ปกป้องด้วยชีวิต

เสียงเหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่เสียการทรงตัวร่วงหล่นลงมาจากโครงสร้างชั้นสาม เปรียบเสมือนเสียงคำรามของมัจจุราชที่ไม่มีใครคาดคิด ฝุ่นปูนคละคลุ้งและเสียงหวีดร้องของคนงานในไซต์ก่อสร้างยังไม่น่าสะพรึงกลัวเท่าภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของลีโอ ไพศาลภักดี ในวินาทีเป็นตายนั้น สมองของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งไม่ได้ประมวลผลเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจ หรือแม้แต่ศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงร่างระหงในชุดยูนิฟอร์มสถาปนิกของมัทนาที่ยืนอยู่ใต้รัศมีมรณะโดยไม่รู้ตัว "มัท... ระวัง!" สิ้นเสียงคำรามที่ขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดราคาแพงก็พุ่งเข้าใส่ราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร ลีโอคว้าตัวอดีตภรรยาแล้วทิ้งน้ำหนักทั้งหมดพาทั้งคู่ล้มกลิ้งหลบออกไปจากจุดอันตรายหวังพ้นขีดวิกฤต เคร้ง! โครーム! เศษเหล็กกล้าและคานเหล็กฉากน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมร่วงลงมากระแทกพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรง สะเก็ดไฟจากการกระทบแตกกระจายวับแวม ทว่าโชคร้าย... ปลายแหลมคมของท่อนเหล็กเส้นหนึ่งดีดสะท้อนเข้ากับแรงกระแทก พุ่งตรงเข้ามาหมายเสียบเข้ากลางหลังของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างของเขา ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ลีโอไม่มีเวลาแม้แต่จะลังเล เขาพลิกตัวเอาแผ่นหลังของตัวเองเป็นเกราะกำบังรับคมเหล็กมรณะแทนมัทนาเต็มแรง ฉึบ! เสียงเนื้อและเสื้อผ้าเนื้อดีถูกฉีกขาด พร้อมกับแรงกระแทกหนักหน่วงที่สะท้านไปถึงกระดูกดำ "อึก..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอหนา พร้อมกับหยาดโลหิตสีแดงฉานที่ทะลักย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงจนชุ่มโชก ลีโอทรุดฮวบลงทาบทับอยู่บนร่างของมัทนา ลมหายใจของเขาติดขัดและร้อนผ่าว ร่างกายที่เคยสง่างามและทรงอำนาจ บัดนี้สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง มัทนาเบิกตากว้าง สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับฝุ่นปูนทำให้ลำคอตีบตัน หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจสุดขีด "ลีโอ! คุณ... คุณทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงหวานที่เคยราบเรียบและเย็นชา บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือเรียวบางที่พยายามจะผลักไสเขาในคราแรก กลับต้องรีบยกขึ้นประคองร่างหนาเอาไว้ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นและอุ่นวาบของเลือดที่ไหลซึมผ่านฝ่ามือ ลีโอกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาและมองคนอื่นจากที่สูง ค่อยๆ ปรือปรอยลงอย่างอ่อนแรง เขามองหน้าอดีตภรรยาด้วยความยากลำบาก มุมปากหยักระบายรอยยิ้มจางๆ ฝืนความเจ็บปวดเจียนตาย "คุณ... ปลอดภัย... ก็ดีแล้ว..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย ร่างกายของเขาเริ่มไร้เรี่ยวแรงจนทิ้งน้ำหนักลงมาทาบทับเธอเกือบทั้งหมด "อย่าเพิ่งพูดนะ! ลีโอ! ใครก็ได้! เรียกรถพยาบาลเร็วเข้า!" มัทนาตะโกนสุดเสียง น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อล้นคลอหน่วยตาและร่วงหล่นลงกระทบแก้มของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ยามที่ได้เห็นผู้ชายคนที่เคยใจร้ายกับเธอที่สุด ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจากความตาย ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยถูกฝังกลบด้วยความแค้นไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ผู้ชายคนนี้เคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี แต่ในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า เขากลับเลือกที่จะเอาชีวิตของตัวเองมาขวางกั้นอันตรายไม่ให้เข้าใกล้เธอแม้แต่น้อย รถพยาบาลฉุกเฉินวิ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าไซต์งานพร้อมเสียงไซเรนหวีดหวิว เจ้าหน้าที่กู้ชีพกรูเข้ามาพร้อมเปลสนาม มัทนาพยายามช่วยประคองร่างของลีโอขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและเนื้อตัวของเธอจนน่ากลัว "คุณผู้หญิงถอยก่อนนะครับ เราต้องรีบปฐมพยาบาลเบื้องต้น" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยบอกอย่างสุภาพ มัทนาก้าวถอยหลังออกมาอย่างคน 3 วิญญาณ ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องร่างที่นอนหมดสติบนเปลสนามของลีโอ หัวใจของเธอบีบรัดจนเจ็บปวดราวกับถูกบดขยี้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าการเห็นเขาบาดเจ็บปางตายจะสร้างความสะเทือนใจให้เธอได้มากขนาดนี้ เกราะป้องกันและกำแพงความเย็นชาที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของเขา ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินตึงเครียดและเงียบงัน มัทนายืนพิงผนังสีขาวสะอาดอย่างไร้เรี่ยวแรง เสื้อผ้าของเธอยังคงมีคราบเลือดสีเข้มติดอยู่ เป็นหลักฐานชัดเจนถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เพิ่งผ่านพ้นไป ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ประตูห้องฉุกเฉินจึงเปิดออก ศัลยแพทย์อาวุโสเดินออกมาด้วยสีหน้าอ่อนล้าแต่วางใจ "คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ โชคดีที่คมแหลมของเหล็กไม่โดนอวัยวะสำคัญหรือกระดูกสันหลัง แต่เสียเลือดมากและต้องใช้เวลาพักฟื้นสักระยะครับ" มัทนาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างยาวนาน ความรู้สึกโล่งอกพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องพักฟื้นพิเศษ ภายในห้องพักผู้ป่วย VIP กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อลอยอบอวล ลีโอนอนอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าหล่อเหลายังคงซีดเซียว มีสายน้ำเกลือและเครื่องมือแพทย์ระโยงระยาง แผ่นหลังถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ ภาพนั้นทำให้ความรู้สึกผิดและร่องรอยความห่วงใยตีรันอยู่ในอกของหญิงสาวอย่างหักห้ามไม่ได้ มัทนาก้าวเข้าไปใกล้เตียงช้าๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้..." เธอกระซิบถามความเงียบงัน น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความสับสนและตัดพ้อ เปลือกตาหนาที่ปิดสนิทค่อยๆ ขยับไหว ลีโอพยายามปรือตาขึ้นมองภาพตรงหน้า ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดแต่ก็มีความโล่งใจเจืออยู่ เมื่อเห็นว่าเธอยังนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หนีหายไปไหน "คุณ... ร้องไห้..." เสียงแหบพร่าเอ่ยทักอย่างยากลำบาก พร้อมกับมือหนาที่พยายามจะยกขึ้นเอื้อมมาหาเธอ แต่ความเจ็บที่แผ่นหลังทำให้เขาต้องนิหน้าด้วยความทรมาน "อย่าขยับสิคะ คุณยังเจ็บอยู่นะ" มัทนาเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงที่เผลอแสดงความห่วงใยออกมาอย่างลืมตัว เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือของเขาเบาๆ เพื่อห้ามไม่ให้เขาขยับตัวมากกว่าเดิม ลีโอยิ้มบางๆ แววตาคมกริบทอประกายลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ผม... ไม่เป็นไร ขอแค่คุณปลอดภัย... ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร ผมก็ยอม..." คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในหัวใจของมัทนา ทำให้เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเครื่องวัดชีพจร แต่ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอกำลังจะก้าวข้ามกำแพงความบาดหมาง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดคิด คณินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและดุดัน ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะที่เพิ่งได้รับมา ชายหนุ่มกวาดสายตามองลีโอที่นอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงด้วยแววตาเยาะเย้ย ก่อนจะหันมามองมัทนาแล้วโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงนั้นทำลายบรรยากาศเปราะบางทั้งหมดลงในพริบตา "คุณมัท... ผมรู้ว่าคุณกำลังตกใจกับเรื่องอุบัติเหตุ แต่คุณควรดูนี่ก่อน..." คณินเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น ดวงตาคมกริบมองสลับระหว่างเธอกับอดีตสามี "หลักฐานชิ้นนี้... คือสิ่งที่พิสูจน์ว่าอุบัติเหตุในไซต์งานวันนี้ ไม่ใช่ความซุ่มซ่าม... แต่มีคนจงใจจัดฉากเพื่อฆ่าคุณ!" หัวใจของมัทนากระตุกวูบ เธอดึงสายตาออกจากลีโอ หันไปมองซองเอกสารบนโต๊ะด้วยความระทึกใจ ขณะที่ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว เมื่อแผนการที่ถูกซ่อนไว้กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมากลางคัน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านทุกห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งและร้อนแรงไปกับ "ชฎาพรายไวน์แดง" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ