เฝ้าไข้ริมเตียง

ความเงียบงันภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำนั้นน่าอึดอัดจนแทบจะกลายเป็นก้อนตะกั่วในอากาศ มัทนายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกลีโอปัดตกไปกองกับพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกได้เต็มปากว่า ‘สามี’ ทว่าในยามนี้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูหยิ่งผยองกลับซีดเผือด หยดน้ำเกลือที่ไหลผ่านสายยางเข้าสู่เส้นเลือดของเขามันช่างดูขัดแย้งกับแววตาที่กำลังสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก... เขาไม่กล้าหยิบเอกสารนั้นขึ้นมา และเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอ "กลัวอะไรหรือคะ ลีโอ" น้ำเสียงของมัทนาเรียบเฉย ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนลีโอต้องกัดริมฝีปากแน่น เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าความอ่อนแรงจากพิษไข้และการผ่าตัดเล็กที่เพิ่งผ่านพ้นไปทำให้เขาทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง "มัท... ผมไม่ได้ตั้งใจจะ..." "จะปิดบัง? หรือจะโกหก?" เธอถามแทรกขึ้นมาทันควัน ก่อนจะเดินตรงไปที่ข้างเตียง ความหรูหราของชุดเดรสสีเข้มที่เธอสวมใส่ไม่ได้ลดทอนความเยือกเย็นในแววตาของเธอลงเลยแม้แต่น้อย "ผมแค่ไม่อยากให้มันจบแบบนี้" ลีโอเอื้อมมือที่สั่นเทามาคว้าข้อมือเธอไว้ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อทำให้มัทนาใจกระตุกวูบ เธอเห็นความเปราะบางที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น... ความอ่อนแอที่เขาซ่อนไว้หลังหน้ากากของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ มัทนาไม่ได้สะบัดมือออก แต่เธอกลับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างแช่มช้า ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ลมหายใจที่หอบถี่ของเขากระทบเข้ากับหลังมือของเธอ มันเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าชายคนนี้กำลังแตกสลาย "คุณป่วยนะคะ ลีโอ" เธอเอ่ยเสียงอ่อนลง "เรื่องเอกสารนั่น... เก็บมันไว้ก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้สุขภาพของคุณสำคัญกว่า" "คุณยังห่วงผมอยู่ใช่ไหม..." เขากระซิบถาม เสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับฉายแวววอนขอเหมือนสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง "มัท... ผมรู้ว่าผมทำเลวไว้มาก แต่ถ้าผมผ่านคืนนี้ไปได้ ผมขอโอกาส... แค่โอกาสเดียวที่จะได้ไถ่โทษ" มัทนาไม่ได้ตอบ เธอหยิบผ้าชุบน้ำที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา ซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขาอย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบาและอบอุ่นนั้นราวกับกำลังถนอมของรักที่ทำหล่นหายไปนานปี ลีโอหลับตาลง ซึมซับสัมผัสที่เขาโหยหามาตลอดระยะเวลาที่แยกทางกัน ความร้อนผ่าวไหลผ่านลำคอเมื่อเขารู้สึกได้ถึงความเมตตาที่เธอหยิบยื่นให้ ทั้งที่เขาไม่สมควรได้รับมันเลย บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นที่เคยคุกรุ่นถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามและหม่นเศร้า ลีโอค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองใบหน้าสวยคมที่ก้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดกัน เขาขยับตัวเข้าหาเธออย่างไร้เรี่ยวแรง ทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะสะกด "มัท..." เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน "อยู่กับผมคืนนี้... อย่าทิ้งผมไปไหนอีกเลยนะ" มัทนารู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งเธอไว้ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักของอารมณ์ที่แสนอันตราย แต่หัวใจที่เคยแตกสลายของเธอกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอโน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ลีโออาศัยจังหวะนี้ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะบดเบียดอย่างเรียกร้องในเวลาต่อมา รสจูบที่เริ่มจากความโหยหาค่อยๆ ทวีความร้อนแรง ลีโอรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีดึงรั้งร่างบางให้โน้มตัวลงมาทาบทับ เขาใช้แขนข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือโอบรั้งเอวคอดไว้แน่น ความสัมผัสผ่านเนื้อผ้าที่เสียดสีกันทำให้ไฟปรารถนาในใจของทั้งคู่ปะทุขึ้นอีกครั้ง มันคือความสัมพันธ์ที่เปี่ยมด้วยความขัดแย้ง ทั้งเกลียดชังและหลงใหล ทั้งอยากผลักไสและอยากครอบครอง ในขณะที่สถานการณ์กำลังถลำลึกเข้าสู่ห้วงอารมณ์ที่ไม่อาจยับยั้งได้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "พี่ลีโอครับ! ผมเอาเอกสารชุดใหม่มาให้เซ็น... อ้าว..." คณินชะงักไปที่หน้าประตู ดวงตาคู่คมของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพมัทนากำลังก้มตัวอยู่บนเตียงในท่าทางที่ชวนให้คิดลึก ลีโอรีบดันตัวมัทนาออกอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นผู้มาเยือน ทว่าสิ่งที่เป็นตัวจุดชนวนหายนะที่แท้จริง ไม่ใช่การปรากฏตัวของคณิน... แต่มันคือเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่วิ่งตามคณินเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดยืนกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นคนบนเตียง "คุณลุง... คุณแม่คะ ทำไมคุณลุงถึงตัวเปียกเหงื่อแบบนั้นล่ะครับ?" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา มัทนาหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ในขณะที่ลีโอชะงักค้างไป ร่างกายของเขาเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อสายตาของเขาปะทะกับใบหน้าของเด็กชายคนนั้น... ใบหน้าของเด็กน้อยที่ถอดแบบมาจากเขาเองอย่างกับพิมพ์เขียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับมัทนาและลีโอนะคะ ครั้งหน้าความจริงจะกระชากหน้ากากของทุกคนออกมาค่ะ!