งไป รสจูบที่เนิ่นนานและลึกซึ้งทำให้ห้องนอนสลัวพลันร้อนระอุขึ้นมาทันიที ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างไม่รู้จักพอ ร่างบางถูกดันถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเตียงนอนนุ่ม ลีโอตามติดแนบชิด มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนเนื้อนุ่ม สัมผัสที่คุ้นเคยและเชี่ยวชาญทำให้ร่างกายของมัทนาร้อนวูบวาบอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีเริ่มสั่นคลอน เมื่อความต้องการลึกๆ ในร่างกายทรยศความคิดของตัวเอง "ลีโอ... อื้อ..." มัทนาครางประท้วงเมื่อมือซุกซนของเขาปลดกระดุมเสื้อนอนของเธอออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว ผิวเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่าต่อหน้าต่อตาดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาของเขา ลีโอผละริมฝีปากออกชั่วขณะเพื่อมองเรือนร่างที่งดงามเกินบรรยาย สายตาของเขาชื่นชมและหิวกระหายราวกับเสือร้ายที่อดโซมานาน "เธอสวยเหลือเกิน มัท... สวยจนฉันแทบคลั่ง" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุרаբ สัมผัสนั้นทำให้มัทนาแอ่นอกรับโดยอัตโนมัติ มือเรียวที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างอย่างไร้เรี่ยวแรงต้านทาน ความเร่าร้อนดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม ลีโอดึงเธอล้มลงนอนราบไปกับเตียงนอนนุ่ม ร่างหนาทาบทับลงมาปกคลุมทุกตารางพื้นที่ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงผลักดันจากความแค้น ความโหยหา และความรักที่ซ่อนเร้นระเบิดออกอย่างไร้ขีดจำกัด บทรักอันลึกซึ้งและดุดันดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว เรียวขาเนียนถูกยกขึ้นเกี่ยวสะโพกสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ลีโอมอบความสุขสมที่ร้อนแรงและลึกซึ้งให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกสัมผัส ทุกอ้อมกอด และทุกหยาดเหงื่อคือการไถ่บาปที่เขามอบให้หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจอย่างแท้จริง มัทนาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เสียงครางหวานล้ำดังระคนไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น ท่ามกลางค่ำคืนอันยาวนานที่หลอมรวมวิญญาณของพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกันอีกครั้ง แสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกเข้ามาในห้องนอนยามดึก ลีโอนอนตะแคงโอบกอดร่างเปลือยเปล่าของภรรยาในนามไว้แนบอก ขณะที่มัทนาซุกหน้าอยู่กับแผงอกกว้าง หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนและสับสนในหัวใจ ทว่า... ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงใสแจ๋วของลูกชายตัวน้อยที่ตะโกนเรียกเข้ามา "คุณแม่ครับ! น้องธันวาตื่นแล้ว อยากดื่มนมครับ!" มัทนาสะดุ้งสุดตัวผุดลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่ลีโอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว เสียงบิดลูกบิดประตูก็ดังขึ้น... แอ๊ด... ประตูห้องนอนเปิดกว้างออก พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายธันวาที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง โดยมีโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่ลีโอลืมทิ้งไว้บนโซฟาห้องนั่งเล่นตกอยู่บนพื้นใกล้กับปลายเตียง... และหน้าจอนั้นกำลังสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนผลการตรวจ DNA ฉบับเร่งด่วนที่ส่งตรงมาจากห้องแล็บ ชื่อผู้รับผลตรวจปรากฏหราอยู่บนหน้าจออย่างชัดเจน... **"นายลีโอ ไพศาลภักดี"** มัทนาหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสายตาของลีโอก้มมองไปยังหน้าจอนั้นพอดี! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ชฎาพรายไวน์แดง"